ตอนที่ 5.

ตอนที่ 5.

            “คนนี้ฉันจองแล้วอย่ายุ่ง ส่วนแกไปหาเอาคนใหม่...”

ปฐวินเอ่ยขึ้นพลางผลักร่างสูงของเพื่อนรักออกไปให้พ้นทางก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างเพื่อหาทางเข้าถึงตัวแม่สาวสวยแสนเย้ายวนที่เขาสนใจทันทีด้วยความมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม...

            “จีจี้... ฉันอยากอ้วก...” อยู่ๆ อังศณาก็เอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรวิ่งวนปั่นป่วนอยู่ในท้องของเธอ และเริ่มรู้สึกวิงเวียนอย่างบอกไม่ถูกเมื่อทั้งเต้นทั้งดื่มอย่างเมามันไปสักระยะ...

            “อ้าว.. เฮ้ยแก... อย่าเพิ่งมาปล่อยตรงนี้ ไปๆ เดี๋ยวฉันพาไปห้องน้ำ”

            “ไม่ต้องๆ ฉันไปเองได้ แกไปอยู่เป็นเพื่อนร็อบก็ได้” อังศณาพูดอ้อแอ้โบกไม้โบกมือวุ่นวาย

            “ไหวแน่นะแก...”

            “อืมมม... ฉานไปห้องน้ำแล้วนะ...” แล้วอังศณาก็เดินเซนิดๆ ไปยังทางเดินที่ตรงไปห้องน้ำหญิงทันที

ในขณะเดียวกันนั้นปฐวินซึ่งเดินลงมาหมายจะเข้าไปหาหญิงสาวที่ตนหมายตา แต่พอมาถึงชั้นล่างก็ไม่เจอเจ้าหล่อนจึงได้แต่ยืนบ่นอย่างหัวเสีย...

            “อ้าว... หายไปไหนแล้ววะ แม่สาวเท้าไฟของฉัน บ้าชะมัดใครมาตัดหน้าวะ” ปฐวินสบถอย่างหัวเสีย พลันสายตาของเขาก็หันไปพบกับใครบางคนซึ่งมันก็ทำให้เขาคลายความหงุดหงิดลงได้บ้าง...

            “ร็อบ... คุณนั่นเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย...”

ปฐวินตรงเข้าไปทักทายโรบินซึ่งเป็นหนึ่งในนักธุรกิจที่เป็นลูกค้าประจำชั้นเฟิร์สคลาสของโรงแรมในเครือของเขา และโรบินก็เป็นหนึ่งในนักธุรกิจชั้นแนวหน้าซึ่งเป็นบุคคลที่เขารู้จักเป็นอย่างดี เพราะเคยร่วมงานและพบเจอกันในงานเลี้ยงสังสรรค์ของบรรดานักธุรกิจเป็นประจำ

            “ยินดีที่ได้พบคุณที่นี่นะวิลล์... จีจี้ครับนี่คุณวิลล์เพื่อนผมเอง วิลล์ครับนี่แจ็กเกอร์รีนคนรักของผม” โรบินเรียกปฐวินว่า วิลล์ สั้นๆ อย่างคุ้นเคยและเชื้อเชิญให้เขานั่งร่วมโต๊ะแล้วแนะนำแฟนสาวของตนกับชายหนุ่ม

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแจ็กเกอร์รีน”

            “เช่นกันค่ะ... แต่เอ... จีจี้รู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าคุณที่ไหนมาก่อนนะ...” แจ็กเกอร์รีนยิ้มทักทายปฐวินแล้วนึกว่าเขาดูคุ้นๆ หน้า เหมือนเธอเคยเห็นเขามาก่อน

“โธ่ที่รักครับ วิลล์เขาคนดังจะตายไปก็หนุ่ม เพลย์บอยร้ายไร้หัวใจ ที่เป็นข่าวบ่อยๆ ไงล่ะครับ แต่ผมว่าเจ้าตัวเขาคงไม่ปลื้มกับฉายานี้สักเท่าไหร่...” โรบินเอ่ยยิ้มๆ กับแฟนสาวพลางยิ้มให้ปฐวินซึ่งส่ายหน้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

“จริงเหรอคะ...”

“ผมว่านักข่าวเขียนข่าวเกินจริงไปนิดนะครับ ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

“แหม... หากไม่บอกก็คงไม่รู้นะคะเนี่ย”

“ที่รักจะบอกว่าเคยวิจารณ์วิลล์ด้วยใช่มั้ยครับ...”

โรบินเย้าแฟนสาวซึ่งแจ็กเกอร์รีนก็ค้อนคนรักอย่างไม่จริงจังนักและยอมรับว่าเธอเคยวิจารณ์ปฐวินให้เขาฟังบ่อยๆ ว่าผู้ชายอะไรร้ายชะมัดและเธอยอมรับไม่อายว่าเคยพูดเช่นนั้นจริงๆ

“จริงๆ เหรอครับ แล้วพอมาเจอผมตัวเป็นๆ แล้วคุณแจ็กเกอร์รีนว่าผมเป็นอย่างนั้นมั้ยครับ”

“จีจี้คิดว่าคนเราทุกคนมีมุมมองที่ต่างกันค่ะ คนดีของเขาอาจจะไม่ใช่คนดีของเรา ของแบบนี้แล้วแต่ความคิดของใครของมันค่ะ ส่วนเรื่องของคุณจีจี้อ่านข่าวก็แค่อ่านไปเท่านั้นแล้วก็พูดถึงแค่ช่วงนั้นหลังจากนั้นก็ไม่สนใจหรอกค่ะ อีกอย่าง หากเราจะมัวมาสนใจแต่ข่าวไร้สาระพวกนั้น คอยแต่จะทำให้คนอื่นรักและชื่นชมเราไปเสียหมด แคร์คำพูดของคนรอบข้างไปเสียหมดก็ไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี จริงไหมล่ะคะ...”

“ผมพูดได้คำเดียวเลยว่า ร็อบโชคดีมากที่ได้คุณเป็นคนรักและกำลังจะมาเป็นภรรยาในอนาคต...”

ปฐวินกล่าวชื่นชมแจ็กเกอร์รีนอย่างเปิดเผย ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่ดูเปรี้ยวจี๊ดอย่างแจ็กเกอร์รีนจะมีความคิดเช่นนี้ และหากเธอเป็นหญิงสาวอย่างแท้จริงมาตั้งแต่กำเนิดไม่แน่ว่าชายหนุ่มทุกคนคงแย่งชิงเธอมาเป็นภรรยากันอย่างดุเดือดแน่นนอน...     . 

ทั้งสามนั่งคุยกันอย่างเป็นกันเองเพราะโรบินและปฐวินนั้นรู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว และชายหนุ่มทั้งสองก็คุยเก่งและมีอารมณ์ขันทำให้แจ็กเกอร์รีนรู้สึกชื่นชมปฐวินอยู่ไม่น้อย หนุ่มหล่อไฮโซที่ใช้ผู้หญิงยิ่งกว่ากระดาษชำระที่ใครๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาทั้งเย่อหยิ่งเห็นผู้หญิงเป็นเพียงที่ตอบสนองความใคร่เท่านั้นและเขาก็มีฉายาว่า เพลย์บอยร้ายไร้หัวใจ ซึ่งแจ็กเกอร์รีนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าปฐวินจะมีมุมที่ตลกขบขันและเป็นกันเอง ไม่เหมือนที่เธอเคยได้ยินหรือเห็นจากข่าวซุบซิบในสังคมไฮโซเลยสักนิด

ปฐวินเพลย์บอยที่ใครๆ ตราหน้าว่าไร้หัวใจตรงหน้าของเธอคือผู้ชายที่ดูอบอุ่นเป็นกันเอง และไม่ได้เย่อหยิ่งอย่างที่ใครๆ พูดกันเลยแม้แต่น้อยเขาออกจะเป็นกันเองและตรงไปตรงมาด้วยซ้ำ เขายังโสดไหมนะ แล้วถ้าเขาสนใจเพื่อนรักของเธอมันจะดีสักแค่ไหน... แจ็กเกอร์รีนแอบคาดหวังในใจว่าเขาอาจจะเป็นเนื้อคู่ของอังศณาก็เป็นได้... หญิงสาวคิดเรื่อยเปื่อยเช่นดังคนช่างฝันที่อยากให้เพื่อนรักพบคนดีๆ และมีความสุข... แล้วความคิดของเธอก็สะดุดลงเมื่อเห็นอังศณาเดินเซเซดๆ มายังพวกตน...

            “อ้าว... ยายนางเฮ้ยๆๆ แก ระวังๆๆ”

เสียงแจ็กเกอร์รีนอุทานและจะผวาเข้าไปรับร่างบอบบางของเพื่อนรักที่อุตส่าห์เดินโซซัดโซเซกลับมาถึงโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ได้ แต่ดูเหมือนว่าอังศณาจะหมดแรงเอาเสียดื้อๆ แล้วร่างบางที่โงนเงนๆ อยู่นั้นก็ถลาลิ่วไปตกอยู่ในอ้อมแขนของปฐวินอย่างเหมาะเจาะ...

            “ยายนาง เป็นไงบ้างแก ลุกขึ้นๆ ไหวไหมนั่น...” แจ็กเกอร์รีนรีบเข้ามาพยุงร่างเพื่อนรักขึ้นจากอ้อมแขนของชายหนุ่มทันที

            “ไม่เป็นไรครับ เธอตัวเล็กนิดเดียวเองผมช่วยดีกว่า...”

ปฐวินรู้สึกพอใจกับร่างนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นกลิ่นสาบสาวเหลือเกินจนไม่อยากให้ร่างหอมๆ นุ่มๆ ของเธอต้องผละจากอกไป จึงแสร้งทำทีโอบร่างเธอให้เอนกึ่งนั่งถึงนอนบนโซฟาตัวยาวที่เขานั่งอยู่ แล้วถอดเสื้อคลุมของตน คลุมร่างที่ค่อนข้างเปิดเปลือยเนื้อนวลนั้นด้วยความหวงแหนอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งแจ็กเกอร์รีนมองว่าเขาช่างเป็นสุภาพบุรุษเสียเหลือเกิน...