บทที่ 2 บุษบา

บทที่ 2 บุษบา

บ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาหลังนี้ เป็นบ้านเก่าแก่ที่สืบทอดมานาน ประกายและพิศดุจดาวไม่เคยคิดย้ายออก แม้ว่าหลังไม่ใหญ่มากนักแต่หรูหรากว่าบ้านละแวกนี้มาก

“วันนี้ไม่นอนบ้าน ไม่ต้องเก็บรถ”

อัคคีลงจากรถหรูสีดำมันปลาบเอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบ สั่งชุมพล ซึ่งเป็นบอดี้การ์ดกึ่งคนขับรถรูปร่างสันทัดแต่เชี่ยวชาญรักษาความปลอดภัยชั้นยอด และอยู่ด้วยกันมานานหลายปีจนรู้ใจดั่งเพื่อนสนิท

เขาพาร่างสูงใหญ่เดินเข้าบ้าน ตัวยังสวมชุดสูททำงาน เพียงแต่ปลดเนคไทออกจากตัวแล้ว ปลดกระดุมบนลงสองเม็ดเพื่อผ่อนคลาย

“อ้าว เพลิงมาแล้วแม่”

เสียงทุ้มพร่าของชายสูงวัยกว่ารีบพูดเสียงดังขึ้นบอกภรรยาที่กำลังเดินออกมาจากในครัว เมื่อมองเห็นลูกชาย ประกายเดินเข้ามาสวมกอด ตบไหล่

“เป็นไง”

“ครับสบายดีครับพ่อ”

“ดีแล้ว ไปเข้าบ้าน หนูแพรกับที่บ้านมานั่งเล่นสักพักแล้ว”

อัคคีเบือนหน้าหนีเพื่อกลบสีหน้าเบื่อหน่าย พอหันกลับมาอีกครั้งจึงแสร้งปั้นรอยยิ้มออกมา

ประกายพาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นกระทั่งอัคคีมองเห็นคุณลุงพฤกษ์ และคุณน้ารส พ่อกับแม่ของบุษบา

“สวัสดีครับ คุณลุง คุณน้า”

อัคคียกมือไหว้นอบน้อมเมื่อเดินเข้ามาใกล้ พ่อกับแม่ของบุษบารีบลุกขึ้น

“ไหว้พระเถอะลูก ไม่เจอกันนานเลย รูปหล่อกว่าเดิม สบายดีไหม”

“ขอบคุณคุณลุง สบายดีครับ”

ประกายมองด้วยแววตายิ้มแย้ม รีบเดินไปแทรกดันลูกชายนั่งลงโซฟาใกล้กับบุษบา

“นี่มาทำความรู้จักกันก่อน นี่หนูแพรลูกสาวคนโตของพฤกษ์ แล้วก็นี่พี่เพลิงไงลูก”

“สวัสดีค่ะพี่เพลิง”

บุษบาเสียงสั่นเบา ๆ ขณะยกมือไหว้สวยงาม แล้วนั่งก้มหน้าต่อไม่พูดไม่จา รู้สึกได้ว่าชายหนุ่มด้านข้างยืดกายตึงเครียดขึ้นเมื่อเห็นเธอเอาแต่ก้มหน้างุด

ร่างสูงโปร่งหุ่นดีราวนางแบบ ใบหน้าหวานละมุนยิ่งดูงดงามแบบเรียบร้อยอย่างหญิงไทยในวรรณคดี หญิงสาวตรงหน้าเอาแต่นั่งก้มหน้า  อัคคีเพ่งมองเพียงครู่จึงเลื่อนสายตาออกเพื่อคลายความอึดอัดใจให้บุษบา

“คุณลุงสบายดีไหมครับ ผมไม่ได้กลับบ้านเสียนานเลย”

“โอ้ย! ลุงก็สบายดีตามประสาคนสูงวัยนั่นแหล่ะพ่อเพลิง”

“คุณลุงพฤกษ์ยังไม่แก่เสียหน่อยครับ แล้วนี่ที่โรงพยาบาลใครดูแลเหรอครับ”

“ลุงให้ผู้จัดการเขาช่วยดูแล แล้วเข้าไปตรวจงานบ้านอาทิตย์ละสองสามครั้ง เสียดายมีลูกแค่สองคนนะพ่อเพลิง แพรเขาไม่ถนัดงานหมอเลือกเรียนนิเทศศาสตร์ ส่วนเจ้าพลอยเองก็ซุกซนตามประสา จบเอกภาษาก็ขอไปทำงานบนเรือสำราญ”

“น้องพลอย?”

“ก็แฝดน้องของแพรไงลูก จำได้ไหมคนที่ปีนต้นมะม่วงเป็นประจำ”

อัคคีหันกลับมาทางมารดาพิศดุจดาวเมื่อได้ยินเสียงหวานของแม่อธิบาย

“พอจำได้ครับ”

“พลอยเขาไม่ค่อยกลับบ้าน นี่ก็ไปแล้ว ตอนนี้อยู่สิงคโปร์ จะกลับอีกทีคงช่วงปีใหม่”

ลุงพฤกษ์พูดขึ้นพรางยิ้มอารมณ์ดี

“อ้าว ๆ อย่ามัวแต่คุย ไปทานข้าวกันดีกว่า เด็ก ๆ ตั้งโต๊ะสักพักแล้ว อาหารจะหายร้อนเสียหมด”

บุษบาลุกขึ้นยืนทีหลังอย่างมีมารยาทผู้ที่เด็กกว่า เดินตามก้มหน้างุด เธอเพียงชำเลืองมองอัคคีเพียงปราดเดียวแล้วหลบสายตาจากนั้นแทบไม่ยอมเงยหน้าอีกเลยจนกว่าจะมีคนชวนคุย

ไม่น่าเชื่อว่าพอโตขึ้นมา อัคคีหรือพี่เพลิงที่เธอเคยพบเจอเมื่อสมัยวัยเด็กจะตัวโตใหญ่ขึ้นมาก ใบหน้าแกร่งคมเข้มดูดุดันกว่าเมื่อก่อน และไม่ค่อยยิ้มเหมือนเคย

“น้องแพร น้องแพร?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสองครั้งบุษบาถึงได้ตื่นจากภวังค์เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้านข้าง

“ช่วงนี้น้องแพรทำงานอะไรครับ”

“ม่ะ ไม่ได้ทำค่ะ ช่วยคุณพ่อดูงานที่โรงพยาบาลค่ะ”

บุษบาพยายามหาเสียงของตัวเองเปล่งเสียงตอบตระกุกตระกักไปบ้างแต่ยังจบประโยค อัคคีเองฝืนหักห้ามตัวเองไม่ให้ตวาดขึ้นเสียงใส่ ตัวเขาเองไม่ชอบผู้หญิงเรียบร้อย จะพูดแต่ละคราวดั่งพิกุลร่วงจากปากอย่างนี้

“ลองมาเป็นผู้ช่วยเลขาส่วนตัวของพี่ไหมครับ ได้เรียนรู้งานและยังทำความรู้จักกันไปในตัวด้วย”

“ดี ๆ เป็นความคิดที่ดี ลุงเห็นด้วย แพรไปทำงานกับพี่เพลิงเขานะลูก ทำงานโรงพยาบาลน่าเบื่อ ไปลองอะไรใหม่ ๆ บ้าง”

ลุงพฤกษ์รีบเอ่ยพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับเสียงของประกายเองสมทบอีกเสียง

“ใช่แล้วหนูแพร จริงอย่างเจ้าเพลิงบอก จะได้ทำความรู้จักสนิทสนมกันเสียก่อน”

บุษบามองหน้าคนทั้งโต๊ะ แล้วหันไปมองมารดาที่เพียงแค่ยิ้มให้เธอแต่ไม่พูดอะไร จึงเหลือบมองอัคคีที่ยังนั่งรอคำตอบอยู่

“ค่ะ ได้ค่ะ”

อัคคีเกือบหลุดถอนหายใจออกมาเมื่อรอคำตอบอยู่สักพักก่อนที่บุษบาจะยอมตอบรับคำ

“ถ้างั้นพรุ่งนี้น้องแพรไปยื่นใบสมัครนะครับ พี่จะจัดการสั่งเลขาไว้”

“ระ เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ครับ พี่เป็นคนทำอะไรฉับไว ไม่ยืดยาดเสียเวลา”

บุษบาก้มหน้างุดอีกครั้งใบหน้าแดงก่ำ น้ำเสียงทุ้มของอัคคีมีร่องรอยติเตียนเธออย่างชัดแจ้ง แม้ว่าเขาไม่พูดออกมาโดยตรง

ครั้งนี้บุษบาปากสั่นเล็กน้อย เธอเองโดยธรรมชาติเป็นคนขี้กลัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งน้ำเสียงติเตียนของอัคคีชายหนุ่มในอนาคตที่เธอต้องแต่งงานด้วย ยิ่งทำให้บุษบาทั้งกลัวและเขินอาย

เมื่อวานนี้เองที่บิดาหรือพฤกษ์ เกษมจิตรวัฒน์และคุณแม่รสา เกษมจิตรวัฒน์ ได้แจ้งข่าวร้ายนี้แก่เธอ แรกทีเดียวบุษบายังไม่เชื่อ คิดว่าตัวเองนั้นฟังผิดไป แต่เมื่อพ่อกับแม่ย้ำอีกครั้ง ทั้งพยายามเข้ามาปลอบเธอ ลูบแขนลูบหัว พูดจาหว่านล้อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บุษบากลับพบว่าหัวสมองเธอนั้นมึนงงไม่กระจ่างแจ้ง

กระทั่งมื้อเย็นนี้ได้พบกับอัคคี ชายหนุ่มลูกเสี้ยวหน้าดุผิวเข้ม และเพียงแค่มองก็ทำให้เธอหวาดกลัวได้ เธอสัมผัสรับรู้ความจริงที่พ่อกับแม่บอกเมื่อวานนี้ชัดเจนขึ้น

พ่อกับแม่กำลังจับเธอแต่งงานกับผู้ชายตรงหน้าแบบคลุมถุงชน โดยอ้างบุญคุณสมัยเก่าก่อนตั้งแต่เธอยังไม่เกิด แต่ไม่ยอมบอกว่าเป็นบุญคุณเรื่องอะไร

“อ้าว หนูแพร อิ่มแล้วเหรอลูก”

เสียงหวานของพิศดุจดาว มารดาของอัคคีเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าหญิงสาวนั่งเงียบรวบช้อนเรียบร้อย ก้มหน้าเพียงอย่างเดียว

“ค่ะ”

ยิ่งคำตอบสั้น ๆ แผ่วเบายิ่งทำให้พิศดุจดาวมองเด็กสาวข้างลูกชายอย่างเห็นใจ แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของประกาย เธอเองก็ไม่อยากขัด อีกอย่างหนูบุษบาตัวเธอเองรู้จักมาตั้งแต่เด็ก เป็นหญิงสาวเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย เธอหวังว่าเมื่อแต่งงานกันไปอัคคีคงมองเห็นความดีของเด็กสาวคนนี้

“เพลิง”

“ครับแม่”

“ทำไมไม่พาหนูแพรไปเดินเล่นในสวนล่ะลูก จะได้พูดคุยตามประสาหนุ่มสาว”

อัคคีจ้องตาผู้เป็นมารดาเขม็งแต่ยังยินยอมทำตามแต่โดยดี พร้อมลุกขึ้นยืนซ้อนด้านหลังบุษบาเพื่อช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้อย่างสุภาพบุรุษ

“เชิญครับน้องแพร”

บุษบายังก้มหน้าเมื่อลุกขึ้นเดินตามอัคคีออกจากห้องอาหาร และร่างสูงเดินก้าวยาวไม่ได้รอเธอลงไปยังซุ้มศาลาแล้ว ขณะที่บุษบายังค่อยทอดขาเดินไม่เต็มใจนัก

“น้องแพรครับ”

“คะ”

“พี่อยากให้เราทำความรู้จักกันไว้ก่อน ต่อไปเมื่อไปทำงาน พี่จะเป็นคนขับรถมาส่งน้องแพรเองนะครับ ยกเว้นว่าวันไหนไม่ว่าง พี่จะให้คนรถขับมาส่ง”

“ม่ะ ไม่เป็นไรคะ แพรกลับเองได้ เกรงใจพี่เพลิง”

“ไม่เป็นไรครับ เราควรรีบทำความคุ้นเคยกันไว้ก่อน แต่งงานกันไปจะได้คุ้นชินกัน”

คราวนี้อัคคีสังเกตชัดเจนขึ้นว่าบุษบาขี้อายมากขนาดไหน เพียงเขาพูดออกมาแค่นั้น ไม่ได้พูดจาลึกซึ้งถึงเรื่องบนเตียงแม้แต่น้อย แต่บุษบากลับหน้าแดงก่ำดั่งลูกพีชทั้งสองข้างจนเขาต้องเบือนหน้าหนีอย่างเบื่อหน่าย

“ตกลงตามนี้นะครับ”

“ค่ะ”

ความอึดอัดปกคลุมไปทั่วทั้งซุ้มเมื่อหมดเรื่องพูดจนอัคคีไม่อาจทนไหว เดินนำพากลับเข้าบ้าน จากนั้นเขาเองเอ่ยขอตัวกลับคอนโดมิเนียมเลย

“แพรลูก”

“คะแม่”

รสาเอ่ยเรียกบุษบาเมื่ออาหารมื้อค่ำสิ้นสุดและทั้งพฤกษ์ เธอและบุษบาเดินกลับบ้าน โดยผ่านประตูรั้วด้านข้างที่ทำเชื่อมต่อกันไว้

“ลูกคิดว่าพี่เพลิงเป็นยังไงบ้าง”

บุษบาไม่พุดอะไร ยังก้าวเดินต่อไปแม้ในใจตัดสินใจไปแล้วว่าเธอไม่มีวันแต่งงานกับอัคคีเด็ดขาด แต่ด้วยเป็นคนหัวอ่อนจึงต้องแสร้งพูดตามใจพ่อกับแม่ไปก่อน

“ค่ะก็ดีค่ะ”

“งั้นดีเลย ค่อยยังชั่ว แม่กลัวเหลือเกินว่าลูกจะไม่ชอบเพลิง”

“ไม่หรอกค่ะ”

“พรุ่งนี้เช้าตื่นแต่เช้านะลูก ไปบริษัทพี่เพลิง ลองไปทำงานแปลกใหม่บ้าง แล้วศึกษาเรียนรู้นิสัยกันและกันไว้ พี่เพลิงเองเขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเรา คุณประกายบอกว่าพี่เพลิงตกลงที่จะแต่งงานกับลูก”

บุษบาอึ้งไปบ้าง เมื่อตอนอยู่ในสวนเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกโกรธ ฉุนเฉียวและความอึดอัดใจของอัคคีชัดเจนจนเธอคาดหวังว่าเขาคงปฏิเสธ แต่ไม่เลยทุกอย่างยังเหมือนเดิม

“ค่ะ”

ตอนนี้เธอทำได้เพียงขานรับแม่ไปก่อนพร้อมทั้งนึกในใจต้องโทรศัพท์หาน้องสาวโดยด่วน เรื่องนี้ยากเกินกว่าที่บุษบาจะรับมือเองได้ ต้องเป็นอุณากรรณเท่านั้น