Part : หมาหัวเน่า..

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หมาหัวเน่า..

--------------------------------------------------------------------------

สิ้นเสียงของพ่อ ฉันก็ลากไม้เบสบอลเดินเข้าไปหามันที่ข้างเตียงทันทีก่อนจะง้างแขนฟาดตีของในห้องที่อยู่ใกล้ตัวของอีมิลา มันโชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่โดนฉันทำร้ายร่างกาย ฉันยังเกิดสงสารที่มันพึ่งแท้งลูก ก็เลยเลือกที่จะทำให้มันกลัวเสียขวัญแทน หลังจากจบเรื่องนี้ฉันหวังว่ามันและพ่อของฉันจะได้รับบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิต...

ปึง! เพล้ง! ปัง! ตุบ! ปึง! เพล้ง! ปัง! ตุบ!

ลูกสาวของผมฟาดตีของในห้องอย่างบ้าคลั่ง ส่วนนังเด็กนี่ก็มุดหัวหมอบ อยู่บนเตียง เพราะกลัวว่าลูกผมจะทำร้ายเธอ แต่ผมรู้ดี ว่าถึงลูกผมจะโมโหร้ายแค่ไหน เธอก็ไม่เลือกที่จะทำร้ายร่างกาย แต่เลือกที่จะทำลายข้าวของแทน

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”

พอผมเห็นว่าโบอาพังข้าวของในห้องจนเหนื่อย ผมก็ลุกเดินขึ้นไปหาลูกทันที ก่อนจะจับมือเธอขึ้นมาดู แล้วก็เห็นว่ามือเธอนั้นแดงไปหมด...

“เจ็บมือหรือป่าว”

“ไม่ค่ะ เจ็บใจมากกว่า” เธอหันไปตอบคนเป็นพ่อด้วยอารมณ์ที่ยังเดือดพุ่งพล่านอยู่ และในใจลึก ๆ ก็ยังไม่ได้หายโกรธกับสิ่งที่เขาทำกับเธอไว้

“พ่อขอโทษนะ กลับบ้านกันเถอะ” เขาลูบหัวและพูดขอโทษลูกสาวคนเก่งของตน เพราะรู้สึกผิดกับเธอจริง ๆ ที่ทิ้งเธอไว้ให้โดดเดี่ยวลำพัง

พวกเขาเดินออกจากห้องนั้น อย่างไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนของมิลา ที่ยังคงกรีดร้องด้วยความเสียขวัญ

เธอถูกปล่อยทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียว โดยที่สั่งให้ลูกน้องยกเลิกการรักษาของเธอในทันที และเขาก็เตรียมที่จะยึดทุกอย่างที่ให้เธอไปกลับคืนซึ่งเธอต้องรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของตัวเอง รวมถึงค่าเสียหายที่โบอาทำลายข้าวของที่โรงพยาบาลนั่นด้วย เพราะเธอสมควรที่จะได้รับบทเรียนราคาแพงนี้ เพื่อที่จะได้ไม่ไปทำแบบนี้กับใครเขาอีกในอนาคต

ระหว่างทางกลับบ้านพักที่มาเก๊า โบอาเอาแต่นั่งหันหลังให้ผมและมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนว่าลูกสาวผมจะแอบผมร้องไห้ เธอคงจะทั้งโกรธแล้วก็เป็นห่วงพ่ออย่างผม

พอเจอเรื่องแบบนี้ผมก็ไม่กล้าที่จะทิ้งลูกไปแต่งงานใหม่อีกแล้วล่ะ ผมควรจะกลับมาให้เวลากับโบอาเหมือนที่ผมเคยทำ ตอนที่แม่เธอยังอยู่

@บ้านพักที่มาเก๊า

พอถึงบ้านฉัน ก็เดินลงรถทันทีโดยที่ไม่ได้รอให้ลูกน้องมาเปิดประตูให้ และฉันก็คุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี เพราะตอนเด็ก ๆ พ่อเคยพาฉันมาอยู่ที่นี่ช่วงพักร้อน

“โบอา โบอาเดี๋ยวสิลูก”

เขาตะโกนเรียกลูกสาวที่กำลังเดินจ้ำอ้าวเข้าบ้านอย่างรีบร้อน เธอไม่สนใจเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อเลยสักนิด และเมื่อเธอเดินหายเข้าบ้านไป ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องจัดการกับลูกน้องสองแสบ ที่เก็บเงียบเรื่องนี้เป็นความลับ แทนที่จะบอกเขาผู้เป็นนาย

พอนายหันหน้ากลับมาพวกเราที่ยืนอยู่ด้านหลัง ผมก็รู้ทันทีว่าจะต้องโดนบ่นแน่ ๆ ที่เราแอบทำเรื่องนี้ลับหลังนาย “ขอโทษครับนาย”

เจเคเอ่ยปากขอโทษนายของเขาในทันที โดยที่นายยังไม่ทันจะอ้าปากด่าด้วยซ้ำ

“มันน่าจริงๆ เลยนะพวกมึงเนี่ย” คนเป็นนายเท้าเอวใส่ลูกน้องทั้งสองด้วยความหงุดหงิด แต่ก็รู้สึกขอบใจพวกเขาอยู่ลึก ๆ

“ขอโทษครับนาย” วอมก้มหน้ารับคำดุด่าอย่างเต็มใจ

“ทำยังไงก็ได้ให้ลูกกูหายโกรธกู” ไหนๆ มันก็ช่วยให้ผมหลุดพ้นมาจากมิลาแล้ว ก็ช่วยให้ลูกผมหายโกรธผมด้วยเลยแล้วกัน

หลังจากพูดจบนายก็เดินกลับเข้าบ้านไป ส่วนไอวอมก็ไม่รอช้า รีบตามเข้าไปง้อคุณหนูของมันถึงห้องนอนทันที เหลือแค่ผมที่ยังยืนงงๆ อยู่หน้าบ้าน...

ห้องนอนโบอาที่มาเก๊า...

ก๊อก ๆ!

“คุณหนูครับ~” ผมมายืนเคาะประตูห้องอยู่เกือบชั่วโมง แต่เธอก็ไม่ยอมใจอ่อนเปิดประตูให้ผมสักที

วอมถอดใจเดินออกจากหน้าประตูไป และปล่อยให้เธอได้หยุดพักอยู่ในห้องลำพัง เพราะเวลานี้เธอคงมีเรื่องให้คิด และสับสนมากมาย

สวนหน้าบ้าน...

ผมยืนดูดบุหรี่อยู่ข้างนอกแล้วก็เห็นว่าไอวอมมันเดินคอตกออกมาสงสัยว่าคุณหนูจะพาลงอนมันไม่หายแน่ ๆ ถึงได้เดินออกมาในสภาพหมาหงอยแบบนั้น

“คุยกับคุณหนูมึงยัง?”

“ยัง” ผมอยากจะง้อคุณหนูใจจะขาด แต่เธอก็ไม่ยอมเปิดประตูออกมาหาผมเลย คงต้องให้เวลาเธอสักพัก

“แล้วนายจะกลับเลยหรือเปล่าวะ” ผมถามไอวอมเพราะอยากรู้ว่าพวกเราจะต้องเตรียมตัวยังไงต่อจากนี้

“กูว่านายน่าจะอยู่เคลียร์งานที่นี่ก่อน เพราะเขาพึ่งจะตกลงเซ็นสัญญากับลูกค้ารายใหญ่ไป นายน่าจะอยู่ที่นี่อีกเกือบ ๆ เดือนเลยมั้ง” วอมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบข้างกันกับเจเคที่ยืนสูบอยู่ก่อน

“มึงจะกลับไทยไปกับคุณหนู แล้วก็ให้กูอยู่กับนายแทนใช่ไหม” เจเคเอ่ยถามเพื่อนของตนน้ำเสียงแปลก ๆ ไป แทนที่เขาจะดีใจ แต่กลับรู้สึกอยากอยู่ที่ไทยมากกว่า

“มึงไปช่วยกูง้อคุณหนูก่อนดีกว่า” จู่ ๆ วอมก็ลากแขนเจเคเข้าบ้าน เพราะคิดแผนดี ๆ ออก

ห้องนอนโบอาที่มาเก๊า...

“เอาดิว่ะ ช่วยกูหน่อย” ผมขอร้องไห้มันมาช่วยเคาะประตูให้ เพราะถ้าเกิดคุณหนูได้ยินเสียงผมคงไม่อยากจะเปิดแน่ ๆ แต่ถ้าเป็นเสียงของไอเจเค เธออาจจะอยากเปิดประตูออกมาด่ามันก็ได้

ผมเองก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอก แต่แม่งเล่นลากผมมาถึงหน้าห้องคุณหนูแล้ว “เออ ๆ”

ก๊อก ๆ!

“คุณหนู เปิดประตูให้หน่อย” เขาทำเสียงกวน ๆ เพื่อให้เธอหงุดหงิดและยอมเดินมาเปิดประตู ซึ่งมันก็ใช้ได้ผลจริง ๆ

แก๊ก!

“เคาะ!...” เธอกำลังจะตวาดเสียงใส่เจเค แต่เมื่อเห็นหน้าวอมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอก็หยุดเสียงตัวเองไว้

“คุณหนูครับ~” พอคุณหนูจะดันปิดประตูผมก็ขืนแรงเธอไว้ไม่ยอมให้เธอปิด “ฟังผมอธิบายหน่อยสิครับ นะครับ”

ถึงจะรู้ว่าพี่วอมไม่ผิดก็เถอะ แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้จริง ๆ “หนูยังไม่อยากคุยค่ะ หนูจะนอนแล้ว” ฉันอ้างว่าจะนอนแล้ว ทั้ง ๆ ที่ยังโมโหเลือดขึ้นหน้าอยู่เลย แน่นอนว่าฉันยังนอนไม่หลับหรอก แค่ยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้

และที่สำคัญ ฉันกลัวว่าตัวเองจะเผลอพูดคำไม่ดีกับเขาไป เลยอยากให้ตัวเองใจเย็นลงกว่านี้ก่อน แล้วค่อยคุยกับเรื่องที่ผ่านไปแล้ว

“ผมขอเวลาครึ่งชั่วโมงครับ ขอเข้าไปคุยกับคุณหนูในห้องหน่อยนะครับ”

ถึงจะรู้ว่าเวลานี้นายอยู่บ้าน และมันเป็นเวลาที่เสี่ยงตายมากก็เถอะ แต่ผมก็ไม่อยากปล่อยให้คุณหนูเธองอนผมข้ามวันข้ามคืนจริง ๆ อยากจะรีบง้อเธอให้จบ ๆ ไปซะตอนนี้

ดูเหมือนว่าคุณหนูจะมีท่าทางที่ลังเลจะให้ไอวอมเข้าห้องดีหรือไม่เข้าห้องดี ผมเองก็ยืนลุ้นอยู่เหมือนกัน และสุดท้ายเธอก็ดันเปิดประตูออก ยอมให้ไอวอมเข้าไปข้างใน

พอเจเคเห็นแบบนั้นก็อดที่จะเดินตามเข้าไปในห้องนอนของเธอไม่ได้ เพราะเขาเองก็อยากรู้ว่าทั้งคู่จะคุยอะไรกัน และตกลงกันได้หรือเปล่า แต่ก็ยังไม่ทันที่เท้าหลังจะพ้นประตู เขาก็ถูกสาวสวยเจ้าของห้องผลักออกมาซะก่อน การกระทำไร้เยื่อใยและคำพูดของเธอทำเขารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้น

“มึงจะเข้ามาทำไม รออยู่ข้างนอกนั่นแหละ...”

ปึง!

คุณหนูพูดจบเธอก็ดันประตูปิดใส่หน้าผมทันที และเธอก็เข้าห้องเงียบหายไปกับไอวอม ทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าห้องคนเดียว ก็แน่สิ ผมมันคนที่เธอไม่ชอบหน้านี่นา “...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~