ความรัก ที่ใสซื่อ บริสุทธิ์.!

บรรยากาศตัดมาที่อาคารอเนกประสงค์ภายในโรงเรียนประจำจังหวัด อาคารโถงโล่งชั้นเดียวที่ลมพัดผ่านตลอดเวลา พื้นปูกระเบื้องสะอาดตาและเรียงรายไปด้วยโต๊ะไม้ยาวสำหรับนักเรียนใช้เป็นที่นั่งอ่านหนังสือหรือทำงานกลุ่มร่วมกัน

ชลธีกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหนังสือเตรียมสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารเล่มหนา ซึ่งครูนุชพี่สาวที่แสนดีเพิ่งจะอุตสาหะหามาให้เขาด้วยความเอ็นดู บนโต๊ะยังมีคู่มือคณิตศาสตร์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 วางคู่กับสมุดโน้ตที่เต็มไปด้วยรอยปากกาขีดเขียน ท่าทางที่จริงจังและมุ่งมั่นของชายหนุ่มพลอยทำให้พิมพิกาที่นั่งอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามต้องพลอยสงบปากสงบคำไปด้วย เธอนั่งท้าวคางเฝ้ามองดูคนรักด้วยความชื่นชมในความตั้งใจของเขาจากหัวใจที่แท้จริง

ชลธีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากตัวหนังสือเพื่อผ่อนคลายประสาทที่เคร่งเครียด ก่อนที่สายตาคมคายของเขาจะประสานเข้ากับดวงตากลมโตของพิมพิกาที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยความเทิดทูน เขาคลี่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

“เปล่าจ้ะ! เห็นตัวเองมุ่งมั่นขนาดนี้แล้ว เค้าว่าตัวเองต้องทำได้แน่ๆ”

เธอเอ่ยให้กำลังใจเขาด้วยน้ำเสียงใสซื่อ และนั่นคือสิ่งที่เธอปรารถนาให้เป็นจริงจากส่วนลึกของหัวใจ แม้ในมโนสำนึกของเธอจะเริ่มมีภาพความทรงจำอื่นแทรกเข้ามาบ้างแล้วก็ตาม

“เดือนหน้าเค้าก็ต้องลงสนามสอบแล้ว... แต่ยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลยพิม” ชลธีสารภาพกับเธอตรงๆ แววตาของเขาดูวูบไหวราวกับรู้ตัวว่าหนทางข้างหน้ายังต้องใช้ความพยายามอีกมหาศาล

“แต่เค้าก็เห็นตัวเองเตรียมตัวเต็มที่แล้วนี่นา เค้าเชื่อว่าตัวเองทำได้แน่ เค้าคอยเป็นกำลังใจให้เสมอนะ”

พิมพิกาส่งยิ้มละไมที่ดูไร้เดียงสาที่สุดให้กับเขา พร้อมกับยื่นแก้วชาไข่มุกพลาสติกที่เธอตั้งใจซื้อมาจากโรงอาหารส่งให้ 

ชลธีรับแก้วนั้นมาดูดดื่มดับความร้อน พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่อิ่มเอมใจกลับมาให้เธอ เป็นความรักที่แสนจะสะอาดสะอ้านและเรียบง่าย จนพิมพิกาเองก็เผลอลืมความรุ่มร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องนอนเมื่อคืนไปชั่วขณะ

หลังจากที่เฝ้าชื่นชมความมุ่งมั่นของคนรักอยู่นานสองนาน จนหัวใจพองโตไปด้วยความภาคภูมิใจ พิมพิกาก็เริ่มดึงตัวเองกลับมาสนใจหนังสือที่เปิดค้างอยู่ตรงหน้าเธอบ้าง แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านอาคารอเนกประสงค์ขับเน้นให้ใบหน้าของเด็กสาวดูนวลตาและไร้เดียงสาอย่างที่สุด

“นี่ตัวเอง... ข้อนี้เค้าติด ไม่รู้ว่าจะทำไงต่อ ตัวเองช่วยดูให้เค้าหน่อยสิ”

พิมพิกาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ พร้อมกับเลื่อนสมุดโน้ตที่เธอพยายามขีดเขียนแก้โจทย์อยู่นานจนหน้ากระดาษเริ่มเลอะเทอะด้วยรอยลบ ให้ชลธีช่วยดูเพื่อหาทางออก

“ไหน... มาดูซิ” ชลธีวางหนังสือเตรียมทหารในมือลงทันที เขาไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญใจแม้แต่น้อย แต่กลับขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เพื่อสนใจสมุดโน้ตที่คนรักยื่นให้ด้วยความเต็มใจ

ทั้งคู่ต่างแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างจริงจัง ชลธีพยายามอธิบายที่มาที่ไปของสูตรคณิตศาสตร์ด้วยความใจเย็น ในขณะที่พิมพิกาก็พยายามทุ่มเถียงตามความเข้าใจของเธอ บางจังหวะที่ความเห็นไม่ตรงกัน ทั้งคู่ก็มีการถกเถียงกันบ้างตามประสาเด็กเรียนที่ตั้งใจ ทว่าความขัดแย้งเหล่านั้นมักจบลงด้วยรอยยิ้มเสมอ เพราะสุดท้ายแล้วเมื่อพิมพิกาเริ่มทำหน้างอง้ำ ชลธีก็จะเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อและหาวิธีง้อด้วยคำพูดนุ่มนวล จนทั้งคู่กลับมาหัวเราะและคืนดีกันในที่สุด

มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์สะอาดสะอ้าน เปรียบเสมือนผ้าขาวที่ยังไม่มีรอยด่างพร้อยของกามารมณ์หรือเล่ห์เหลี่ยมจากโลกภายนอกเข้ามาเจือปน 

ในสายตาของชลธี พิมพิกาคือดอกไม้ที่งดงามและควรค่าแก่การทะนุถนอม และในสายตาของพิมพิกาตอนที่อยู่กับเขา ชลธีก็คือโลกทั้งใบที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง เป็นความอบอุ่นแบบเด็กหนุ่มสาวในวัยเรียนที่กำลังประคับประคองความฝันและหัวใจไปด้วยกันอย่างซื่อตรง

เสียงใสๆ ที่ร้องทักขึ้นท่ามกลางความเงียบของอาคารอเนกประสงค์ ทำให้ทั้งคู่ต้องผละจากหนังสือและการถกเถียงที่ค้างคา ทั้งพิมพิกาและชลธีต่างเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงพร้อมกับลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มโดยพร้อมเพรียงกัน

“ขยันกันจริงนะเราสองคน”

ครูนุช เดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยท่าทางคุ้นเคยและสนิทสนม แววตาของเธอที่มองเด็กทั้งสองดูเป็นกันเองมากกว่านักเรียนคนอื่นที่นั่งอยู่รอบๆ อาคารแห่งนี้อย่างเห็นได้ชัด

“สวัสดีค่ะครูนุช” พิมพิกายกมือไหว้พลางส่งรอยยิ้มทักทายอย่างที่เคยทำเป็นประจำ ทว่าในใจกลับเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นเงียบๆ

“พี่ซื้อชาไข่มุกมาฝากจ้ะ” ครูนุชวางแก้วชาไข่มุกสองใบลงบนโต๊ะ ก่อนจะเบนความสนใจทั้งหมดไปที่ชลธีโดยตรง 

“เป็นยังไงบ้างธี หนังสือที่พี่ซื้อให้ช่วยได้บ้างไหม?”

“มากเลยครับพี่ มันทำให้ผมรู้แนวข้อสอบได้ชัดขึ้นเยอะเลย ขอบคุณมากนะครับ” ชลธีเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่อาบเต็มใบหน้า แววตาที่เขามองครูบรรณารักษ์สาวคนนี้เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“สู้ๆ นะ อยากให้พี่ช่วยอะไรก็บอกได้ พี่ไปละ... ทิ้งห้องสมุดไว้นานไม่ดี” ครูนุชพูดจบก็โบกมือลาเด็กทั้งสองแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และแก้วชาไข่มุกที่วางอยู่คู่กัน

พิมพิกามองตามแผ่นหลังของครูสาวไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันกลับมามองคนรักที่ยังคงมีรอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า ความรู้สึกหน่วงๆ ในใจทำให้เธอเผลอเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเหน็บแนม

“ดูครูนุชจะสนิทสนมกับตัวเองมากเลยนะ...”

ชลธีชะงักไปเล็กน้อย เขาพอจะรู้ซึ้งถึงท่าทีแบบนี้ของแฟนสาวดี จึงรีบละล่ำละลักอธิบายเพื่อหวังให้เธอสบายใจ “ก็... เค้าอยู่บ้านเช่าหลังเดียวกับครูนุชนี่นา มันก็ต้องสนิทกันเป็นธรรมดาอยู่แล้วพิม”

“หึ... สักวันคงได้แนบแน่นกันบ้างล่ะ”

คำพูดประชดประชันที่มีแววหึงหวงอย่างปิดไม่มิดนั้น ทำเอาชลธีถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาจ้องมองใบหน้าแง่งอนของพิมพิกาด้วยความลำบากใจ โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ความหึงหวงนั้น พิมพิกาเองก็กำลังเริ่มมี ‘ความลับ’ ที่แนบแน่นกับคนอื่นยิ่งกว่า เช่นกัน

ชลธีเบิกตาโตอย่างตกใจกับคำประชดประชันของแฟนสาว เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าพิมพิกาจะคิดไกลไปถึงขั้นนั้น

“อะไรกันพิม... คิดไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงเค้าจะสนิทกับครูนุช แต่พี่แกก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วนะ” ชลธีพยายามตีหน้ายิ้มสู้ หวังจะให้บรรยากาศที่เริ่มมาคุกลับมาสดใสเหมือนเดิม

“ไม่รู้ล่ะ... เห็นสนิทกันเกินหน้าเกินตาแบบนี้ เค้าก็อดใจหายไม่ได้นี่นา” พิมพิกายังคงทำหน้าเง้างอด สะบัดสะบิ้งใส่ด้วยท่าทีแง่งอนที่ดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว

“ไปกันใหญ่แล้วพิม ครูนุชแกไม่มาสนใจหรือวอแวกับเรื่องแบบนั้นหรอกจ้ะ แกเห็นเค้าเป็นแค่น้องชายคนหนึ่งจริงๆ” ชลธีรีบแก้ตัวช่วยปรียานุชทันควัน เขาไม่อยากให้ครูสาวที่แสนดีต้องมัวหมองหรือกลายเป็นตัวร้ายในสายตาของพิมพิกาเพียงเพราะความเมตตาที่มีต่อเขา

“‘พี่นุช’ ย่ะ! เมื่อกี้ไม่เห็นได้ยินตัวเองเรียกว่าครูนุชสักคำเลยนี่!” พิมพิกายังคงจี้จุดด้วยความหมั่นไส้ ดูเหมือนเธอจะยังไม่ยอมหยุดงอนง่ายๆ กับเรื่องสรรพนามที่ฟังดูสนิทสนมเกินควรนั้น

ทว่าภายใต้ใบหน้าที่บึ้งตึง แววตาของเด็กสาวกลับฉายแววสนุกสนานที่ได้เห็นแฟนหนุ่มมาดนิ่งเริ่มเสียอาการ เธอเฝ้ามองดูชลธีที่เริ่มมีอาการทุรนทุราย พยายามอธิบายจนหน้าดำหน้าแดงด้วยความกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดจริงๆ

“แหม... เค้าล้อเล่นจ้ะ! ดูสิ ทำหน้ายังกะจะร้องไห้เลย”

พิมพิกาหัวเราะคิกคักพลางอมยิ้มขำ เมื่อเห็นว่าแกล้งจนพอใจแล้วจึงยอมเฉลยความจริงออกมา ชลธีถึงกับลอบระบายลมหายใจยาวเหยียดอย่างโล่งอก ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้พลางทำหน้าง้ำใส่กลับบ้าง

“โธ่พิม... เล่นเอาเค้าใจคอไม่ดีเลยนะเนี่ย ไม่เอาสิ ไม่เล่นแบบนี้อีกนะ เค้าตกใจหมดเลย”

เสียงบ่นงึมงำของชลธีไม่ได้ทำให้พิมพิการู้สึกผิดแม้แต่น้อย เธอกลับมองว่าท่าทางแสนซื่อของเขานั้นช่างน่ารักและน่าแกล้งยิ่งกว่าเดิม ความโกลาหลเล็กๆ ในใจเมื่อครู่จึงถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนไมแบบเด็กๆ ที่ปรับความเข้าใจกันได้เพียงแค่รอยยิ้มเดียว

พิมพิกามองดูใบหน้าเหลอหลาของแฟนหนุ่มอย่างอดขำไม่ได้ ท่าทางที่เขาดูเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบเพียงเพราะคำล้อเล่นของเธอมันช่างน่าเอ็นดูเสียจนเธออยากจะแกล้งต่ออีกนิด เด็กสาวขยับยิ้มพรายที่มุมปาก ก่อนจะวางระเบิดลูกใหญ่ทิ้งท้ายไว้อย่างมีชั้นเชิง

“ไม่รู้ล่ะนะ... อย่าให้เค้าจับได้ก็แล้วกัน!”

เธอพูดพร้อมกับทำสายตามองบนเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ท่าทางกระเง้ากระงอดนั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล่นๆ ทว่าในน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยพลังกดดันบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

คำคาดโทษที่ดูเหมือนจะล้อเล่นแต่ทว่าจริงจังนั้น ทำเอาชลธีถึงกับลอบกลืนน้ำลายเอื็อกใหญ่ลงคอที่แห้งผากอีกครั้งอย่างฝืนๆ เขาจ้องมองเสี้ยวหน้าของพิมพิกาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งที่เขามั่นใจในความบริสุทธิ์ใจของตัวเองที่มีต่อครูนุช แต่พอถูกแฟนสาวขู่ไว้แบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะด้วยความประหม่าเสียอย่างนั้น

เขาไม่ได้กลัวความผิดที่ไม่ได้ก่อ แต่เขากลัวอารมณ์ที่แปรปรวนของยอดรัก ซึ่งบัดนี้ดูเหมือนจะเริ่มมีเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงในการต้อนเขาให้จนมุมได้เก่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมากนัก โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า "ระเบิด" ที่เธอวางไว้นั้น เป็นเพียงเงาสะท้อนจากโลกอีกใบที่เธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปสัมผัสนั่นเอง