LOGINเอวาลินกลับมาถึงบ้านในสภาพอารมณ์ดี หลังจากพบคุณหมดเสร็จและพาตัวเองเติมชาเขียวเข้าร่างกาย แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอหยุดยืนค้างอยู่ที่ประตู ชาเขียวที่เพิ่งดูดไปแทบพุ่งออกจากปาก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่อยากเชื่อสายตาบ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นระเบียบ ตอนนี้เหมือนผ่านสมรภูมิมาอย่างหนัก ผ้าอ้อมใช้แล้ววางพาดอยู่บนโต๊ะ ข้างกันมีกองทิชชูเปียก ผ้าเช็ดตัวกองระเกะระกะ ตามด้วยกลิ่นบางอย่างที่ไม่ควรมี ลอยอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น“ เอ่อ… ”เสียงหวานของเอวาลินดังขึ้นเบา ๆ แต่กลับทำให้ทั้งสามคนชะงักพร้อมกัน ปกรณ์ชัยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตาเมียที่ยืนมองสภาพบ้านและสามีด้วยรอยยิ้มบาง ที่บอกไม่ถูกว่าขำหรือเอ็นดูมากกว่ากัน“ เฮีย… ”“......” หนุ่มร่างใหญ่ทั้งสามคนได้แต่เงียบ ต่างจากเด็กน้อยที่ยังคงนอนตาแป๋ว ไม่รู้เรื่องราวกับความวุ่นวายที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ“ อะไรกันค่ะเนี่ย ลินออกไปแค่ชั่วโมงเดียวเองนะคะ ทำไมสภาพบ้านมันเละขนาดนี้ ” รีบวางแก้วชาเขียวกับกระเป๋าลงบนโซฟา เดินไปหยิบถังขยะมาเก็บทุกอย่างเข้าที่ให้เรียบร้อย เอวาลินที่หยิบนั้นจับนี่ไปมาไม่ถึง 10 นาที บ้านก็แทบจะกลับมาอยู่ในสภาพสมบูร
หลายวันต่อมา....กลางดึกของบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด แต่ภายในห้องนอนใหญ่กลับมีเสียงร้องไห้งอแงเบาๆของเด็กน้อย“อุแว้…”ปกรณ์ชัยรีบลุกจากเตียงทันที พร้อมเอ่ยบอกภรรยาที่กำลังงัวเงียตื่นไม่ต่างกัน “เดี๋ยวเฮียอุ้มเอง ลินนอนต่อเถอะ ”เอวาลินมองสามีที่อุ้มลูกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะกลั้นหัวเราะ“เฮียอุ้มผิดทางแล้วค่ะ หัวลูกอยู่อีกด้าน”ปกรณ์ชัยหน้านิ่งชะงัก เพราะความยังไม่คุ้นชิน ทำให้เขาดูแลลูกน้อยผิดๆถูกๆ“ อ้าวเหรอ... ”แม้จะดูเงอะงะ แต่สายตาที่มองลูกกลับเต็มไปด้วยความรักจนล้น ร่างหนาโยกตัวเบา ๆ ตามที่พยาบาลพี่เลี้ยงที่จ้างมาสอนไว้“ อย่าร้องนะครับ คนเก่งของพ่อ ” เหมือนเด็กน้อยจะรับรู้ เสียงร้องค่อย ๆ เบาลง จนหลับไปในอ้อมแขนแข็งแรงปกรณ์ชัยยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับ“ หนู…เฮียไม่อยากวางเลย” เขาเอ่ยเรียกภรรยาเบา ๆ“ ส่งลูกมาให้ลินค่ะ ได้เวลาเช็กผ้าอ้อมแล้วก็เอาเข้าเต้าลินแล้ว ”อาการคัดตึงที่หน้าอก ทำให้คุณแม่มือใหม่เริ่มรับรู้ตารางกินนอนของลูกน้อยโดยไม่ต้องดูนาฬิกาปกรณ์ชัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ส่งลูกให้ภรรยาอย่างระมัดระวังที่สุด สายตายังคงจับจ้องไม่ห่าง“เฮีย…กลัวทำลูกเจ็บ”เอวาลิน
หลายวันต่อมา....เอวาลินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลกลางดึก หลังจากที่นอนหลับอยู่ดีๆก็รู้สึกถึงความเปียกชุ่มบนที่นอน เพราะน้ำครำแตก บรรยากาศภายในห้องคลอดเต็มไปด้วยความตึงเครียด ของชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเตียงคลอดเมียรักไม่ห่าง“ กะ...กลัว ” ความอ่อนไหวเข้าจู่โจมหัวใจคุณแม่คนสวย เอวาลินในตอนนี้ตื่นกลัวจนแทบคุมสติตัวเองไม่ได้“ คุณแม่ตั้งสติแล้วหายใจเข้าออกลึกๆนะคะ ” คุณหมอเจ้าของเคส เอ่ยพูดกับคุณแม่มือใหม่น้ำเสียงอ่อนโยน“ เฮียอยู่ตรงนี้ครับ หนูหายใจตามที่หมอบอก ไม่ต้องกลัว ”มือหนากุมมือบางที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อแน่น ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของภรรยาด้วยความเป็นห่วงที่สุดในชีวิตเอวาลินกัดริมฝีปาก พยักหน้าเบา ๆ น้ำตาคลอด้วยทั้งความเจ็บและความกลัว“เฮีย…ลินเจ็บ” ประโยคสั้น ๆ ทำเอาหัวใจปกรณ์ชัยแทบแตกสลาย ถ้าเจ็บแทนได้ เขายอมแลกทุกอย่าง“ อีกนิดเดียวค่ะคุณแม่ เก่งมากเลย ” เสียงคุณหมอให้กำลังใจ เอวาลินพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกตามที่หมอบอก ร่างบางสั่นน้อย ๆ ก่อนจะเริ่มเบ่งตามจังหวะที่หมอแนะนำ ไม่นานนัก เสียงร้องแหลมใสก็ดังขึ้นก้องห้องคลอดวินาทีที่เสียงนั้นก้องอยู่ในห้องคลอด ปกรณ์ช
ทันทีที่ทำงานเสร็จคนเป็นสามีก็รีบตรง เข้ามารับภรรยากลับบ้านพร้อมกันเหมือนเช่นทุกวัน ใบหน้าหวานที่เปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความสุข ขณะก้าวขึ้นรถ ทำเอาปกรณ์ชัยเผลอมองอยู่นาน หัวใจอิ่มเอมจนแทบล้นวันนี้ปกรณ์ชัยไม่ได้ลงจากรถตู้ไปรับเอวาลินที่สำนักงาน เพราะมีราตรีคอยเดินตามประคองมาส่งถึงรถ คาดว่าเมียรักคงอ้อนพนักงานตัวเองให้พาออกมาเดินเล่น แล้วก็ซื้อน้ำหวานดูจากแก้วชานมไข่มุกในมือ ที่เพิ่งพร่องลงไปจากแก้วเพียงนิด“ เป็นยังไงบ้างค่ะ คุณแม่คนเก่งวันนี้เบบี้ดื้อไหมเอ่ย ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมยื่นมือไปลูบหน้าท้องกลมมนของภรรยาแผ่วเบา ราวกับกลัวจะรบกวนเจ้าตัวเล็กในนั้น“ ไม่เลยค่ะ วันนี้ตัวเล็กน่ารักมาก ไม่ค่อยดิ้นแรงเหมือนเดือนที่แล้ว ตอนนั้นลินเจ็บทุกทีที่ตัวเล็กขยับเลยค่ะ”“ เก่งทั้งคุณแม่คุณลูกเลย ” ปกรณ์ชัยเอ่ยชมอย่างภูมิใจ มืออีกข้างหยิบมือถือขึ้นมา เตรียมพิมพ์ข้อความสั่งพ่อครัวให้จัดมื้อเย็นรอไว้“ วันนี้หนูอยากทานอะไรค่ะ ”“ ลินขอเป็นอาหารง่ายๆค่ะ ต้มข่าไก่ ผัดผักบุ้งไฟแดง แล้วก็หอยลายน้ำมันหอย ” ก่อนจะหันไปเอ่ยกับทองดี ที่หอบกระเป๋าเอกสารกับโน้ตบุ๊กมาเปิดประตูรถขึ้นนั่ง
ร่างสูงเดินประคองเมียรักไว้ในอ้อมแขนไม่ห่าง ระหว่างเดินเลือกซื้อของกินด้วยกัน กลายเป็นภาพชินตาของแม่ค้าพ่อค้าไปแล้ว“วันนี้มาตรวจตลาดพร้อมหน้าพร้อมตากันเลยนะจ๊ะ” เสียงเอ่ยแซวแกมทักทายจากพ่อค้าแม่ค้าในตลาดดังขึ้นทันที ที่ทั้งคู่เดินผ่านร้านค้าเอวาลินกับปกรณ์ชัยเพียงยิ้มรับอย่างเป็นมิตร ไม่ได้หยุดพูดคุยมากนัก เพราะต้องรีบเลือกซื้อของกินตามที่อยากได้ แล้วตรงเข้าสำนักงานตลาดในทันที“จริงๆ หนูให้เฮียไม่ซื้อให้ก็ได้นะ แค่บอกเฮียว่าจะกินอะไร” คนเป็นสามีเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจแกมเป็นห่วง“มันไม่เหมือนกันค่ะ พอได้มาเดินดูแล้วเลือกเอง มันทำให้ลินอยากกินมากกว่า”ปกรณ์ชัยเหลือบมองใบหน้าหวาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความห่วงใย “แต่เฮียไม่อนุญาตให้หนูออกมาบ่อยนะ ที่ตลาดคนเยอะ ไหนจะเชื้อโรคในอากาศอีก ใกล้คลอดแล้วหนูต้องดูแลตัวเอง ”ระหว่างพูด มือหนาก็ลูบแก้มนุ่มของภรรยาแผ่วเบา แก้มที่อิ่มขึ้นตามครรภ์ที่เข้าสู่ไตรมาสที่สาม ทำให้หัวใจคนเป็นสามีเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ท้องกลม ๆ ใต้ชุดคลุมพอดีตัว ยิ่งทำให้ เอวาลินดูอวบอิ่ม น่าทะนุถนอมไปทุกส่วนคนเป็นผัวที่คลั่งรักเมียสุดหัวใจ แค่ได้มองก็ไม่อยากละส
แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีครีมในห้องนอนใหญ่ เอวาลินลืมตาขึ้นช้า ๆเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนข้างกายยังคงอยู่ ลำแขนแกร่งพาดรั้งเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวเธอหนีหายปกรณ์ชัยลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนกำลังมองเขาอยู่ไม่ต่างกัน“ มองอะไรครับคุณแม่ ” น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นแฝงรอยยิ้มขณะเอ่ยถาม มือหนาลูบแผ่นหลังบางแผ่วเบาอย่างเคยชิน เอวาลินยิ้มรับ ดวงตากลมสวยอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็น รอยยิ้มสดใสที่คิดว่าปกรณ์ชัยจะไม่ได้เห็น เธอก็ยิ้มให้เขาด้วยความเต็มใจ“ มองคนที่เคยดุที่สุด แต่ตอนนี้กลายเป็นคนขี้อ้อนที่สุดในบ้านค่ะ” ปกรณ์ชัยหัวเราะเบา ๆหน้าผากแตะลงกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นผสานกันอย่างคุ้นเคย“เฮียไม่เคยคิดเลยนะ ว่าจะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆ ของหนูเหมือนตอนนี้ ยิ้มสวยขนาดนี้ทำไมไม่ชอบยิ้มให้เฮียดูเลยค่ะ”“เพราะเมื่อก่อนเฮียชอบทำตัวประสาทเสียใส่ลิน”“แต่เมียก็สู้มือดีดี๊ สู้มือจนมีเบบี้น้อยในท้องด้วยกัน 1 คน” ว่าจบก็ยืนมือหนาไปวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมากกว่าที่ผ่านมา แววตาที่เคยแข็งกร้าว อ่อนลงอย่างไม่ปิดบัง“เฮียน่ารักจัง ลินเหมือนกำลังตกหลุมรักสามีตัวเองเลย” มันเหมือน







![เมียช่างสัก [PWP] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)