บทที่ 17 ผมจะไม่เป็นชู้ของใคร

มิคาอิลกระแทกช้อนซุปลงอย่างแรง

“เก็บถ้วยซุป!!”

จอห์นหัวเราะออกมาวางช้อนลงเอนตัวออกเพื่อให้บุษบาเก็บถ้วยซุป ถ้วยซุปชามใหญ่ค่อนข้างหนักทำให้มือเล็กเรียวไม่สามารถยกขึ้นได้ในมือเดียว

“มาผมช่วยเอง”

เสียงจอห์นอาสาพร้อมใช้มือช่วยยกจาน ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตัวโตผมบลอนด์ร่างยักษ์จงใจหรือไม่ มือใหญ่ช้อนใต้มือเล็กของบุษบาอีกทีช่วยเธอยกถ้วยซุปขึ้น

ปัง!!

ร่างระหงสะดุ้งตกใจหันมองหัวโต๊ะ บอสใหญ่จ้องมองมาทางเธอสายตาเกรี้ยวกราด

“เป็นอะไรมิคาอิล ทุบโต๊ะทำไม”

น้ำเสียงจอห์นกลั้วหัวเราะ เขาลุกขึ้นช่วยยกชามซุปไปวางรถเข็น หันกลับไปเตรียมช่วยยกชามของมิคาอิล

“ไม่ต้อง!! ให้พนักงานเป็นคนทำ!”

มือยักษ์ของจอห์นชะงักแล้วยักไหล่กลับไปนั่งที่เดิม บุษบาจึงเดินไปเก็บชามซุปของมิคาอิลด้วยตัวเองด้วยสองมือ

มิคาอิลก้มมองชามใหญ่สั่นเล็กน้อยยามคนร่างเล็กยกขึ้น ข้อมือแสนบอบบาง นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียน

“อย่าชักช้า ยังอีกหลายจาน”

บุษบารีบเก็บอุปกรณ์ใช้แล้วที่เหลือแล้ววางจานพาสต้าเป็นลำดับต่อไป ลอบมองนางแบบสาวนั่งหน้าเจื่อนไม่เหมือนเมื่อวาน

เสียงในโต๊ะทานอาหารเงียบลงทันทีเมื่อจอห์นไม่พูด มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจาน บุษบายืนรอด้านข้างห่าง ๆ ท้องร้องด้วยความหิว พยายามยืนนิ่งไม่ให้ใครผิดสังเกต

“เติมไวน์!!”

ขณะที่บุษบากำลังเหม่อคิดเรื่องอื่นไม่ทันมองแก้วไวน์ มิคาอิลสั่งเสียงดังขึ้นมา เธอตรงไปหยิบขวดไวน์ที่แช่ถังน้ำแข็งไว้ยกออกมาใช้ผ้ารองกันน้ำหยดก่อนเดินตรงไปทางมิคาอิล

จ๊อก จ๊อก

ขณะที่บุษบากำลังรินไวน์เสียงท้องร้องเจ้ากรรมดังขึ้น เธอพยายามทำเป็นเฉยแต่ไม่พ้นการจับสังเกตจากบอสใหญ่ เขาเงยหน้ามองหน้าหวานชั่วขณะแล้วจึงทานอาหารต่อไป

การบริการจัดเสิร์ฟอาหารเป็นได้ด้วยดีหลังจากนั้นด้วยความร่วมมือของทุกคนในโต๊ะอาหาร เพราะไม่มีใครเรียกร้องหรือพูดอะไรออกมาอีก ทำราวกับว่าต้องการให้มื้ออาหารมื้อนี้จบสิ้นโดยเร็ว

“ผมไม่รับของหวาน”

จอห์นรีบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบุษบากำลังหยิบพานาคอตต้าในถ้วยเล็กออกมาจากรถเข็น

“ฉันก็ไม่ค่ะ กลัวอ้วน”

เสียงซานดราสมทบตามอีกคน

“ถ้างั้นเรากลับกันเลยซานดรา ค่ำนี้มิคาอิลทำตัวน่าเบื่อ”

“ดีค่ะ”

บุษบายืนตะลึงเมื่อคนทั้งสองลุกออกจากโต๊ะเดินกลับออกไปจากห้อง ทิ้งเธอไว้กับบอสใหญ่สองคน มือเล็กยังถือถ้วยของหวานชำเลืองมองไปทางคนที่นั่งอยู่คนเดียว

“เออ คุณจะรับของหวานไหมคะ”

มิคาอิลไม่ตอบแต่เคาะนิ้วลงบนโต๊ะแทน บุษบาจึงวางถ้วยของหวานลงตรงหน้า

ดูท่าคนร่างโตจะชอบของหวาน

ขณะที่มิคาอิลทานพานาคอตต้า บุษบาจึงเตรียมเก็บจานที่เหลือเพื่อประหยัดเวลา พรางคิดไปถึงครัวพนักงานยังมีของกินพอเหลือบ้างหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นเธอต้องขึ้นไปชั้นบนเพื่อหาซื้อจากร้านเล็กที่เปิดทำการยี่สิบสี่ชั่วโมง

“นั่งลงสิ”

จู่ ๆ เสียงทุ้มที่โต๊ะดังขึ้น เธอเหลียวมองเห็นเขาตบฝ่ามือลงบนเบาะเก้าอี้ด้านข้าง

“ว่าไงนะคะ”

“บอกให้นั่งลง หูตึงหรือไง!”

น้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาทันทีจนบุษบาต้องรีบนั่งลงเก้าอี้ติดกับเขา

“อ้าปาก”

“คะ?”

“บอกให้อ้าปาก”

ปากกระจับสีชมพูธรรมชาติเผยออ้าก่อนจะสัมผัสรสหวานของพานาคอตต้า

“อร่อยไหม”

ดวงตากลมดั่งกวางสบตาคมเข้มสีน้ำตาล เธอพยักหน้าปากแทบไม่ต้องเคี้ยว พานาคอตต้านุ่มเสียจนลื่นไหลลงคอ

“งั้นกินให้หมด”

“แต่ว่าฉันยังเก็บโต๊ะไม่เสร็จ”

“บอกดี ๆ ไม่ชอบ ต้องเรื่องมากอ้างโน้นอ้างนี่ หรือชอบถูกบังคับ!”

บุษบารีบคว้าถ้วยพานาคอตต้าในมือมิคาอิลมาวางตรงหน้าแล้วตักเข้าปาก ก่อนจะหน้าแดงซ่านแต้มสีชมพูระเรื่อเพราะนึกขึ้นได้ว่ากินช้อนเดียวกันกับเขา

“ทำไมหน้าแดง?”

หน้าหวานส่ายหน้าไม่ตอบรีบตักของหวานทานต่อให้หมดเร็ว ๆ กระทั่งมือแกร่งสีเข้มเชยคางมนให้เงยขึ้น

“มองผม”

เธอยังส่ายหน้าดึงคางหนีแต่นิ้วแข็งแกร่งยังล็อคไว้แน่น

“มอง!!”

เสียงตวาดขึ้นทำให้คนร่างเล็กกว่าต้องหันกลับไปมอง ดวงตากลมหวานซึ้งเงยสบตาล้ำลึกอีกครั้ง กลืนพานาคอตต้าคำสุดท้ายลงคอ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มส่องประกายจับจ้องกลีบปากบางสีชมพูและลำคอระหงยามบุษบากลืนขนมหวาน

“ผมจะไม่เป็นชู้ของใครแพรี่ อย่าพยายามอ่อยผม กินเสร็จแล้วกลับไปได้เลย ที่เหลือให้แซคมาเก็บต่อ”

เขาสะบัดมือออกจนหน้าหวานสะบัดหันไปตามแรง เธอรีบวางช้อนลุกออกจากโต๊ะ ก้าวซอยเท้าไปทางประตู

“แพรี่!!”

บุษบาหยุดเท้าลงหน้าประตูแต่ยังไม่ยอมหันกลับไปมอง มือเกร็งจับลูกบิดแน่น

“ผมจะไม่ยอมเป็นชู้ ผมขอย้ำอีกครั้ง พรุ่งนี้เช้าให้มาทำความสะอาดห้องและเตรียมของว่าง”

ร่างเล็กผลุบออกจากประตูทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง เธอไม่เงยหน้ามองแซคด้วยซ้ำขณะสวนกันหน้าประตู รีบซอยเท้ากลับห้องพักทันทีโดยไม่แวะซื้อของกินอีก

เสียงทุ้มดังก้องในหู ‘จะไม่ยอมเป็นชู้’ มือเล็กเกาะกอดตัวเองไว้ตลอดทาง