Part : ถึงเวลาต้องเลือก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ถึงเวลาต้องเลือก

--------------------------------------------------------------------------

วันรุ่งขึ้น...

เมื่อวานผมดีใจมาก ที่ได้ยินคำบอกรักจากเธอ แต่ผมก็ยังไม่หายสงสัย ว่าเป็นเพราะอะไร ที่ทำให้คุณหนูเกิดสับสนกับเรื่องของเราแบบนั้น แต่ไม่ว่าผมจะสงสัยมากเท่าไหร่ผม ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามเธออยู่ดี เพราะกลัวว่าเธออาจจะคิดมากขึ้นมาอีก

วันนี้เป็นวันที่นายหยุดอยู่บ้าน แล้วผมก็ได้ดูแลทั้งนายและคุณหนู เพราะไอเจเคมันบอกผมว่ามันจะออกไปทำธุระข้างนอก ซึ่งพอผมตื่น ผมก็รีบเดินมาหาคุณหนูที่ห้องทันที เพราะอยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอทั้งวัน

ก๊อก ๆ

“คุณหนูตื่นหรือยังครับ”

แก๊ก!

หลังจากที่ผมเคาะประตูอยู่ไม่นาน คุณหนูของผม เธอก็เปิดประตูออกมา ในชุดเดรสสุดน่ารัก จนทำเอาผมตกใจ ที่เห็นว่าเธอตื่นเช้าแบบนี้ ทั้งที่ปกติตอนนี้คุณหนูน่าจะใส่ชุดนอนอยู่แท้ ๆ

“ทำไมตื่นเร็วจังล่ะครับ”

“วันนี้เห็นพ่อบอกว่าหยุดน่ะค่ะ หนูก็เลยรีบตื่นมาอยู่กับพ่อ” เราสองคนพ่อลูก ไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมานานมากแล้ว และไหน ๆ วันนี้พ่อก็หยุดงานเลยกะว่าจะออกจากห้องมาอยู่เล่นกับพ่อทั้งวัน

“อ๋อครับ...”

ผมลากสายตามองทั่วตัวของเธอแล้วก็เห็นว่าวันนี้เธอใส่ชุดเดรสสั้นสีชมพูอ่อนเว้าหลัง เธอดูน่ารักแล้วก็ดูเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน บวกกับวันนี้เธอแต่งหน้าใส ๆ ให้ความรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังจะกลับมาเป็นคุณหนูคนเดิม

“วันนี้คุณหนูของผมน่ารักจัง”

รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเธอ มันทำให้อีกคนห้ามใจไม่อยู่ จนต้องโน้มหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอ แต่ทว่าจมูกของเขายังไม่ทันถึงแก้มที่เป็นเป้าหมาย ก็มีเสียงนึงดังขึ้นขัดจังหวะ เสียงน่าขนลุกนั้นทำให้เขาต้องถอนหน้ากลับทันที

“ทำอะไรกัน?”

ผมเห็นว่าไอวอมกับลูกผมยืนอยู่หน้าประตูห้องของยัยหนูด้วยกัน แล้วดูเหมือนว่าไอวอมมันกำลังจะก้มหน้าไปใกล้ใบหน้าของลูกสาวผม ซึ่งผมสงสัยว่ามันกำลังจะทำอะไรของมัน คงไม่ได้จะหอมแก้มลูกสาวผมหรอกนะ...

“ขี้ตาครับคุณหนู” วอมพูดพร้อมกับใช้นิ้วชี้ไปที่ตาของเธอ ก่อนจะหันหน้าไปโค้งหัวทำความเคารพนาย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก แต่ดีที่เขาตั้งสติและคิดหาทางเอาตัวลอดได้ทัน “ตื่นแล้วเหรอครับนาย”

พอพี่วอมพูดแบบนั้นฉันก็รีบใช้นิ้วเขี่ยแคะขี้ตาโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหลุดขำ และคิดได้ว่า นี่คงจะเป็นวิธีเอาตัวลอดของพี่วอมแน่ ๆ “^^”

“วันนี้เราทำอะไรกินดีคะ”

ลูกสาวของผมเธอเดินมาหาผมด้วยสีหน้าสดใส จนผมลืมเรื่องที่ถามไอวอมเมื่อกี้ไป สีหน้าท่าทางของเธอแบบนี้ ผมไม่ได้เห็นมันมานานมากแล้ว เสียงอ่อนหวานของลูกสาวผม

“พ่อตามใจหนู หนูอยากกินอะไรล่ะ”

คนตัวเล็กควงแขนพ่อของเธอ เดินไปคุยไป ในระหว่างนั้นก็นึกไปด้วยว่าจะทำอะไรทานเป็นมื้อเช้าในวันหยุดแบบนี้ “พี่วอม กินอะไรดี ช่วยคิดหน่อยสิ”

ฉันหันไปถามพี่วอมที่เดินตามมาอยู่ด้านหลัง เพราะนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าจะทำอะไรกินกับพ่อดี

“เอ่อ...กินสเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือไหมครับ เห็นไอ้เจเคมันบอกว่าคุณหนูอยากกิน”

เมื่อวานไอเจเคมันก็บอกผมว่าให้ไปซื้อสเต็กปลาแซลมอนย่างเกลือให้คุณหนูด้วย เพราะเมื่อวานเธอบอกว่าอยากกิน “กินไหมครับ เดี๋ยวผมสั่งให้คนไปซื้อมาให้”

“ยัยหนู...” ลูกผมยืนเงียบไป ไม่ยอมตอบไอวอมจนผมต้องเอ่ยปากเรียกเธอ “กินไหมลูก”

“ไม่เอาค่ะ ไม่อยากกินแล้ว อยากกินอย่างอื่น” คำพูดของวอม ทำให้เธอวนคิดถึงอีกคน ทั้งที่พยายามจะไม่นึกถึง

“งั้นสั่งอาหารจีนมากินกันดีไหม”

“ก็ดีค่ะ อาหารจีนก็ได้”

หลังจากที่เราสรุปกันได้แล้วว่าจะกินอะไร พ่อก็พาฉันเดินออกไปที่สนามกอล์ฟหลังบ้าน ที่พ่อเพิ่งจะสั่งให้คนเนรมิตมันขึ้นมาใหม่ และดูเหมือนว่าพ่อจะภูมิใจนำเสนอสุด ๆ

“เป็นไงลูก ชอบที่นี่ไหม พ่อทำสวนเล็ก ๆ ไว้ตรงนู้นด้วยนะ ตกแต่งสไตล์อังกฤษ มีซุ้มเจ้าหญิงแบบที่ลูกชอบด้วย เดี๋ยวเราไปกินข้าวตรงนั้นกันดีไหม”

ตอนแรกผมกะว่าจะทำที่นี่ให้เป็นบ้านที่แสนอบอุ่นของครอบครัวอีกครอบครัวนึงของผม แต่ว่าตอนนี้ไม่มีแล้ว ผมเลยอยากทำทุกอย่างให้โบอาลูกสาวเพียงคนเดียวของผมแทน

“ดีค่ะ”

ฉันมองไปทางซุ้มที่พ่อชี้ให้ดู แล้วก็วาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ ก่อนจะเห็นว่าตรงนี้มีแค่ฉัน พ่อ แล้วก็พี่วอมสามคนเท่านั้น มันหายหัวไปไหนนะ

“ลูกอยากลองตีกอล์ฟหรือเปล่าเดี๋ยวพ่อสอนให้”

“เอาสิคะ น่าสนุกดี”

ฉันตอบพ่อกลับไปทั้งที่ในหัวก็ยังคิดสงสัยอยู่ ว่าทำไมสายป่านนี้แล้วมันยังไม่โผล่หัวออกมาจากบ้านอีก ซึ่งพ่อของฉันก็ถามได้ถูกจังหวะพอดี

“แล้วไอเจเคมันหายหัวไปไหนของมัน” ปกติไอเจเคมันจะต้องออกมารอผมก่อนที่ผมจะตื่น แต่จนถึงตอนนี้แล้วก็ยังไม่เห็นหัวมันเลย

“เห็นมันบอกว่าสาวมันมาเที่ยวที่มาเก๊าน่ะครับ มันก็เลยออกไปหาสาว”

เมื่อวานตอนที่ผมคุยกับมัน มันบอกว่าวันนี้มันจะออกไปหาสาว เพราะสาวมันมาเที่ยวที่มาเก๊าพอดี ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอก ว่าสาวไอเจเคมันคือใคร เพราะปกติก็พามาเจอไม่ซ้ำหน้า

“ไอเวรนี่ พอมีสาวแล้วทิ้งกูเลยนะ”

“ผมเห็นมันไม่มีสาวนานแล้ว ให้มันไปเถอะครับนาย ฮ่า ๆ” ทั้งนายและลูกน้องพากันหัวเราะชอบใจ แต่กับอีกคนที่ได้ยินไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น

“สอนตีกอล์ฟวันนี้เลยได้ไหมคะพ่อ” จู่ๆ ฉันก็รู้สึกอยากจะใช้แรง อยากถือไม้ อยากฟาดอะไรสักอย่าง แบบที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพียงแค่อยากจะระบายอารมณ์ก็เท่านั้น

“เอาสิลูก” ผมตอบรับคำขอของลูกทันที ก่อนจะให้ลูกน้องจัดเตรียมสนามกอล์ฟและอุปกรณ์ตีกอล์ฟไว้ให้ผมกับลูกสาว

ตอนนี้สีหน้าของคุณหนูดูแปลกๆ ไป เธอยืนขมวดคิ้วมือกอดอกราวกับว่าเธอโมโหใครอยู่ “ร้อนเหรอครับ...”

พี่วอมเดินเข้ามาถามฉัน พร้อมกับใช้มือหนาป้องหน้าผากจากแสงแดดให้ฉัน และการกระทำแสนอบอุ่นนั้น มันก็ทำให้ฉันเริ่มใจเย็นลง

“นิดหน่อยค่ะ”

พอมองไปรอบข้าง ลูกน้องก็เริ่มเดินเข้ามาที่สนามกอล์ฟกันหลายคนแล้วพวกนั้นกำลังเตรียมสนามให้ฉันกับพ่ออยู่ ส่วนพี่วอมก็ยืนอยู่ข้างฉันไม่ห่างและพ่อก็มัวแต่ยืนสั่งงานกับลูกน้อง จนไม่ได้หันมาสนใจว่าฉันกำลังจะทำอะไร ลับหลังเขา

ฟอด

เธอเขย่งขาสูงขึ้น เพื่อหอมแก้มคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทั้งที่คนเป็นพ่อยืนหันหลังให้เธออยู่ไม่ห่าง แถมลูกน้องยังยืนกันอยู่หน้าสลอนนับสิบ ๆ คน

จู่ ๆ ฉันก็อยากจะให้รางวัลกับพี่วอม คนแสนดีของฉัน แต่เหมือนว่าการกระทำของฉันเมื่อกี้ จะไม่ได้มีแค่เราสองคนที่รับรู้

สาวสวยหันไปเหลือกตาใส่ลูกน้องบอดี้การ์ดตัวเล็กตัวน้อย เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังตกใจกับการกระทำของเธอที่ทำต่อวอมเมื่อครู่

พอสนามพร้อมผมก็เริ่มสอนลูกสาวตีกอลฟ์ ซึ่งเธอก็หัวไวสุดๆ เธอตีเป็นเร็วมาก เหมือนว่าเธอจะถนัดกับกีฬาที่ออกแรงตี ตอนนี้โบอาตีอย่างบ้าคลั่ง ตีไม่พักเบรก ตีเหมือนไปโกรธใครมา...

“แฮ่ก ๆ”

พอฉันได้ระบายอารมณ์ออกมาหัวก็เริ่มโล่งคิดอะไรออก “งั้นก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปนั่นแหละ” เธอยืนบ่นงึมงำอยู่คนเดียว ก่อนจะฟาดลูกกอลฟ์ลงหลุมไปอีกลูก

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~