Mag-log inShare
บทที่ 1 บุษบา
Huling Na-update:
2026-01-23 11:33:31‘แม้นแผ่นดินสิ้นชายที่พึงเชย อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า’
จู่ ๆ บุษบาพลันนึกถึงถ้อยคำประชดประชันเหน็บแหนมปนร้อนรุ่มใจที่อิเหนาใช้เล็บจิกเขียนฝากจารึกไว้บนกลีบดอกไม้จนกลายมาเป็นสุภาษิตสอนหญิงที่นิยมกันทุกวันนี้ ยามมองไปลานเต้นรำเบื้องหน้า
เสียงเพลงบรรเลงหวานชื่นยามคู่บ่าวสาวเยื้องย่างเต้นรำกลางฟลอร์ เจ้าสาวในชุดแต่งงานหรูหราร่างระหงพลิ้วไหวสะบัดตัว อ้อมแขนแข็งแรงตวัดรวบเอวกิ่วพาหมุนรอบ ทั้งคู่ต่างสบตาอมยิ้มให้กันอย่างหวานชื่น
แขกในงานวันนี้มากถึงเกือบห้าร้อยคนกลางสวนขนาดใหญ่ของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศโดยรอบชื่นมื่นยิ้มแย้ม ภายในงานตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวซึ่งเป็นดอกไม้โปรดของเจ้าสาว ห้อยระโยงระยางเป็นโค้งซุ้มทางเดินสำหรับให้แขกในงานได้แวะถ่ายรูป
“น้องสาวของแพรสวยเหลือเกิน”
เสียงแม่รสากระซิบข้าง ๆ น้ำเสียงสั่นเครือปลื้มปีติ ใบหน้ากระจ่างใส บุษบาพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเปล่งปลั่งแต้มรอยยิ้ม
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่น้องสาวฝาแฝด อุณากรรณ เกษมจิตต์วัฒน์แต่งงานกับพี่เพลิง หรือ อัคคี ภิชญ์ภัทรโสภา เจ้าพ่อน้ำเมาบริษัทยักษ์ใหญ่ หลังจากวุ่นวายมาพอสมควร
เธอมองน้องสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวทรงพอดีเกาะอกตัวสั้นมีผ้าโปร่งระบายด้านหลังยาว เรียบแต่หรูหราด้วยเนื้อผ้าและดีไซน์จากแบรนด์ชั้นนำ เกล้าผมตกแต่งด้วยมงกุฎเพชรไม่ใหญ่มากนักดั่งเจ้าหญิง สวมถุงมือสีขาวยาวถึงข้อศอก เข้าคู่กับเจ้าบ่าวร่างสูงใหญ่หน้าเข้มในชุดทักซิโดสีขาวเช่นกัน วันนี้เจ้าบ่าวยิ้มกว้างจนไม่เหลือเค้าพายุร้ายเมื่อสามเดือนก่อน
บุษบาหัวเราะกับตัวเองเมื่อภาพอลวนสลับตัว พลันนึกไพล่ไปว่าถ้าอุณากรรณไม่กลับมาจากสิงคโปร์เพื่อมาสลับตัวช่วยเธอ ที่ตรงนั้นข้างเจ้าบ่าว อาจเป็นเธอ!
“เหนื่อยไหมลูก ตื่นแต่เช้าและยังทำงานแทนน้องอีก”
“ไม่ค่ะแม่ สนุกดีค่ะ”
“เมื่อไรนะ แม่ถึงจะได้จัดงานแต่งงานของแพรบ้าง”
“คงอีกนานค่ะแม่”
เธอตอบพรางยิ้มเอี้ยวหน้ากลับมามองแม่รสา สีหน้าอิ่มเอมปลื้มปีติใจตั้งแต่เช้าจรดค่ำ รอยยิ้มยังไม่จางหายไปจากใบหน้าหญิงวัยกลางคน
“แพรดีใจที่พลอยได้แต่งงานกับคนที่รัก”
“ใช่ เกือบไปแล้ว นี่แค่นึกถึงว่าถ้าพ่อกับแม่จับลูกกับเพลิงแต่งงานกันสำเร็จ งานคงไม่ออกมาเป็นแบบนี้”
“ค่ะ และพี่เพลิงคงไม่ยิ้มหน้าบานแบบนี้”
เสียงใสสองแม่ลูกหัวเราะให้กับอัคคี ชายหนุ่มคลั่งรักจนอุณากรรณบ่นหนักใจเกือบทุกวัน ยิ่งก่อนแต่งงานแม่บังคับให้น้องสาวฝาแฝดกลับมาอยู่บ้าน ห้ามไปค้างกับอัคคี เจ้าพ่อน้ำเมาเกือบสติแตก แต่ยังพอรู้จักเคารพผู้ใหญ่ยินยอมรอให้ถึงวันแต่งงาน
“แล้วนี่เจ้าพลอยจะกลับไปทำงานเมื่อไร พลอยได้บอกหรือเปล่า”
“ไม่ได้บอกค่ะ แม่คะ ดูพี่เพลิงสิคะ คงไม่ยอมปล่อยพลอยกลับไปง่าย ๆ หรอกค่ะ”
บุษบาพยักหน้าไปทางอัคคี ตอนนี้คู่บ่าวสาวพักเหนื่อยและอัคคีกำลังยืนถือแผ่นกระดาษพัดหน้าให้เจ้าสาว แต่อีกมือจับเอวเล็กของน้องสาวฝาแฝดไว้แน่น โน้มหน้าลงไปใกล้ข้างหูก่อนที่อุณากรรณจะหน้าแดงยกมือขึ้นตีต้นแขนของอัคคียกใหญ่
“หนูไปหาน้องก่อนนะคะ”
“จ๊ะ เดี๋ยวแม่ไปดูพ่อเสียหน่อย เดินคุยฟุ้งไปทั่วงานแล้ว”
ร่างระหงในชุดเพื่อนเจ้าสาวสีครีมเรียบง่ายตัวยาวเดินเยื้องย่างไปทางคู่บ่าวสาว
“แพร กินอะไรหรือยัง”
เสียงหวานนุ่มเสียงเดียวกันกับเธอเอ่ยทักเมื่อบุษบาเดินเข้าไปใกล้ เธอยิ้มให้พี่เขยก่อนพยักหน้า
“กินแล้ว ไม่ต้องห่วงแพร ใกล้ได้ฤกษ์เข้าหอแล้ว”
“อ่า ใช่เข้าหอ”
อุณากรรณชำเลืองมองเจ้าบ่าวที่ยิ้มกว้างกว่าเดิมขยับตัวดึงมือ
“พี่เพลิง รักษากิริยาหน่อยสิค่ะ รอแม่กับพ่อมาเรียกก่อน ยังมีพิธีเข้าหออีก”
“พี่รู้แล้วครับ แค่ใจร้อน”
“ชิ”
“เออ พี่เพลิง แพรขอตัวพลอยสักครู่นะคะ”
“ได้สิครับ งั้นเดี๋ยวพี่ไปหยิบน้ำให้นะคนดี”
บุษบาก้มหน้าอมยิ้มเมื่อได้ยินพี่เขยเลือกใช้คำสรรพนาม เหลือบสายตาขึ้นมองน้องสาวหน้าแดงซ่าน
“หยุดนะแพร ห้ามขำ”
“รู้แล้ว”
“แพรมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“อืม เรื่องงาน แพรว่าจะขอพลอยไปทำงานแทนพลอยบนเรือสำราญ”
อุณากรรณทำหน้าสงสัย น้องสาวฝาแฝดเอียงคอจ้องพี่สาว คิ้วเรียวขมวดมุ่นดั่งกำลังค้นหาบางอย่าง
“มีเรื่องแน่เลยแพร แพรมีอะไรปิดบังพลอย ทีพลอยนะรีบบินกลับมาช่วยแพรเลยนะ”
บุษบากัดริมฝีปากส่ายหน้า
“เปล่า แพรแค่อยากหาประสบการณ์”
“แน่นะแพร”
“แน่สิ แต่เราไปแทนพลอยนะ ไปในนามพลอย”
“เหมือนตอนพลอยมาสลับตัวไปทำงานแทนแพรที่บริษัทพี่อัคคีใช่ไหม”
“อืม”
“เกี่ยวกับบอสใหญ่หรือเปล่า”
อุณากรรณเอ่ยถึงมิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ เจ้าของบริษัทเรือสำราญชื่อดังยักษ์ใหญ่ของโลก และยังธุรกิจโลจิสติกเรือสมุทรขนส่งสินค้า
ภาพหน้าแกร่งเหลี่ยมอย่างคนรัสเซีย ผมสีน้ำตาลเฉดแดงเพลิง คนที่พร่าความบริสุทธิ์ของบุษาไป ในวันที่เธอและอุณากรรณสลับตัวในผับกลางกรุง ทำให้บุษบาหน้าแดงซ่านขึ้นทันตา
“แพร เป็นอะไรน่ะ แพรหน้าแดง”
“ฮื้อ เปล่า ไม่ได้หน้าแดง”
“ไม่แดงยังไง ดูสิ แดงมาถึงคอเลย”
บุษบามือเรียวสวยยกขึ้นจับพ่วงแก้มทันทีและพบว่าร้อนจัด
“เอาเป็นว่าวันมะรืน แพรจะเดินทางไปฮ่องกงนะ”
อุณากรรณยังจ้องตาพี่สาวฝาแฝด ตอนนี้เรือสำราญแล่นเทียบท่าอยู่ที่ฮ่องกงและมาเก๊า แวะให้นักท่องเที่ยวได้ลงเล่นคาสิโนเจ็ดวันก่อนจะเดินทางต่อไปยังประเทศอื่น
“แพร รอบนี้เป็นเดินทางระยะยาวนะ นานหนึ่งเดือน ไปหลายประเทศ”
“แพรรู้ พลอยไม่ต้องห่วงแพร แพรอยากหาประสบการณ์”
“แล้วนี่บอสยังโทรมาไม่หยุด”
“อือ ไม่ต้องรับสายหรอก เดี๋ยวแพรจัดการเอง”
อุณากรรณได้แต่มองพี่สาวฝาแฝดเดินจากไปหลังจากคุยธุระเรียบร้อย
เมื่อสามเดือนก่อนพ่อกับแม่จับพี่สาวคลุมถุงชนกับอัคคี ร้อนถึงอุณากรรณต้องบินกลับจากที่ทำงานบนเรือสำราญมาขัดขวางด้วยการสลับตัวไปทำงานแทนจนเกิดเรื่อง เมื่อพี่เพลิงหรืออัคคีเกิดจับได้แต่ซ้อนแผนจนรวบหัวรวบหางเธอสำเร็จ แล้วดูสิในที่สุดเป็นเธอที่ได้แต่งงาน ได้เป็นเจ้าสาว
“มีเรื่องอะไรหรือครับ”
Pinakabagong kabanata
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 9
“จะไปไหนน่ะ”ต้นรักเงยหน้าขึ้นจากข้าวสวยร้อนราดด้วยแกงกระหรี่ญี่ปุ่น ตากลมโตแก้มยุ้ยออกขณะเคี้ยวข้าว ข้อดีของเรือสำราญขนาดยักษ์คือพนักงานหลากหลายเชื้อชาติ อาหารการกินเองก็หลากหลายตามไปด้วย“คริสชวนไปดูการแสดงดนตรีคืนนี้ที่ฮอลล์”“คริส!! คริส! ระวังนะแพรี่ เวนดี้เขาจ้องคริสอยู่”บุษบาจิ้มผักสดเข้าปากมองหน้าเพื่อนใหม่ที่กำลังพยักเพยิดใบหน้ากลมไปทางผู้หญิงท้ายห้อง“โน้น เวนดี้กับผองเพื่อน ก๊วนสาวสวยประจำเรือชาวอเมริกันเหมือนคริส”“เขาสวยดีนะ”“แน่ล่ะ คงหมดเงินไปเยอะถึงได้สวยขนาดนี้ อีกอย่างหล่อนน่ะคลั่งไคล้บอสใหญ่อย่างกับอะไร บอสเดินผ่านไม่ได้เลยต้องร้องทัก”“บอสใหญ่ มิคาอิลน่ะเหรอ”“ใช่ อย่าเรียกแต่ชื่อสิ เรียกบอสใหญ่น่ะดีแล้ว แต่แม่เวนดี้ไม่ได้ขึ้นเตียงกับบอสง่าย ๆ หรอก คิวยาวไปหลายปี”“คิวยาว?”“ใช่แล้ว คราวก่อนเวนโรซ่า ไม่กี่วันถัดมาเป็นนางแบบฮ่องกงที่ชื่อซานดราแล้ว”&ldqu
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 8 คริส
การทำงานในแผนกเบเกอรี่สำหรับเด็กใหม่อย่างบุษบาไม่มีอะไรมาก ในแต่ละวันเธอต้องเตรียมชั่งแป้งตามสูตรส่วนผสมที่มาร์ทามอบหมายให้ในแต่ละวัน ซึ่งมีการหมุนเวียนเปลี่ยนไม่ซ้ำยกเว้นเบเกอรี่จำพวกขนมปังที่ต้องทำยืนพื้นเหมือนเดิมทุกวันบุษบาเดินทุบไหล่ออกมาจากแผนกเมื่อเวลาบ่ายสามโมง ยังอีกสองชั่วโมงจะเวลาอาหารเย็น ซึ่งนัดต้นรักไว้โรงอาหารพนักงานชั้นล่างเธออยู่บนเรือสำราญมาแล้วห้าวัน เรือลำใหญ่ยังจอดเทียบท่าฮ่องกง ตารางการเดินเรือออกจากท่าเรือแห่งนี้อีกสองวัน แล้วกลับไปสิงคโปร์ไม่รู้ว่าบุษบาจะโล่งใจหรือหนักใจดีในเมื่อเธอยังไม่เจอมิคาอิล แต่จากที่ต้นรักเล่าให้ฟังบอสหนุ่มเพิ่งลงเรือมาได้ไม่กี่วัน ร่างระหงเดินจนเกือบถึงห้องจึงได้ยินเสียงเรียก“เลน่า”หน้าหวานเหลียวกลับไปมองเจอคริสโตเฟรอ์กำลังเดินมาใกล้พร้อมรอยยิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุดอย่างชายอเมริกันผมสีบลอนด์“ไฮคริส”“จังหวะดีจริง ๆ ผมได้เจอคุณ”“มีอะไรไหม”“ผมอยากชวนคุณขึ้นไปนั่งเล่นด้านบนคืนนี้ มีการแสดงของนักด
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 7 อ่า คนรัสเซีย
บุษบากระพริบดวงตาหวานถี่ปรือตาขึ้นเมื่อลำแสงยามสายพาดผ่านลอดผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ร่างกายสาวปวดเมื่อยไปทั่วตัว อ่อนแรงดั่งออกกำลังกายอย่างหนักมาหลายชั่วโมง ขยับตัวดึงแขนคนร่างโตออกจากเอว พลิกหน้ากลับไปหายามหลับบอสใหญ่ของอุณากรรณดูหน้าเด็กลง และในยามเช้าเธอมองเห็นทุกสิ่งชัดเจนขึ้นเขานอนตะแคงหันหน้ามาทางเธอ นิ้วเรียวยกขึ้นปัดปอยผมสีน้ำเข้มออกแดงพ้นหน้าผาก ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวขนคิ้วสีเข้มดกหนา จมูกโด่งสันปลายงุ้มเล็กน้อย ร่องปากชัดเจน ขยับปลายนิ้วถี่ตรงรอยบุ๋มบนคางเหลี่ยมสากระคายไรหนวดบางเบาเธอลูบริมฝีปากล่างหนา เพ่งมองพิจารณา ปากสีเข้มกว่าใบหน้า ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ไล้มือไปตามแนวรอยกรามแกร่งสู่ลำคอ“ถ้าขยับไปอีกนิด เช้านี้แพรี่จะไม่ได้พักนะคนดี”ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ เธอกำลังเพลิดเพลินไปกับเนื้อแกร่งสีเข้มดั่งภูผาจนไม่สังเกตว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วดวงตาคมเข้มเล็กกว่าชายชาวยุโรปทั่วไป เรียวเล็กยาวไปทางหางคิ้ว เขากระพริบตาปรับแสงก่อนจะลืมเต็มตา ประกายสีน้ำตาลอ่อนว่ายามค่ำเพราะต้องแสงอาทิตย์เกิดแฉกสีแปลกตาจนบุษบาจับจ้องหลงมองอยู่นานมิคาอิลปัดปอยผมออกจากกรอบหน้าหวานตรงหน้า เขาตื่นเต็มตาเมื่อ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 6 nc
ดวงตากลมโตดั่งกวางบนใบหน้าหวานจดจ้องหน้าเขานิ่ง เกร็งร่างรับ ร่างใหญ่ขยับท่อนร้อนอุ่นจัดไปทางปากทาง ถูไถหาทางเข้าจนเจอแล้วขยับดัน แต่ไม่เข้านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคมกริบก้มมองสบดวงตากวางไหวระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นใบหน้าแดงก่ำ เขาเอื้อมมือลงเปิดปากทางจ่อปลายป้านอีกครั้งแล้วดัน“คุณแคบมากแพรี่ ทำไมแคบแบบนี้”“ฉัน ฉัน อื้อ”สะโพกสอบขยับดันเข้าแล้วออกให้ทางรักคุ้นเคยและเปิดออก ขยับดันจนเข้าอีกหมดหัวก่อนจะหยุดนิ่ง“คุณ อื้อ ค่อย ๆ อือ อ่า เจ็บ”“แพรี่ คุณไม่เคย คุณบริสุทธิ์”สีหน้างงงวยในคราแรกของชายร่างโตด้านบนทำให้บุษบาร้อนใจ เธอขยับตัวเสียดสีเอื้อมมือโน้มท้ายทอยเขาลงมา“ค่ะ คุณเป็นคนแรก”ดวงตาคมกล้าเจิดจ้าขยับกระแทกเข้าครั้งเดียวจนมิด ผ่านทะลุปราการเยื่อแสนบาง ร่างเล็กสะดุ้งครางมือจิกบนบ่ากำยำร่องรักถูกแยกออก กายสาวดั่งถูกแหวกออกด้วยการชำแรกของกายแกร่งลำใหญ่ เธออึดอัดภายใน เจ็บ แต่รู้สึกดีร่างโตเริ่มขยับเขาถอนออกจนเกือบสุดกระแทกเข้าแน่นด้วยแรงส่ง โจนจ้วงต่อเนื่อง“แพรี่ รู้อะไรไหม ผู้ชายรัสเซียเป็นผู้ชายหัวโบราณ”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือ กายสาวเสียวสะท้านจนไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ร่างเล็ก
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 5 ผมไม่ไหวแล้ว
บุษบายกมือขึ้นทาบนิ้วชี้บนปากหนาห้ามไม่ให้มิคาอิลพูดต่อ ดวงตากลมหวานไหวระริก สบดวงตาคมกล้าส่องประกายล้ำลึกภายใน“เราต้องหยุดพูดกันแล้วค่ะ”นิ้วเรียวไล้ริมฝีปากตรงหน้า มองเขาเปิดปากอ้าออกใช้ลิ้นตวัดนิ้วชี้เธอ ดวงตาจดจ้องไม่ละไปจากหน้าหวานมือใหญ่เอื้อมลงอ้อมปลดตะขอเสื้อชั้นในปลดปล่อยเนินทรวงสล้างนูนเด่นอวบอิ่ม ทาบฝ่ามือฐานทรวงกอบขึ้นดันจนทั้งสองข้างเบียดชิด ปลายยอดถันสีชมพูสดสวย เล็กดั่งผลเชอรี่“แพรี่ คุณอายุเท่าไรแล้ว”จู่ ๆ มิคาอิลใคร่ฉงน ยามปกติเลน่ามักแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางแต่ค่ำนี้เธอหน้าเปลือยเปล่า ผิวใสดั่งทารกจนเขาชักหวั่นใจกลัวเธออายุยังไม่ถึงยี่สิบ มือชะงักเพียงครู่รอคอยคำตอบอย่างร้อนใจ“ยี่สิบสองค่ะ”อกแกร่งค่อยผ่อนลมหายใจขยับมือคลึงเนินอวบอิ่มเต็มมือ โน้มศีรษะลงบรรจงใช้ลิ้นตวัดปลายยอดเล็กอย่างตั้งใจ“ผมสามสิบห้า แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเราจริงไหม”ร่างระหงสะท้านแอ่นหยัด ดวงตาเริ่มหรี่ปรือลง มือไขว้คว้าเส้นผมดกหนาลูบเสยชอนไช“อื้อ”ฟันขาวขบเม็ดเล็กบนยอดทรวง ค่อยไล้จนทั่วทั้งสองข้าง กอบขึ้นคลึงเคล้น“คุณสวย”ดวงตาคมเข้มมองร่างงดงามใต้ร่างไม่วางตา พ่วงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่านระเ
ดอกไม้ในมือมาร บทที่ 4 สามเดือนก่อนหน้า
สามเดือนก่อนหน้านี้ร่างระหงสะดุดเท้าตัวเองเซถลาเอียงออกแต่ลำแขนแข็งแรงพลันโอบกอดเธอไว้ได้ทัน บุษบายิ้มหวานแหงนใบหน้างดงามปานนางในวรรณคดีขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลเข้ม พ่วงแก้มแดงซ่านจากฤทธิ์ไวน์แดง“เรากำลังไปไหนกันคะ”มิคาอิล วอสเครสเชนสกี้ ยิ้มมุมปาก คืนนี้ลูกน้องสาวของเขาดูผิดแผกแปลกไปจากปกติ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอางส่งให้ดวงหน้าดูไร้เดียงสาดั่งเด็กสาวแรกแย้มมือใหญ่โอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น อีกข้างดันผนังลิฟต์ไว้ขณะโน้มใบหน้าลง ริมฝีปากทรงกระจับเชิดงอนปลายสีชมพูอ่อนธรรมชาติมีรสชาติไวน์รสเฝือด หากแต่หวานจับใจ“ไปห้องผม”ดวงตาหวานซึ้งหรี่ปรือมองริมฝีปากหนาชุ่มฉ่ำจากร่องรอยจุมพิต มือเล็กยกขึ้นลูบกรามแกร่งเหลี่ยมอย่างชาวต่างชาติ ขยับปลายนิ้วสัมผัสเส้นผมดกหนาสีน้ำตาลออกแดงคล้ายเปลวไฟ“ค่ะ ไปห้องคุณ”เสียงหวานอ่อนนุ่มไล้ปลายประสาทชายร่างสูงใหญ่ ลิฟต์จากชั้นล่างสู่ชั้นบนห้องพักระดับหรูหราเพนท์เฮ้าส์ของโรงแรมชื่อดังกลางกรุงขยับเชื่องช้าดูราวกับเนิ่นนานชั่วกัลป์ติ๊งIมิคาอิลพาร่างระหงอ่อนระทวยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกจากตัวลิฟต์ตรงไปทางห้องพักบุษบาเกาะเกี่ยวเอวสอบไว้แน่นซบหน้าลงอกแกร่งสูดดมกลิ่น
Maaari mong magustuhan
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.4K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด309.4K viewsกับดักรัก ท่านประธานเอวดุ
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl)38.6K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก41.1K viewsพื้นที่นี้มีคนเก่า [อ่านฟรี เป็นของขวัญปีใหม่]
Sun Su257 viewsมังกรคลั่งรัก
เฮียกังฟู443 viewsใยรักกามเทพ
Feelgood124 viewsสถานะภรรยานอกหัวใจ
เพียงเม็ดทราย1.3K views
