4 แค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง

“เฮ้อ....ไม่น่าสร้างเรื่องเลย”

เอวาลินถอนหายใจกับตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ เมื่อรู้ว่าตนเองต้องดูแลปกรณ์ชัยจนกว่าแผลจะหาย ซ้ำยังต้องคอยเช็ดตัวให้เขาเช้าเย็นอีกด้วย

ร่างสวยรีบเก็บอุปกรณ์เช็ดตัวเข้าที่ให้เรียบร้อย ไม่ลืมเก็บผ้าเปียกที่ใช้แล้วใส่ตะกร้านำไปไว้หน้าห้อง เพื่อให้คนของสามีนำไปให้แม่บ้านจัดการ

“รีบขึ้นมานอนได้แล้ว หยิบยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบมาให้เฮียด้วย”

“นอนก่อนเลยนะคะ ลินยังไม่ง่วง”

เอวาลินก็แค่วัยรุ่นคนหนึ่งที่ต้องแบกรับภาระหนักไว้บนบ่า ในมุมเล็กๆ เธอยังต้องการอิสระและความเป็นส่วนตัว อยากดูซีรีส์ที่ชอบฟังเพลงศิลปินคนโปรด บางทีก็อยากลุกออกไปต้มบะหมี่สำเร็จรูปกินกลางดึกพร้อมกับดูหนังไปด้วย

แต่เธอกลับไม่เคยได้อิสระทำสิ่งนั้นเลย นอกจากที่ต้องตื่นเช้าออกไปดูแลตลาดของครอบครัว ยังต้องกลับมาทำหน้าที่ภรรยาให้ปกรณ์ชัย

“จะมานอนด้วยกันดีๆ มั้ย หรืออยากให้เฮียประสาทเสียใส่ ถึงจะมานอนด้วยกันได้ ” เสียงเข้มเอ่ยกดดันให้เมียเด็กทำตามคำสั่งของตัวเอง

“ลินว่าเฮียควรกรอกยาโรคประสาทลงปากด้วยเนอะ แต่ละวันทำตัวเหมือนหมาไม่ได้รับวัคซีนพิษสุนัขบ้าเลย” ในระหว่างเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ไม่ลืมที่จะจิกกัดสามีไปด้วย

ปกรณ์ชัยที่เอนตัวพิงหัวเตียง หลุดหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ

“ ปากดีขึ้นทุกวันเลยนะหนูลิน”

“ลินแค่แนะนำตามอาการที่เฮียเป็น”

เอวาลินดีดตัวลุกเมื่อนึกขึ้นได้ วิ่งลงจากเตียงไปหยิบน้ำกับยาที่วัชเตรียมมาให้ เดินกลับมาที่เตียงเพื่อให้ปกรณ์ชัยได้กิน

“ กินเข้าไปจะได้นอน”

ปกรณ์ชัยรีบรับยาและน้ำจากเมียเด็กมากินอย่างว่าง่าย พอกินยาเข้าไปไม่ทันไรอาการง่วงซึมก็เริ่มจู่โจม ร่างสูงยอมทิ้งตัวลงนอนในที่สุด

ก่อนหลับไม่ลืมสะกิดเมียเด็กให้ขยับเข้ามาในอ้อมแขนตัวเอง โดยให้เธอใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บของเขาหนุนนอนแทนหมอน

“ทำหน้าที่หมอนข้างดีๆ หน่อย” คำสั่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย แต่ยังแฝงความเอาแต่ใจแบบที่เป็นเขา

“ ตัวเย็นชะมัด” เสียงเข้มพึมพำ

“ตอนอยู่บ้านแม่ก็ให้เป็นหมาเฝ้าบ้าน พออยู่บนเตียงก็ให้เป็นหมอนข้าง พรุ่งนี้จะให้ลินเป็นอะไรอีกคะ”

“เป็นเมีย” เสียงงัวเงียเอ่ยตอบเป็นประโยคสั้น ๆ ที่หลุดออกมาจากจิตใต้สำนึก ระหว่างสวมกอดร่างเล็กเอวไว้หลวมๆ

ในเวลาไปกี่นาทีเอาวาลินก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายได้หลับสนิทไปแล้วจริง ๆ

เอวาลินนิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นเช่นนั้น หญิงสาวจึงค่อย ๆ ขยับยกแขนเขาออกจากเอวอย่างระมัดระวัง เอวาลินไม่ลืมที่จะคว้าโอกาสทองนี้ไว้ ด้วยการลุกขึ้นไปสวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ เป็นเสื้อยืดสีเรียบตัวโคร่ง กับกางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าแตะ เพื่อให้ตัวเองคล่องตัวพร้อมหนีออกไปจากบ้าน เพื่อไปร้านสะดวกซื้อและหาของกินมื้อดึก

เอวาลินเปิดปิดประตูห้องนอนใหญ่อย่างเบามือที่สุด

พอลงมายังชั้นล่างก็เห็นคนของสามีกำลังกำจัดคราบเลือด พร้อมกับเปลี่ยนชุดโซฟาใหม่

“ซ้อจะไปไหนครับ” เอ่ยถามเจ้านายสาวพร้อมกับมองการแต่งตัวของอีกฝ่าย ที่ต่างไปจากทุกวัน จนแทบไม่แน่ใจว่านี่คือเจ้านายของพวกเขาจริงๆ

เอวาลินในตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กมัธยมปลาย ยิ่งไม่แต่งหน้ายิ่งดูอ่อนวัยจนคิดว่าเสี่ยกำลังจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์

“ไปร้านสะดวกซื้อคะ”

“แต่นี่มันดึกแล้วนะครับ อันตราย แต่ถ้าจะซื้ออะไรสั่งพวกผมดีกว่า เดี๋ยวพวกผมออกไปซื้อให้ ”

วัชที่เดินตรวจบ้าน กลับเข้ามาเห็นทันพอดี

“ซ้อ”

“พี่วัชลินจะไปร้านสะดวกซื้อ”

“บอกเสี่ยหรือยังครับ ระวังเสี่ยดุเอานะ”

“ไม่ดุหรอกค่ะ เฮียหลับแล้ว”

วัชชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมของมือขวาเหลือบมองขึ้นไปชั้นสองของบ้านโดยอัตโนมัติ

ก่อนจะหันกลับมามองเอวาลินอีกครั้งอย่างลังเล

“ แน่ใจนะครับว่าหลับแล้ว” น้ำเสียงไม่ได้แย้ง แต่ก็ไม่กล้ารับปากแทน

เอวาลินพยักหน้าสีหน้าจริงจัง สามีเธอเธอนอนด้วยทุกคืนย่อมรู้

“ ค่ะ เฮียเพิ่งกินยาไป อย่างน้อยก็อีกเป็นชั่วโมงกว่าจะรู้สึกตัวตื่น ”

คำพูดนั้นทำให้วัชเงียบไป เพราะเขารู้ดีว่ายาที่ให้เจ้านายกิน แรงพอสมควร ลูกน้องอีกสองสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าขัดซ้อตรง ๆ เพราะดูจากเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้า ก็รู้แล้วว่าซ้อพวกเธอน่ากลัวแค่ไหน หรือเพราะต่อให้เสี่ยปากหมากับซ้อยังไง ดูแล้วก็น่าจะรัก เมียที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายมาก

สวนทางปากที่พร่ำเรียกเมียว่ามีสถานะแค่หมาเฝ้าบ้าน

“ งั้น…ให้ผมให้คนขับรถไปส่งนะครับ” วัชเสนอเพราะอย่างน้อยก็เพื่อความปลอดภัย

เอวาลินส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้แค่นี้เอง ลินขับรถไปเองไม่ถึงห้านาที”

พูดจบก็ยกมือไหว้วัชที่โตกว่าด้วยความสุภาพตามนิสัย ก่อนจะก้าวเท้าออกจากประตูบ้านมุ่งหน้าไปยังรถตัวเอง ไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครรั้งไว้

วัชถอนหายใจระอาในความดื้อของเมียเจ้านาย ความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นมาในอก

“พี่ว่าเสี่ยจะรู้ไหม” ทองดีกระซิบถามวัช

“ เสี่ยน่ะ… ต่อให้หลับสนิทแค่ไหน ก็ไม่เคยทิ้งสัญชาตญาณนักฆ่าหรอก มึงรีบขับมอไซต์ตามซ้อไปเร็ว ตามเงียบๆ จนกว่าซ้อจะกลับมาถึงบ้าน ส่วนพรุ่งนี้กูอนุญาตให้หยุด 1 วัน”   

“ครับพี่” ทองดีรีบรับคำสั่ง