MasukShare
บทที่ 18 คุณมาสาย
Terakhir Diperbarui:
2026-01-31 20:30:42‘เพ่งพิศรูปทรงวงพักตร์
ต้องจิตคิดรักเป็นหนักหนา
นวลละอองผ่องผิวโสภา
ดังจันทราส่องสว่างกลางโพยม
ยิ่งดูยิ่งเพลินจำเริญใจ
พิศวงหลงใหลที่ในโฉม
พักตร์ผ่องส่องจับกับแสงโคม
งามประโลมเสนหาอาลัย’[1]
บุษบากระหืดกระหอบเดินแกมวิ่งมาตลอดทางในเช้าวันต่อมา เพราะเมื่อคืนกลับไปทั้งไม่มีอาหารตกถึงท้อง ทั้งเอาแต่นอนกังวลใจจนค่อนคืนถึงหลับลงได้
“อ้าวเลน่ารีบไปไหนกัน”
เสียงคริสโตเฟอร์เอ่ยทักเมื่อบุษบาเดินผ่านโถงเข้าลิฟต์ในช่วงเช้ามืด เริ่มมีพนักงานบางส่วนเข้างานแล้ว
“ไปทำงานห้องบอสค่ะ”
เขารีบก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับเธอ มองเลขชั้นที่บุษบากดก่อนแล้วถึงหันกลับไปมองเธอ
“ไม่ได้ทำแผนกเบเกอรี่แล้วหรือ”
“ไม่ค่ะ ย้ายไปทำห้องบอสใหญ่”
“ตั้งแต่เมื่อไรกัน ผมไม่เห็นรู้เรื่อง”
คริสโตเฟอร์ส่งเสียงแปลกใจระคนหงุดหงิดขึ้นมาถามเธอ ทำให้บุษบาชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน
“ฉันจะทำงานแผนกไหน ไม่เกี่ยวอะไรกับคริสนี่คะ ไม่เห็นความจำเป็นต้องรายงาน”
“ผมขอโทษด้วย ผมลืมตัวไป”
ชายร่างโตผมบลอนด์รีบเอ่ยขอโทษยกมือลูบหัวแก้เก้อ
ติ๊ง!
เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมประตูเปิดกว้าง บุษบาเบือนหน้าหนีไปทางผนังทันทีเมื่อพบกับคนที่ไม่อยากเห็นหน้า
“กำลังจะไปไหนกัน”
เสียงหวานแหลมจับผิดของเวนดี้เอ่ยถามทันทีที่เข้ามาในลิฟต์ จากเงาสะท้อนภายในลิฟต์เธอเห็นเวนดี้คว้าต้นแขนของชายที่หมายปองไว้แล้วคล้องแน่น
“เลน่ากำลังจะไปทำงาน ส่วนผมเองก็ไปทำงานเหมือนกัน”
คริสโตเฟอร์ดึงมือเวนดี้ออกขยับออกห่าง
“ทำไมต้องไปด้วยกัน!”
เวนดี้ยังซักไซ้ไม่เลิกราจนคริสโตเฟอร์ถอนใจเบื่อหน่าย เขาไม่มองหน้าเวนดี้ด้วยซ้ำ
“บังเอิญ”
“บังเอิญ!! ไม่น่าเชื่อ บนเรือลำนี้ออกกว้างใหญ่ แต่บังเอิญพวกคุณทั้งสองคนมาเจอกันในลิฟต์”
คราวนี้เป็นบุษบาที่ถอนหายใจ เธอเบือหน้ากลับไปหาเวนดี้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“แล้วแต่จะคิดนะเวนดี้”
ติ๊ง!
เสียงลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้ง บุษบารีบก้าวออกจากลิฟต์คับแคบ ทิ้งคนทั้งคู่ไว้ด้านหลังเดินสลับวิ่งไปตามโถงยกข้อมือขึ้นดูเวลาทุก ๆ นาที
แย่แน่เลย
เธอมองเห็นแซคกำลังเปิดประตูเข้าไปก่อนอันดับแรก จากนั้นจึงเป็นบอสใหญ่ร่างโต มิคาอิล
“คุณมาสาย”
คำแรกในยามเช้าของบอสใหญ่ขณะที่บุษบาแทรกตัวเข้าไปในประตูตามหลังแบบเฉียดฉิว
“ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ”
เสียงหวานยังกระหืดกระหอบเดินเข้าไปในครัวเพื่อเปิดกาต้มกาแฟร้อน
เหงื่อผุดจนเสื้อเชิ้ตสีนวลตาชื้นเป็นดวง จมูกแดงและมีเหงื่อผลุดเป็นเม็ด ๆ มิคาอิลรู้สึกคันไม้คันมือต้องการหยิบผ้าขนหนูผืนน้อยที่คล้องคอเขาอยู่ออกไปซับเหงื่อให้ แต่ยั้งใจไว้เดินกลับไปทางห้องนอนใหญ่ตรงเข้าห้องน้ำ
บุษบารีบเตรียมกาแฟสดด้วยเครื่องชงอัตโนมัติเพียงเธอเทเมล็ดกาแฟลงไปในช่องใส่แล้วกดปริมาณกาแฟ
“แซคคะ ตอนเช้ามิคาอิลรับขนมปังหรือเปล่าคะ”
แซคได้ยินเสียงหวานในครัวเรียกจึงเดินเข้าไปเห็นหญิงสาวยังสาละวนกับกาแฟตรงหน้า
“ไม่ครับ กาแฟดำอย่างเดียว ไม่ต้องเติมน้ำตาลหรือนม”
“แล้วช่วงสิบโมงฉันต้องไปเอาของว่างที่ไหนคะ”
“ไม่ต้องไปครับ มีคนนำมาให้หน้าห้อง อ้อ ห้องทำงานบอสอยู่ประตูด้านข้าง แยกอีกห้องนะครับ”
“ค่ะ”
“ระหว่างนี้ช่วงก่อนของว่างคุณทำความสะอาดห้องได้ครับ เมื่อเรียบร้อยจะพอดีกับพนักงานนำมื้อเที่ยงมา บอสจะออกมาทานที่ห้องอาหาร หรือบางทีอาจออกไปนั่งระเบียงครับ คุณต้องถามบอส”
“ค่ะ ค่ะ”
บุษบาพยักหน้ารับเข้าใจ เตรียมกาแฟวางใส่ถาดนำไปตั้งที่โต๊ะทานอาหารจึงมองเห็นว่ามิคาอิลออกมาจากห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว จากชุดออกกำลังกายเมื่อเช้าเป็นเสื้อเชิ้ตสีเข้มกางเกงยีนส์ส่งให้ร่างแกร่งดูโปร่งขึ้น
“นั่งที่ระเบียง”
มิคาอิลพูดขึ้นแล้วคว้าแล็ปท็อปออกไปด้วยนั่งรอตรงชุดโต๊ะเก้าอี้ตัวเล็ก ดวงตาสีเข้มลอบมองมือเล็กเรียวขณะวางแก้วกาแฟลง ทำไมเขารู้สึกไปเองว่าเหมือนข้อมือดูบอบบางกว่าเมื่อคืน
บุษบาวางแก้วกาแฟเรียบร้อยจึงกลับไปยังครัวเล็กเพื่อตรวจดูของใช้ที่เธอยังสำรวจไม่เสร็จตั้งแต่เมื่อวาน จะได้เตรียมพร้อมหยิบจับได้สะดวกทันใจ ขยับเปลี่ยนที่หลายชิ้นสักพักจึงได้ยินเสียงมิคาอิลเดินกลับไปห้องทำงาน จึงออกไปเก็บแก้วกาแฟ
จ๊อก จ๊อก
ร่างระหงยกมือลูบท้องขณะเดินกลับไปยังครัว
หิวจัง ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ทันได้กินอะไร เช้านี้ดันตื่นสายอีก
[1] บทชมโฉมอุณากรรณ บทละคร อิเหนา หน้า 652
Bab terbaru
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 43 จบ NC
เสียงเปิดประตูกระทันหันทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งกอดกันมองไปทางประตูเป็นตาเดียว ร่างสาวสวยสูงโปร่งในชุดทันสมัยกระโปรงสั้นรองเท้าส้นสูงราคาแพง เดินอาด ๆ เข้ามาในห้อง กวาดตามองโดยรอบจนเห็นคนทั้งคู่“มิคาอิล!! คุณไล่ฉันกลับ”ผู้หญิงคนนั้นเปิดฉากส่งเสียงหวานแหลมสูงใส่ทันทีเมื่อมองเห็นถนัดตา บุษบาผละตัวออกยืดแผ่นหลังตรงสังเกตได้ว่ามิคาอิลเองก็ยืดตัวตรงเช่นกันนางแบบสาวผมดำสนิทเช่นเดียวกับเธอเดินส่ายสะโพกน้อย ๆ มาทางโซฟามองเหยียดหญิงสาวที่นั่งตักมิคาอิล สวมชุดหลวมโพรกคล้ายคนท้องใบหน้าซีดเซียว“เดี๋ยวนี้คุณเลือกผู้หญิงแบบนี้เหรอคะมิคาอิล”“โรซี่!!”“ทำไมคะ ถึงฉันเป็นนางแบบ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี จู่ ๆ คุณเรียกตัวฉันมา ฉันก็ทิ้งงานบินมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณ แล้วพอคุณมีคนใหม่ คุณก็เฉดหัวฉันกลับ ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ”ดวงหน้าหวานซึ้งเอี้ยวกลับไปมองคนร่างโตที่นั่งขยุกขยิกไม่อยู่สุขอย่างผิดสังเกต ก่อนที่คำพูดของผู้หญิงคนนั้นจะซึมซาบเข้าไปสู่สมองแล้วประมวลผลจนเข้าใจ“มิคาอิล คุณมีคนใหม่แล้ว?”เสียงหวานนุ่มของคนบนตักทำให้มิคาอิลหน้าเปลี่ยนส
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 42 เป็นเมียยังไงล่ะ
แซคสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อเห็นเจ้านายประคองหญิงสาวที่หายไปหน้านานหลายเดือน สีหน้าของทั้งคู่ตึงเครียด ทั้งหน้าหวานซึ้งยังเปื้อนคราบน้ำตาเป็นทาง“บอส”บอดี้การ์ดทักด้วยเสียงเข้มก้มมองเธอแปลกประหลาดใจก่อนจะถอยห่างจากประตูเพื่อให้คนทั้งสองเข้าไป“บอสครับ แล้ว แล้ว”“ให้เธอกลับไปสะ”“ครับ บอส”บุษบามองตามแซคคิ้วขมวดสงสัย ห้องพักเดิมเหมือนเดิมอย่างที่เธอจำได้ เพียงแค่กลิ่นซิการ์อบอวลมากกว่าเดิมจนเธอกระแอมไอออกมา“กลิ่นซิการ์”แว่วเสียงสบถจากคนร่างสูงก่อนจะเห็นเขาเดินไปเปิดหน้าต่างออกหมดทุกบานรวมไปถึงประตูออกระเบียง“นั่งสิแพรี่ หวังว่าคุณจะชื่อแพรี่นะ”บุษบาหน้าม้านเฝือดเผือดสีลงทันตา แต่เธอไม่อาจว่าเขาได้ในเมื่อมันคือเรื่องจริง“ค่ะ ฉันชื่อแพร หรือ แพรี่ ชื่อจริงบุษบา”“บุษบา?”“เป็นชื่อนางในวรรณคดีค่ะ”มิคาอิลเดินเข้าห้องครัวรินน้ำเปล่าก่อนจะเปิดตู้เย็นซึ่งพบเพียงความว่างเปล่า ก็แน่ล่ะหลายเดือนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ค่อยกินอะไรนอกจากเหล้า ชายร่างสูงถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา“แ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 41 แพรต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ
ภาพในความทรงจำหลั่งไหลดั่งสายน้ำกระแทกเข้าใส่เธอจนตั้งตัวไม่ติดถอยหลังแต่มือของอัคคีช่วยรั้งไว้ดวงตาเข้มข้นล้ำลึกของมิคาอิลมองกลับมา ตวัดตาลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบ เธอมองเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวในแววตาก่อนที่เขาจะสะบัดกลับไปก้าวเท้าออกจากลานเมอร์ไลออน“บอส!!”เสียงอุณากรรณตะโกนลั่นพร้อมกับวิ่งแทรกคนไปตามชายร่างสูงใหญ่ไปยืนขวางตรงหน้า ใช้มือกางกั้นไว้ไม่ให้เขาหนีไป บุษบารีบเดินตามไปทันที“บอสจะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”มิคาอิลก้มลงมองหญิงสาวร่างระหงอีกคนผมสีดำยาวสยายดัดลอนเล็กน้อย ดวงตากลมโตดั่งกวาง ริมฝีปากกระจับ พ่วงแก้มสีชมพูระเรื่อด้วยเครื่องสำอาง แต่งตัวแบรนด์เนมหรูหราราคาแพง นัยน์ตาเหยี่ยวเบิกกว้าง“เลน่า!!”“ใช่บอส นี่เลน่า ส่วนคนโน้น”มือเล็กจับต้นแขนบอสใหญ่ให้หันไปทางบุษบาที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่ร่างในชุดคลุมท้องจะหยุดลงทิ้งห่างพอสมควร“คนนั้น แพรี่ พี่สาวของเลน่าเอง”มือแกร่งสั่นเทาเมื่อยกขึ้นลูบหน้าเปิดตาขึ้นมองอีกครั้งสลับกันไปมา“พวกคุณเป็นแฝด”“ใช่บอส ฉันเป็นน้องสาว ส่วนแพรี่เกิดก่อนเป็นพี
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 40 มิคาอิล
ชายร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งมองท้องทะเลยามเย็น เรือสำราญเดินสมุทรขนาดใหญ่เฮฟเว่นครูซกำลังเดินทางใกล้ถึงสิงคโปร์อีกครั้ง“มิคาอิลคะ”เสียงหวานนุ่มดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมองนางแบบสาวซึ่งเขาเรียกตัวมา เธอเคยทำให้เขาใจเต้นแรงด้วยท่วงท่าการเดิน ผมดำยาวปล่อยสยายราวกับแพรไหมแพรี่ในช่วงเวลาหลายเดือนนับจากหญิงสาวคนนั้นจากไปเขาเปลี่ยนคู่ควงใหม่ราวกับเปลี่ยนถุงเท้า แต่มันไม่มีคู่ไหนที่ใช่เลยสำหรับเขา“คุณไม่ต้องรอผมก็ได้ ออกไปทานก่อนได้เลย”“ค่ะ”เขาผ่านพ้นวันนรกแตกมาแล้ว เจ็ดวันเสมือนเขาไปเยือนเทพเฮดิส ร้อนดั่งไฟเผา ทุรนทุรายจนไม่อาจทนลืมตาได้ต้องใช้แอลกอฮอล์กำจัดภาพเหล่านั้นออกไปจากใจให้หมด จนทุกวันนี้เขาเองยังไม่แน่ใจว่าเขาได้ขจัดหมดไปหรือยังแอ๊ด!เสียงเปิดประตูทำให้เขาหันไปมองอีกครั้งก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้เล็กตรงระเบียงห้องด้านนอก ยกเท้าพาดโต๊ะหยิบซิการ์ขึ้นจุดรอมารดาบังเกิดเกล้าเดินออกมาเทศนาอีกครั้งในรอบสามสิบห้าปี ซึ่งดูราวกับว่าเธอกลายเป็นมารดาอย่างแท้จริงเสียทีหลังจากทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เขามาตลอดตั้ง
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 39 วางแผน
“ลูกลองขึ้นไปพูดกับแพรให้ไปหาหมอ และถ้าแพรท้องจริง ๆ แม่กับพ่อก็ไม่ว่า ดีสะอีกจะมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน”อุณากรรณพยักหน้ารับสะท้อนในใจ รีบเดินขึ้นบ้านไปหาพี่สาวฝาแฝดก๊อก ก๊อก “แพร”บุษบาพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวฝาแฝดเอ่ยเรียก ค่อยพยุงร่างขึ้นนั่งหลังจากเอนหลังนอนกลางวัน“พลอย”“เป็นไงบ้าง”อุณากรรณนั่งลงขอบเตียงขยับตัวไปใกล้ จับมือแพรขึ้นมากุมไว้แน่น พี่สาวฝาแฝดของเธอดูซูบผอมลงไปมาก ทั้ง ๆ ที่กลับมาจากเดินทางได้สองเดือนแล้ว แต่ท่าทียังไม่ดีขึ้น“แพรสบายดี”“แม่บอกว่าแพรไม่สบาย”“ก็แค่คลื่นไส้ อาจจะอาหารเป็นพิษ”“แล้วไปหาหมอหรือยัง”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หาย ช่วงนี้เป็นทุกเช้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร สงสัยแพรเปลี่ยนที่บ่อยมั้ง”อุณากรรณนิ่งงันก้มหน้าลงมองหน้าท้องของพี่สาวยังแบนราบก่อนจะมองหน้าหวานซึ้งที่เหมือนเธอ“แพร ประจำเดือนมาหรือยัง”เสียงคำถามจากน้องสาวฝาแฝดทำให้บุษบาแหงนหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเดียวกันกับเธอ แต่อุณากรรณเจิดจ้าเปล่งประ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 38 แพรคิดถึงคุณ
ร่างระหงบอบบางดูซูบซีดลงอีกทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน ป้าเมย์ยืนมองหลานสาวจากในครัวขณะที่บุษบาเผลอนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างใบหน้าป้าเมย์เครียดกังวลเรื่องหลานสาวแต่จนปัญญาจะช่วยเหลือ เรื่องของหัวใจมีทางเดียวที่จะรักษาได้คือ เวลา“แพร”บุษบาผินหน้ากลับมาตามเสียงเรียก ดูเหมือนนัยน์กลมหวานซึ้งจะรื้นชื้นด้วยน้ำตาจนป้าเมย์ถอนหายใจ“ทานผลไม้หน่อยนะลูก”“ขอบคุณค่ะ”“แล้วนี่จะกลับบ้านเมื่อไร”“คงต้องกลับเลยค่ะ แพรถือวีซ่าทำงานบนเรือ ถ้าขืนอยู่ต่อจะมีปัญหา”“แล้วบอกที่บ้านหรือยัง”“ยังเลยค่ะ”ป้าเมย์วางจานผลไม้ลงบนโต๊ะเล็กก่อนจะนั่งลงข้างหลานสาว“แล้วพลอยว่ายังไงบ้าง”“แพรยังไม่ได้คุยกับพลอยเลยค่ะ”“แพร”“คะ”“อย่าหาว่าป้ายุ่งเรื่องส่วนตัวเลยนะ แพรมีปัญหากับมิคาอิลใช่ไหมลูก”บุษบาเบือนหน้าหนีดวงตาค้นหาของป้าเมย์ แสร้งจิ้มผลไม้เข้าปากค่อยเคี้ยวเชื่องช้า“ค่ะ”“เรื่องอะไร บอกป้าได้ไหม”“เขากำลังจะแต่งงานค่ะ”“คุณพระช่วย!”
Anda juga akan menyukai
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ61.6K Dibacaเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก374.8K Dibacaรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา72.4K Dibacaน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว623.9K Dibacaพันธนาการแห่งจิตวิญญาณภาค 2
22 A Venus218 Dibacaท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง18.2K Dibacaกระซิบรักคุณอาหมอ
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว166 Dibacaสามีร้ายซ่อนรัก
พันธกา มัสญาภา มัสยาปลา19 Dibaca
