บทที่ 19 อย่าขยันหน้าแดงนักได้ไหม

“เป็นอะไรครับแพรี่”

“อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ แค่ยังไม่ทันได้ทานข้าวเช้า หิวนิดหน่อยค่ะ แต่ทนได้ รอให้บอสทานข้าวเที่ยงก่อนค่อยไปค่ะ”

แซคพยักหน้ารับ ชี้นิ้วไปทางประตูบานเล็กติดกับครัว

“นั่นเป็นห้องเก็บของ พวกไม้ถูพื้น ผ้าขี้ริ้ว”

“ค่ะ”

บุษบาเปิดออกดูกวาดตามองโดยรอบจึงหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาก่อนเพื่อไปเช็ดตามขอบเตียง โต๊ะเครื่องแป้ง

เพียงเปิดประตูห้องนอนเข้าไป บุษบาพลันได้กลิ่นซิการ์อ่อนจาง กลิ่นน้ำยาอาบน้ำและกลิ่นหอมของอาฟเตอร์เซฟ เธอเดินไปยังโต๊ะหัวเตียงหยิบจานเขี่ยซิการ์ออกเททิ้งลงถังขยะใบเล็กแล้วใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาด ขยับหมอนตบให้เข้าที่ มองหาผ้าคลุมเตียงตกอยู่ที่พื้นของเตียงอีกฟากจึงอ้อมไป

ตุบ!

ดวงตากลมโตก้มลงมองของที่ตกลงพื้นเมื่อเธอสลัดผ้าคลุมเตียง คิ้วเรียวขมวนมุ่นจ้องมอง หยิบของขึ้นมาดู

มองไปคล้ายเครื่องอะไรสักอย่าง จะเหมือนของเล่นก็ไม่น่าจะใช่ ลักษณะคล้ายปลาโลมาทำจากซิลิโคนนุ่มมือสีดำ ลำตัวยาวประมาณครึ่งฝ่ามือจากนั้นเป็นหางเรียวเล็ก เธอลองกำ ๆ แต่ปรากฎว่าไปโดนปุ่มอะไรสักอย่าง ปลาโลมาพลันฟื้นคืนชีพกระตุกแรงในมือ

“ว้าย!”

ด้วยความตกใจจึงร้องออกมาเสียงดังกว่าปกติ พยายามหาทางปิดปุ่มแต่ไม่เจอ

“เกิดอะไรขึ้น”

เสียงหวานใสร้องดังไปถึงด้านนอกเพราะบุษบาไม่ได้ปิดประตูไว้ จังหวะมิคาอิลเดินออกมาหยิบแล็ปท็อปที่ลืมไว้บนโต๊ะอาหาร ได้ยินเสียงจึงวกกลับไปทางห้องนอน

ร่างสูงใหญ่ยืนขวางประตูมือเท้าไปบนกรอบ เอียงตัวมองบุษบายืนจ้องเจ้าของเล่นชิ้นน้อยในมือ หน้าตาตื่น ตาเข้มล้ำลึกเดินไปใกล้

“ไปเอามาจากไหน”

บุษบาหน้าเหวอ มัวแต่หาปุ่มปิดจนไม่ทันสังเกตว่าบอสใหญ่เดินเข้ามาในห้อง

“ตกลงมาจากผ้าคลุมเตียงค่ะ”

เขาหยิบปลาโลมาน้อยจากมือเล็กแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอพ สังเกตว่าคนร่างเล็กกว่ามองตามอย่างสนใจ

“ไม่เคยเห็นหรือไง”

“คะ อะไรนะคะ ไม่ค่ะ ไม่เคยเห็น คุณเอาไว้กำเล่นเหรอคะ”

มิคาอิลปิดเครื่องจากแอพลิเคชั่นก่อนจะโยนปลาโลมาใส่ในลิ้นชักหัวเตียง

“หมายถึงอะไรกำเล่น”

“ก็บางคนมักติดของบางอย่างก่อนนอน อย่างเช่นนอนดูดผ้า หรือเอานิ้วม้วนผ้าห่มเล่นน่ะค่ะ หรือพวกผ้าเน่า”

มิคาอิลยืดร่างสูงขึ้นแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังเต็มที่จนบุษบาเองตกใจถอยหลัง จ้องมองใบหน้าคมมีรอยย่นบนใบหน้ายามหัวเราะ เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะขณะที่ตอบกลับ

“เปล่า ผมไม่ได้ติดของอะไรพวกนั้น”

“อ้าว ถ้างั้นที่นี่มีเด็กเล็กเหรอคะ”

มิคาอิลเชยปลายคางมนขึ้นใช้นิ้วลูบริมฝีปากบาง กลืนน้ำลายยามนึกภาพปลาโลมามุดเข้าถ้ำ

“เปล่าไม่มีเด็กเล็ก”

บุษบายืนนิ่ง ปล่อยให้นิ้วสากระคายลูบผ่านริมฝีปากไปยังแก้มนวลชื้นเหงื่อ เขาลูบเลยไปยังปอยผมนำไปทัดหูทั้ง ๆ ที่เธอมัดผมเรียบร้อยจนเรียบตึง

“มันเอาไว้ช่วยให้ผู้หญิงมีความสุข”

“ผู้หญิง?”

“ใช่ ผมจะเอาปลาโลมาน้อยตัวนี้ สอดเข้าไป อืม เข้าไปตรงที่ผมเคยเข้าไปในตัวคุณ แล้วเปิดเครื่อง จากนั้นพวกเธอจะกรีดร้อง แต่ผมคงทำแบบนั้นกับคุณไม่ได้ แพรี่”

บุษบาผงะออก สะบัดหน้าหนี พ่วงแก้มแดงซ่านจนแดงจัด ขยับร่างเล็กหนีแต่ลำแขนของมิคาอิลเหยียดตรงขึ้นขวางไว้

“คุณอย่าขยันหน้าแดงนักได้ไหม”

หน้าหวานซึ้งดวงตากลมไหวระริกสบตาคมเข้มฉายแววปรารถนาเต็มเปี่ยม

“ฉันห้ามไม่ได้”

เสียงแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบ มือกำผ้าคลุมที่นอนแน่นจนเกร็ง ภาพในหัวยังวนเวียนเห็นภาพที่มิคาอิลบรรยายออกมา

“เวลาคุณหน้าแดง มันทำให้ผมอยากเอาคุณ เข้าใจไหมแพรี่ อยู่ให้ห่างจากผม”

บุษบาอ้าปากคล้ายโต้เถียงว่าเป็นเขาต่างหากที่เขามาใกล้ แต่คนร่างโตผลุนผลันออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง