Part : in มาเก๊า

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : in มาเก๊า

--------------------------------------------------------------------------

@โรงพยาบาล มาเก๊า

“ไม่เป็นไรนะ ไว้เราค่อยมีลูกด้วยกันใหม่ก็ได้”

ผมนั่งปลอบมิลาร้องไห้อยู่ทั้งวัน ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เธอเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด แล้วก็ไม่ยอมให้ผมอยู่ห่างจากเธอเลยด้วย เธออนุญาตให้หมอเข้ามาทำการรักษาเธอได้เท่านั้น แต่เธอไม่ยอมให้หมอพูดถึงเรื่องผลการรักษา เพราะเธอรับไม่ได้ที่ต้องรู้สาเหตุที่เสียลูกไป

ซึ่งก่อนหน้านี้ เธอพูดกับผมตลอดว่าเธอเครียด ที่ทำให้ผมกับโบอาต้องทะเลาะกันเพราะเธอแบบนี้ แถมเธอยังบอกว่าภาพที่งานแต่งงานวันนั้น ที่ลูกสาวผมมาอาละวาดที่งาน ภาพนั้นยังตามหลอกหลอน ติดตาเธอไม่หาย ซึ่งผมก็เข้าใจความรู้สึกของเธอดี เลยไม่อยากที่จะบังคับอะไรเธอในตอนนี้ เพราะเธอและผมต่างก็เสียใจ ที่เราพึ่งจะเสียลูกไป ผมสงสารมิลามาก ที่เธอต้องเจ็บทั้งร่างกาย แถมยังเสียลูกที่เป็นที่รักของเราไปอีกด้วย เธอยังเด็กไม่ควรต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลย ผมควรจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้...

“ฮึก ๆ หนูอยากกลับบ้านค่ะ หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว หนูจะกลับไปหาแม่ ฮือ ๆ”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เรากลับบ้านกันนะ แต่วันนี้หนูต้องอยู่รักษาตัวที่นี่ก่อนอีกคืนโอเคไหม” ผมพยามพูดปลอบให้เธอใจเย็นลง และยอมอยู่ต่อที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวที่นี่อีกคืน เพราะร่างกายของเธอยังไม่แข็งแรงดี

“ฮึกๆ .. คุณกลับไปอยู่กับลูกสาวคุณเถอะนะคะ หนูไม่อยากต้องมานั่งคิดมากเรื่องที่ตัวเองเป็นคนทำให้คุณกับลูกสาวคุณต้องมาทะเลาะกันเพราะหนูแบบนี้ หนูเห็นคุณนั่งดูรูปลูกสาวคุณแล้วหนูก็อดสงสารคุณไม่ได้ หนูขอโทษนะคะ ฮือ ฮือ!”

เธอเอาแต่โทษตัวเองตลอด ว่าที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ “ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ไม่ต้องร้องไห้นะมิลา”

เมื่อวานเธอก็เอาแต่พูดว่าเป็นเพราะเธอที่เอาแต่คิดมากเครียดจนต้องเสียลูกไปแบบนี้ ซึ่งผมเองก็รู้ดีว่าเธอเครียดมากแค่ไหนกับเรื่องลูกของเราและเรื่องผมกับโบอา แต่ผมคิดไว้แล้วว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุด เท่าที่ลูกผู้ชายคนนึงควรจะทำ

“เรา...เลิกกันเถอะนะคะ หนูอยากกลับไปอยู่กับแม่ที่บ้าน หนูไม่อยากต้องมาแอบอยู่ที่นี่แบบนี้ หนูอยากกลับไปอยู่ที่ไทยกลับแม่ ฮือ ๆ หนูคิดถึงแม่”

“ไม่เอาสิมิลา ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะดูแลเธอเอง ฉันจะพูดกับโบอาเรื่องเธอเองนะ เดี๋ยวเรากลับไปอยู่ที่บ้านฉันด้วยกัน แล้วพาแม่เธอมาอยู่ด้วยดีไหม”

คุณอิทธิพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดในฐานะที่เขาโตกว่า และเป็นสามีของเธอ ซึ่งเขาไม่อยากให้มิลาใช้อารมณ์ความเป็นเด็ก หยุดความสำพันธ์ไว้ง่ายๆ เช่นนี้

“ไม่ค่ะ ฮือ หนูไม่อยากอยู่กับคุณแล้ว หนูอยากกลับไปอยู่บ้านกับแม่ ฮือ”

ผมยืนมองผู้หญิงคนนี้เล่นละครใส่นายเป็นชั่วโมง แล้วก็อดที่จะชื่นชมเธอไม่ได้จริง ๆ เธอแสดงได้เนียนมาก เธอร้องไห้ได้ทั้งวัน จนตอนนี้ตาของเธอบวมปูดไปหมด ซึ่งผมเองก็เริ่มจะอินตามเนื้อเรื่องที่เธอวางเอาไว้แล้ว ยัยนี่ควรจะไปแสดงหนัง หรือเป็นผู้จัดละครสักเรื่อง คงจะดังแน่นอน

“ฮาโหล?” วอมกดรับสายทันที เมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นเจเคเพื่อนสนิทของตน

“กูถึงแล้ว กำลังจะไปโรงพยาบาล” พอมาถึงมาเก๊า ผมก็รีบโทรบอกไอวอม เพื่อให้มันเตรียมตัวออกมารับผมกับคุณหนู เพราะเราสองคน คงมีงานใหญ่ให้ทำร่วมกัน

“โอเค” ผมตอบรับไอเจเคสั้นๆ ก่อนที่จะขออนุญาตนายออกไปจัดการธุระ “นายครับ ผมขอออกไปจัดการธุระก่อนนะครับ”

“อือ”

@หน้าลิฟต์ชั้นห้องพิเศษ

ผมเดินมายืนรอคุณหนูกับไอเจเคที่หน้าลิฟต์ เพื่อที่จะพาคุณหนูไปเยี่ยมไข้คุณมิลาที่ห้องพัก

ติ๊ง!

และพอลิฟต์เปิดออกผมก็เห็นคุณหนูเดินพุ่งออกมาจากลิฟต์ด้วยความรีบร้อน ท่าทางเธอดูจะพร้อมรบสุด ๆ ผ้าใบคู่ที่เธอชอบใส่ตอนออกไปมีเรื่องกับไม้เบสบอลคู่ใจของเธอ ที่ไม่ลืมเอาติดมือมาด้วย ดูเหมือนวันนี้คงต้องมีใครสักคนเจ็บตัว...

“สวัสดีครับคุณหนู” ผมกล่าวทักทายก่อนจะก้มหัวทำความเคารพเธอตามหน้าที่บอดี้การ์ด

ตอนแรกที่เห็นหน้าพี่วอมก็ยอมรับเลยว่าฉันยังโกรธเขาอยู่ แต่พอคิดได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด มีต้นเหตุมาจากอีบ้านั่น ฉันก็พุ่งความโกรธแค้นไปที่อีมิลาคนเดียว และเมื่อบวกกับเรื่องพ่อของฉันเข้าไป ความโกรธของฉันก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

“อีนั่นอยู่ไหน” เธอกัดฟันถามวอมด้วยความโกรธ ก่อนที่เขาจะตอบเธอด้วยการพาไปยังห้องที่เธอพักฟื้นอยู่

@ห้องพักฟื้นvip

ทันทีที่พี่วอมเปิดประตู ฉันก็เดินพุ่งเข้ามาหยุดอยู่ที่ปลายเตียงคนไข้ และก็ไม่ลืมที่จะทักทายเธอด้วยการใช้ตีนดันถีบปลายเตียงของเธอเต็มแรง...

ปึง!

“โบอา!”

พอเห็นว่าลูกสาวของตัวเองมาถึงที่นี่เขาก็ตกใจสุด ๆ และที่ทำให้แปลกใจไปกว่านั้นคือลูกน้องทั้งสองคนของเขา ไม่มีทีท่าว่าจะห้ามการกระทำของโบอาเลยด้วย

“ฮือ! อย่าทำอะไรฉันนะ” เธอรีบบีบเคล้นน้ำตาทันที เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขามา ซึ่งท่าทางของโบอานั่นราวกับจะมาฆ่าคนที่นอนอยู่บนเตียง มากกว่ามาเยี่ยมไข้

ฉันโปรยกระดาษที่ปริ้นเรื่องราวความชั่วของอีมิลาใส่หน้ามัน เพื่อให้มันและพ่อของฉันได้อ่านบทละครเรื่องนี้ ที่มันเป็นทั้งคนเขียนบท เป็นทั้งผู้กำกับ อีกทั้งยังเป็นนักแสดงเองอีกด้วย

“อะไร?” พอเห็นกระดาษที่โบอาโปรยใส่หน้ามิลา ผมก็รีบถามเธอทันทีว่านี่มันคืออะไร ลูกผมกำลังจะทำอะไรกันแน่

“อ่านสิคะ หนูอุตสาห์เสียเวลาปริ้นกระดาษมาให้พ่ออ่าน ก็อ่านหน่อยสิคะ”

ฉันอยากจะด่าพ่อตัวเองว่าโง่จริง ๆ แต่ก็ติดที่ว่าเขาเป็นพ่อของฉัน พ่อมีทั้งอำนาจบารมีอิทธิพลกว้างขวาง แต่กลับมาโดนผู้หญิงหลอกซะได้ พ่อคงจะมองว่าอีนี่มันเป็นคนใสซื่อจากรูปลักษณ์ภายนอกของมัน จนลืมสืบดูประวัติที่แท้จริง ว่าที่จริงแล้วมันเน่าเฟะแค่ไหน

พอเห็นว่าสิ่งที่อีนี่มันโยนมาเป็นประวัติที่ฉันแอบปกปิดเอาไว้ ตอนนี้ฉันก็เริ่มกลัวว่าตัวเองจะโดนทำร้ายจนไม่มีชีวิตลอดได้ไปใช้เงินสิบล้านค่าสินสอดนั่นแล้ว

“ฮึก ไม่จริงนะคะ ลูกคุณใส่ร้ายหนู ฮือ!”

ตอนนี้ผมหูอื้อไปหมด หลังจากที่อ่านสิ่งที่ลูกสาวผมปริ้นมาให้ และพอเงยหน้ามองไปที่ลูกสาวของผม ไอเจเคกับไอวอมมันก็ก้มหัวให้ เหมือนกับมันต้องการจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง ซึ่งผมก็เชื่อใจมันสองตัวได้อย่างสนิทใจ เพราะพวกมันเป็นลูกน้องที่จงรักภักดีกับผมมาตลอด

เวลานี้เขาทั้งโกรธและรู้สึกผิดที่ทิ้งลูกสาวมาอยู่ปกป้องผู้หญิงชั่ว ๆ อย่างมิลา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอุตสาห์บินมาถึงที่นี่ เพื่อทำให้พ่อของเธอตาสว่าง

“เฮ้อ”

“ไม่จริงนะคะ ลูกสาวคุณใส่ร้ายหนูฮือ หนูไม่ได้ทำแบบนั้นนะคะ เชื่อหนูนะ” ฉันพยามจับแขนเพื่อจะอ้อนวอนให้เขาเห็นใจ แต่ท่าทางของเขาตอนนี้นั้นดูเย็นชาเหลือเกิน

ผมสะบัดมือของเธอที่จับแขนของผมอยู่ให้หลุดออกอย่างใจเย็น ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่โซฟา พร้อมกับเงยหน้าไปส่งซิกให้ไอเจเคปิดประตูห้อง ผมเป็นมาเฟียแท้ ๆ แต่กลับโดนนังเด็กนี่หลอกจนได้ แถมมันยังจงใจฆ่าลูกในท้องของผมอีกด้วย

คุณอิทธิล้วงซองบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะนั่งไขว้ขา และหันไปพยักหน้าให้กับโบอา ลูกสาวคนเก่ง พร้อมกับผายมือออกและบอกเธอว่า...

“เต็มที่เลยลูก”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~