3 ดอกไม้งามที่มีพิษ

พรึ่บ!

เอวาลินยอมเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนตักหนาของสามีอย่างเสียไม่ได้  ทว่าดวงตากลมสวยกลับไม่เคยละไปจากกระบอกปืนพกสั้น  ที่วางแนบอยู่ข้างลำตัวเขาแม้แต่วินาทีเดียว

ขอบคุณพ่อเธอที่เคยบังคับให้ไปเรียนยิงปืน  จนเธอพอมีทักษะติดตัวมาบ้าง แวบหนึ่งความคิดพิเรนทร์ก็ผุดขึ้นมาในหัว

ปกรณ์ชัยตวัดแขนสวมกอดเอวคอดทันที มือหนากระชับแน่นราวกับกลัวหลุด

ใบหน้าคมกดซุกลงตามซอกคอขาว สูดกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ อย่างพึงพอใจ ไม่สนสายตาลูกน้องนับสิบที่ยังยืนอยู่เต็มห้องโถง

ภาพนั้นทำให้วัชขมวดคิ้ว ก่อนจะรีบโบกมือไล่ทุกคนให้แยกย้าย รวมถึงเด็กขัดดอกคนใหม่ ที่รีบก้มหน้าเดินออกไปอย่างไม่กล้าหันกลับมามองอีก

แต่ไม่ทันที่ทุกคนจะได้เดินออกไปพ้นประตูดี  เสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัด

ปัง!

เสียงปืนที่ดังขึ้นตามหลัง  ทำเอาทุกคนชะงักฝีเท้ารีบวิ่งกลับเข้ามายังห้องโถงอีกครั้ง  แน่นอนว่าเด็กสาวคนเดียวที่กำลังยืนท่ามกลางชายชุดดำ ตัวสั่นปากสั่นจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก  วัชส่งสายตาให้บอลพาเธอออกไป  ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเจ้านายอย่างปกรณ์ชัย  ที่กำลังกุมหัวไหล่โชกเลือดของตัวเองอยู่

“ เสี่ยครับ ” วัชเอ่ยเรียกเจ้านายด้วยความตกใจ แต่ปกรณ์ชัยกับโบกมือปรามลูกน้องราวกับเรื่องเล็กน้อย  สีหน้าเสี่ยหนุ่มเรียบเฉยราวกับการถูกยิงเป็นเพียงรอยแผลจากการถูกขีดข่วน

ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด

“ไม่เป็นไร”

ทุกสายตาหันไปมองต้นเหตุในเวลาเดียวกัน เอวาลินยืนนิ่งอยู่กลางหว่างขาของคนเป็นสามีหน้าโซฟา  มือบางยังคงถือปืนกระบอกเล็กของปกรณ์ชัยในมือ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะผุดรอยยิ้มบางอย่างไร้เดียงสา

ปกรณ์ชัยเงยหน้าขึ้นมองภรรยา สายตาคมเข้มวาววับ ไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความตื่นเต้น

ทว่า...

เสียงหวานที่เปล่งตอบกับดูน่าหมั่นไส้ ราวกับเธอเพิ่งทำแก้วน้ำตกแตกไป ไม่ใช่ยิงผัวตัวเองเล่น

“อุ๊ป....” คำพูดของเอวาลินทำเอาปกรณ์ชัยรู้สึกมันเขี้ยว จนอยากจะง้างมือฟาดก้นเมียเด็กแรงๆ

“ลินขอโทษนะคะเฮีย พอดีว่าจะเก็บปีนให้แต่มันดันลั่น”

“ หึ ” ใครเชื่อก็ควาย ปกรณ์ชัยหลุดหัวเราะในลำคอ

วัชรีบเดินเข้ามารับปืนในมือเอวาลินไปเก็บด้วยความระมัดระวัง กลัวว่านัดที่สองเจ้านายสาว  จะเผลอลั่นใส่กลางกระบาลเจ้านายหนุ่มตัวเอง

“ กล้ายิงผัว…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างพึงใจกับความใจกล้าของเมีย “ ใจถึงดีนี่ ”

“ลินเปล่า...” เอวาลินตอบหน้าตาย สีหน้าไร้ความทุกข์ร้อน

“ พวกมึงออกไปให้หมด กูจะเคลียร์กับเมียกูเอง ” ปกรณ์ชัยหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ

“ นายไม่ทำแผลก่อนเหรอครับ ” เลือดที่ไหลไม่หยุดทำเอาวัชไม่อาจมองข้าม  ความปลอดภัยของเจ้านายได้

“ ใครเป็นคนทำ ก็ให้คนนั้นรับผิดชอบ พวกมึงไสหัวออกไปได้แล้ว ”

ความเงียบเข้าครอบงำห้องโถงทันที  เมื่อเสียงฝีเท้าของลูกน้องคนสุดท้ายเดินพ้นไป เอวาลินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ได้สติอีกครั้งตอนที่สามีใช้มืออีกข้างของเขา ตบบั้นท้ายเธอเบาๆเรียกสติ

“ ไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เฮีย”

“ แต่มันเป็นแผลถูกยิง ต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาลนะคะ ” เธอรู้ว่าตนเองตั้งใจยิงให้ถูกแค่ถากๆ ก็จริง  แต่ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง เธอทำได้แค่แผลเล็กน้อยๆเท่านั้นแหละ

“........”  ปกรณ์ชัยไม่คิดสนคำพูดเมีย ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟาท่าทีสบายอารมณ์

ราวกับคนที่เลือดไหลอยู่ไม่ใช่ตัวเอง  สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยอย่างกดดัน ว่าเธอต้องเป็นคนทำแผลให้ตัวเองเท่านั้น

“ แผลติดเชื้ออย่ามาโทษลินนะ เฮียเป็นคนดื้อเอง ” คำพูดของเมียเด็กทำเอาปกรณ์ชัยแทบจะหลุดขำ

“ไม่ว่าจะเป็นยังไง หนูลินก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบมันอยู่แล้ว ”  ไหล่แกร่งไหวเบาๆ ใส่เมียเด็กระหว่างพูด

“ ลินรำคาญเฮียที่สุด  ” เอวาลินเอ่ยเสียงเรียบอย่างต้องการประชดคนเอาแต่ใจ  แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปหยิบชุดปฐมพยาบาล  มาทำแผลให้สามีอย่างเลี่ยงไม่ได้

ปกรณ์ใช้ตบมือลงบนหน้าขาตัวเอง ให้เมียเด็กที่เดินถือปฐมพยาบาลนั่งลง ทำให้ร่างเล็กยอมทิ้งตัวลงหนังอย่างเลี่ยงไม่ได้  มือหนาโอบเอวบางไว้หลวมๆ สลับลูบไล้เบาๆ

“ถ้าตั้งใจที่จะยิงตั้งแต่แรกแล้ว อย่าคิดลังเลเอาให้ตาย เพราะถ้าไม่ตายคนที่ถูกเอาคืนจะเป็นหนูลิน ”

เอวาลินไม่ตอบ  เพียงหยิบผ้าก๊อซกับน้ำยาฆ่าเชื้อมาเตรียมไว้  มือบางเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจากร่างกายกำยำอย่างระมัดระวัง โดยไม่สบตา

ปกรณ์ชัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองภาพนั้นด้วยสายตาวาววับ

“ มือไม่สั่นเลยนะ ตอนยิงก็ว่านิ่งแล้ว ตอนทำแผลยิ่งนิ่งกว่า ใจเด็ดจริงๆ ”

เอวาลินยังคงเมินเฉยกับคำพูดสามี เธอยังคงตั้งใจเช็ดเลือดออกอย่างระมัดระวัง แรงมือไม่เบาไม่หนัก แต่สีหน้าเย็นชาจนปกรณ์ชัยอ่านแววตาเธอไม่ออก

“ ถ้าเฮียอยู่นิ่ง ๆ แผลจะไม่ฉีกค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ปกรณ์ชัยหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยอมอยู่นิ่งตามที่ว่า แต่สายตายังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเมียเด็กด้วยความสงสัย

“ รู้ไหมว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เห็นเลือด มักจะร้องไห้ หรือไม่ก็สติแตก”

เอวาลินกดผ้าก๊อซลงบนแผลแรงขึ้นเล็กน้อย จนปกรณ์ชัยชะงักกับท่าทีของเธอ

“ แต่ไม่ใช่ลิน!”

ปกรณ์ชัยหรี่ตาลงมองสีหน้าเมียเด็กอย่างสำรวจอีกครั้ง  รอยยิ้มคมกริบค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่ออย่างถูกใจ

หลายเดือนที่อยู่ด้วยกันมาเมียเด็กมักมีเรื่องน่าเซอร์ไพรส์ให้เห็นตลอด เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเจอมา  แววตาอ่อนหวานซ่อนความเด็ดเดี่ยวเอาไว้ ทั้งที่ถูกดูถูก ดูแคลนสารพัด  เขากลับไม่เคยเห็นความอ่อนแอในตัวเธอเลย

เป็นผู้หญิงที่สวยและแปลก บุคลิกอ่อนหวานแต่อาบเคลือบไปด้วยพิษสง เหมือนดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ซ่อนหนามคมไว้ทุกกลีบ

“น่าสนใจดี”

เอวาลินทำแผลให้สามีจนเสร็จ  ก่อนจะลุกขึ้นยืน  เช็ดมือกับน้ำยาฆ่าเชื้ออย่างใจเย็น

“  เสร็จแล้วค่ะ  ”

“ ไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้จากที่ไหนมา ” ความสงสัยเริ่มผุดขึ้นมาในหัว

“  พอดีแฟนเก่าเป็นตำรวจค่ะ  ” ว่าจบก็หมุนตัวเดินหนีขึ้นห้องทันที  ไม่สนสีหน้าฟึดฟัดของอีกคนเลยสักนิด