20

จนมีเวลาได้อยู่กับอาสองตามลำพัง จึงตัดสินใจถามท่านไป “อาสองแยกคนที่เชื่อกับคนที่มาจับผิดได้ยังไงกัน”

อาสองมองเธอ ยิ้มบาง ๆ แล้วค่อยตอบ “แววตาไง”

“แล้ว... คนเมื่อกี้ อาสองว่าเขาจะเชื่อที่อาสองพูดไหม”

อาสองมองเธอด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วกลับไม่ตอบคำถามที่ว่านั่น พอไม่เห็นว่าท่านจะพักผ่อนอย่างที่ควรจะทำ ค่อยออกปากท้วง

“อาสองได้นอนบ้างไหมเนี่ย”

“ไม่จำเป็นหรอก เรากลับห้องพักเถอะไป ไม่ต้องห่วงอา”

พรรณวษาปลีกตัวจากมา เข้าห้องแล้วจัดแจงอาบน้ำ เข้านอน กระนั้นก็หลับตาไม่ลง นึกห่วง กังวลกับเรื่องของอาสองอยู่ไม่น้อย

เมื่อก่อนตอนที่อาสองมาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยรู้ว่าเป็นการล้างสมองคนโดยอาศัยศรัทธา แล้วก็เพิ่งมารู้เมื่อสองปีก่อนนี่เอง ยิ่งพอมาปีนี้ ดูเหมือนว่าข่าวของที่นี่จะมีคนพูดถึงกันมากขึ้น ก็ยิ่งทำให้เธออยู่เฉยต่อไปไม่ได้แล้ว

เธอต้องตามให้รู้ หาหลักฐานมายืนยันว่าอาสองไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้ แล้วหากเป็นไปได้ เธอต้องพาอาสองออกจากวังวนหลอกลวง และใครก็ตามที่ใช้อาสองเป็นเครื่องมือทำมาหากิน ก็ควรต้องได้รับโทษไป ไม่ใช่อาสองของเธอที่ต้องมาเป็นแพะรับบาปกับเรื่องทั้งหมดนี่

ธรณ์ไม่ได้อยู่ที่นี่ต่ออย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก เขาต้องกลับก่อนกำหนดด้วยเหตุด่วนบางประการในช่วงเช้าของวันถัดมา จึงไม่รู้เรื่องราวโกลาหลในตอนสายของวันนั้น

“โทร.ตามรถโรง’บาลสิเร็ว ไป! เร็ว ๆ เข้า”

เสียงสั่งการของพรรัชดังขึ้นอย่างกระวนกระวายใจ พรรณวษาที่เดินสำรวจรีสอร์ตอยู่ รู้เรื่องทีหลัง วิ่งมาดูอาสอง เห็นว่ามีคนโทรศัพท์ตามรถโรงพยาบาลแล้ว จึงรีบเข้าห้อง เก็บเสื้อผ้าข้าวของใส่กระเป๋า วิ่งตามมาประกบข้างกายอาของตัวเองทันที

อาสองถูกพาส่งตัวเข้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดด้วยสภาวะที่ไม่รู้สติแล้ว เธอตามมาถึงโรงพยาบาล ก็มีความคิดจะย้ายท่านไปรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ที่ซึ่งรับยาให้ท่านเป็นประจำ

พรรัชรู้ความคิดของเธอเข้าก็หน้าเครียด เรียกให้เธอไปคุยกันตามลำพังทันที “ไม่เห็นต้องย้ายท่านไปเลยนี่หนู ที่นี่ลูกศิษย์ลูกหาของท่านจะได้แวะมาเยี่ยมด้วย”

“อาสองจะได้อยู่ใกล้มือคุณ จัดการอะไรได้ง่ายด้วยใช่ไหมคะ” พรรณวษาย้อนถาม สีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน พรรัชปั้นหน้างุนงงได้แนบเนียนนัก

“หนูพูดถึงเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

“เราต่างรู้ดีว่าที่นี่กำลังทำอะไรอยู่ คุณต้องเลิกใช้อาสองหาประโยชน์ให้ตัวเองได้แล้ว ไม่อย่างนั้นคุณได้เข้าไปนอนฝันถึงเงินของคนอื่นในคุกแน่”

พรรัชต่อตากับเธอโดยไม่มีวี่แววของความโกรธเคืองแต่ประการใด ถามกลับด้วยรอยยิ้มปนขัน

“หนูมีหลักฐานอย่างนั้นหรือ”

พรรณวษาพยายามระงับอารมณ์ตื่นกลัว เพราะเธอไม่มีอะไรสักอย่างที่จะเอาผิดคนพวกนี้ แล้วนึกถึงท่าทีของธรณ์ ลอบกลืนน้ำลายเมื่อคิดไปว่าธรณ์อาจมี แสร้งยิ้มอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ”

เธอไม่พูดว่าตัวเองมีหลักฐานเด็ดอะไรที่จะเอาผิดอีกฝ่ายได้ ทำเพียงแสดงท่าทีไม่หวั่นเกรงเท่านั้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีคนเข้ามาเรียกหาเธอ จึงได้ผละออกจากตรงนั้นมา หันหลังหลบจากพรรัชไปอีกทาง พร้อมกับพ่นลมหายใจออกจากปากเบา ๆ

อาสองมีโรคซุกซ่อนอยู่อีกสองรายการ นอกจากความดันโลหิตสูง เบาหวาน และไขมันในเส้นเลือดแล้ว ยังพบก้อนเนื้อที่ต่อมไทรอยด์และเส้นเลือดในหัวใจตีบอีกหนึ่งเส้นด้วย

แพทย์แนะนำให้ผ่าตัดหลังควบคุมความดันและน้ำตาลในเลือดได้แล้ว แต่เธออยากดูสภาพของอาสองก่อน ว่าท่านพร้อมมากขนาดไหนสำหรับการผ่าตัดครั้งนี้

พรรณวษารีบเดินเรื่อง ติดต่อกับทางแพทย์ท่านเดิมของอาสอง เมื่อทางนั้นตกลงรับปากแล้ว จึงบอกไปทางแพทย์ที่เป็นเจ้าของไข้ของอาสองที่นี่ช่วยทำเรื่องย้ายตัวอาสอง โชคดีที่เจ้าหน้าที่ทั้งสองทางทำงานประสานงานกันได้อย่างลงตัว จึงไม่มีปัญหาอะไรให้หนักใจ ทำเรื่องขอย้ายอาสองเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลปลายทางได้เป็นอันสำเร็จ

เธออยู่เฝ้าอาสองคนเดียวตั้งแต่ท่านเข้ารักษาตัว อาสองเริ่มรู้สติแล้ว แต่ยังสะลึมสะลือ ตื่นไม่เต็มที่นัก ก่อนหลับลงไปอีกครั้งด้วยฤทธิ์ของยา จนถึงวันที่เธอต้องทำงาน พรรณวษาตัดสินใจลางานเป็นครั้งแรกตั้งแต่ทำงานมา เพราะอยากอยู่รอแพทย์ที่เคยรักษาอาสอง จะได้สอบถามท่านว่าอาการของอาสองตอนนี้มีอะไรน่าเป็นห่วงบ้าง และอันตรายมากน้อยขนาดไหน

“เป็นยังไงบ้างครับ” แพทย์ถามด้วยน้ำเสียงอาทร

อาสองยิ้มเพลีย ๆ แล้วว่า “ผมน่าจะหายดีแล้วล่ะครับ เลยจะขอหมอกลับวันนี้เลย”

“ยังก่อน ยังไม่ใช่วันนี้หรอกคุณ ต้องรอผลตรวจอีกเยอะเลย”

“ผมป่วยหนักหรือหมอ”

“ไม่หนักมาก แต่หลายโรคเหลือเกิน แล้วนี่ทำไมถึงขาดยาได้”

“ก็มีหลงลืมบ้างล่ะครับ”

พรรณวษามองอาสองที่ตอบคำถามของแพทย์ได้ ค่อยโล่งใจ อยู่เป็นเพื่อนท่านทั้งวัน บอกว่าวันรุ่งขึ้นเธอต้องไปทำงาน ก่อนจะออกไปปรึกษาพยาบาลประจำหอพักผู้ป่วย เพื่อขอคนมาช่วยดูแลท่าน ซึ่งก็ได้พนักงานเฝ้าไข้มาคอยดูแลเฝ้าให้

รุ่งขึ้น พรรณวษาจำต้องไปทำงาน ตั้งใจว่าช่วงเย็นจะกลับมาดูอาสองทันทีที่เสร็จจากงานประจำ

และเช้านี้เชอรีนมาถึงก่อนเธอ แต่ไม่ได้มาเพื่อทำงาน เชอรีนนั่งเคาะโต๊ะตัวเอง ตามองจับที่เธอนิ่ง พอเห็นว่าเธอนั่งลงที่โต๊ะแล้ว อีกฝ่ายจึงยกมือเรียกให้เธอเข้าไปหา แต่พรรณวษาทำทีเป็นไม่เห็น เอื้อมมือหยิบแฟ้มงานที่ติดโพสต์อิตไว้ เปิดออกอ่าน เพื่อลงมือทำงานของตัวเองต่อไป

เชอรีนชักสีหน้าพร้อมขยับลุก เดินกระแทกส้นเท้ามาหยุดที่โต๊ะของเธอ “เมื่อวานลางานกับใครไว้”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏที่มุมปากของพรรณวษา เธอวางมือจากงาน เงยหน้าขึ้นเพื่อตอบ “คุณเอื้อมพรค่ะ”

“ที่จริงต้องลางานกับหัวหน้างานที่ตัวเองขึ้นตรงสิ ไม่ใช่กระโดดข้ามไปลากับพี่เอื้อม”

พรรณวษาไม่พูดอะไรอีก เพราะไม่เห็นสาระจากเรื่องนี้ ปกติเวลาเด็ก ๆ ในฝ่ายจะลางานก็มักแจ้งกับทางเอื้อมพรอยู่แล้ว เธอไม่เข้าใจว่าเชอรีนต้องการอะไรจากเธอกันแน่

ขณะก้มหน้าทำงานอยู่นั่นเอง เชอรีนก็ว่าขึ้นอีก “อย่าลาให้มันบ่อยนักนะ ถ้าบ่อยมาก คงต้องหาผู้ช่วยคนใหม่ที่เขาพร้อมทำงานกว่านี้ มาทำงานแทนคนเก่า ๆ ที่กินเงินเดือนมากกว่าคนอื่นแต่แอบอู้งานเป็นประจำ”

บอกจบ เอื้อมพรเดินผ่านประตูเข้ามาพอดี เชอรีนปั้นหน้ายิ้มแล้วตรงไปหา คุยอะไรกันครู่เดียว ก็เห็นพากันออกไปด้านนอก คงเป็นห้องประชุมเล็กนั่นเอง

คล้อยหลังหัวหน้าดีกรีนักเรียนหัวนอกแล้ว รุ่นน้องสองสาวที่ทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานพร้อมคนอื่นในห้อง ก็วางมือจากงานทันที ตรงรี่เข้ามารุมล้อมโต๊ะของเธอ

                “เห็นหน้าใส ๆ อ่อน ๆ ที่ไหนได้ ร้ายชะมัด”

                “นั่นสิ ชีเอาที่ไหนมาพูด กฎใหม่หรือไง ลางานต้องลากับชี บ้าหรือเปล่า ปกติใครในฝ่ายลา ก็ต้องแจ้งพี่เอื้อมทั้งนั้น”

                พรรณวษาไม่ได้เสริมอะไรใคร ได้แต่ฟังอย่างเดียว

                แซนมุ่ยหน้า แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจเธอ “อย่าคิดมากนะคะพี่พรรณ หนูอยู่ข้างพี่พรรณเสมอค่ะ”

                “เซฟพี่พรรณ” อีกคนโพล่งขึ้น

                “ฉันด้วย พี่ด้วย หนูด้วยค่ะ”

                เสียงพี่ ๆ น้อง ๆ ในฝ่ายต่างพากันส่งเสียงตอบรับเอาใจช่วยเธอ แต่พรรณวษาหาได้สนใจเชอรีนไม่ เธอหันไปที่แซน แล้วร้องของานจากสาวรุ่นน้อง ที่ฝากให้ทำเมื่อวันก่อน

“ถ้าอยู่ข้างพี่ งานที่พี่ขอ...”

ยังว่าไม่จบ แซนยิ้มแป้น ตอบออกมาว่า “เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ครั้งนี้รับรองว่าไม่มีพลาดอย่างแน่นอน” พูดจบวิ่งปรู๊ดไปเอางานมาส่งให้ทันที “นี่ค่ะพี่พรรณ”

                “ขอบใจมากน้องแซน”

รับงานจากอีกฝ่ายแล้ว ก้มหน้าทำงานต่อจากนั้น

                พรรณวษามาทำงานทุกวัน ไม่ได้ลางานอีกเลย หลังจากลาไปรอบแรก

แต่เมื่อเลิกงาน เธอจะตรงไปที่โรงพยาบาลเพื่ออยู่เฝ้าอาสองต่อจากคนที่ว่าจ้างเอาไว้ในตอนกลางวัน อาการของท่านไม่ได้หนักมากอย่างที่แพทย์เจ้าของไข้พยากรณ์ไว้เมื่อแรก แต่เพราะมีหลายโรคที่แทรกซ้อนกันอยู่จึงทำให้การรักษายากกว่าที่ควรจะเป็น เลยนอนพักยาวเป็นสัปดาห์ โดยมีพรรณวษาเข้าออกโรงพยาบาลทุกวันหลังจากนั้น พร้อมเสียงร่ำร้องของอาสอง ว่าอยากออกจากโรงพยาบาลที่เธอได้ยินทุกวันจนเบื่อจะฟังและปลอบให้ท่านนอนพักต่อไป จนกว่าอาการจะดีขึ้นกว่านี้

                ธรณ์ขับรถออกจากบ้านแต่เช้าในวันหยุดสุดสัปดาห์ คาดหวังอยู่ในใจว่าคงได้พบผู้หญิงหน้านิ่งที่รีสอร์ตลวงโลกนั่นอีก

ตั้งแต่พบกันคราวก่อน เขาก็ลงทุนสืบประวัติของพรรณวษาเพิ่มเติม โดยให้เหตุผลกับตัวเองว่าเพราะพรรณวษาไปพัวพันกับกลุ่มคนหลอกลวงเหล่านั้น จึงเป็นที่มาของการสืบเสาะหาประวัติเจ้าหล่อนในครั้งนี้