สู่อ้อมกอดขุนเขา

และในที่สุดวันที่คคนางค์รอคอยก็มาถึง คือวันที่เธอสำเร็จการศึกษา เดือนเต็มคะยั้นคะยอให้เธอกลับบ้านที่กรุงเทพฯ ทันทีที่ผลสอบออก แต่หญิงสาวยืนยันว่าต้องการลองหางานที่เชียงใหม่ทำเพื่อหาประสบการณ์ก่อน และยังไม่ยอมกลับตามคำสั่งน้าสาว จนอีกฝ่ายจะขึ้นมารับเธอกลับบ้านเลยทีเดียว  เดือดร้อนถึงคนินที่ต้องโทรไปขอร้อง และบอกว่าจะพาคคนางค์ไปช่วยงานเขาที่ไร่ เพราะเจ้าหน้าที่บัญชีที่ไร่ลาคลอดบุตรพอดี และเจ้าของไร่อนุญาต น้าสาวเธอจึงได้ยอมทำตามคำขอ

วันนี้คนินนัดว่าจะมารับเธอไปดอยสายหมอก ซึ่งเป็นที่ตั้งของไร่เสือโคร่ง คคนางค์เก็บเสื้อผ้า ข้าวของรออย่างมีความสุข ความหวังที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่ชายดูสว่างไสว แต่พอนึกถึงไร่เสือโคร่งบนดอยสายหมอกที่พี่ชายเธอทำงานอยู่ ใจพลันนึกถึงเจ้าของขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากเจอกันครั้งล่าสุดที่ผับ และชายหนุ่มขับรถมาส่งเธอที่หอพัก เธอก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย ไลน์ที่เคยย้ำนักย้ำหนาว่าไม่ให้เธอบล็อก เอาจริง ๆ ก็ไม่เห็นได้ส่งอะไรมาเท่าไร ทั้งที่เธอก็ไม่ได้บล็อกนี่นา ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์ที่บอกว่าจะส่งเล่นแก้เซ็ง หรือวันนั้นเขาเมาจนเพี้ยน หญิงสาวเลื่อนดูตามฟีดข่าวของแอปพลิเคชัน ก็ไม่เคยเจอเขาโพสต์อะไร

สรุปว่าตั้งแต่แอดไลน์กันในครั้งนั้นก็ไม่เคยมีข้อความอะไรส่งมา ทั้งที่บอกจะคอยส่งข่าวเรื่องพี่ชายเธอ มีแค่วันที่เธอโทรบอกคนินว่าเธอเรียนจบแล้ว ที่เขาส่งสติกเกอร์การ์ตูนแสดงความยินดีมา เธอก็ส่งสติกเกอร์การ์ตูนขอบคุณกลับไป เห็นข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว นั่งลุ้นรอข้อความต่อไปก็ไม่มีอะไรกลับมาอีกเลยจนถึงวันนี้

“เก็บของเสร็จหรือยัง พี่มารอหน้าหอแล้ว” คนินส่งข้อความมาบอกในไลน์แอปพลิเคชัน หญิงสาวจึงส่งสติกเกอร์ OK กลับไป แล้วรีบวิ่งแจ้นพร้อมข้าวของในมือลงไปหาพี่ชายทันที เธอทำเรื่องคืนหอพักไว้เรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์ข้าวของส่วนใหญ่เป็นของหอพักทั้งหมด มีเพียงเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยที่ขนติดไปด้วย จึงไม่ต้องลำบากขนอะไรกลับ

“ดีใจจัง จะได้ไปอยู่กับพี่หนึ่งสักที” หญิงสาวเอ่ยประจบพี่ชายทันทีที่เจอหน้า

“น้อย ๆ หน่อย ไม่ต้องอ้อนพี่ก็ต้องพาเราไปด้วยอยู่ดี ไม่งั้นน้าเดือนคงด่าพี่เช้าเย็น”

“งั้นก็แปลว่าพี่หนึ่งไม่ได้อยากรับน้องไปอยู่ด้วยจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ คงเห็นแก่น้าเดือนมากกว่าสินะ น้องคนนี้ไม่เคยสำคัญกับพี่หนึ่งใช่ไหม” คคนางค์พ้อ

“แหม ๆ มางอนอะไรตอนนี้จ๊ะน้องรัก พี่คนนี้หรือจะไม่รักน้อง รักตายเลยน้องสาวคนสวยของพี่”

“ไม่ต้องเลย น้องงอนแล้ว งั้นจะกลับไปกรุงเทพก่อน รับปริญญาค่อยมาใหม่”

“ไม่ได้นะ แล้วใครจะทำบัญชีให้พี่ล่ะ บอกคุณเสือไว้แล้วด้วย นี่รู้ไหมว่ากว่าคุณเสือจะยอม พี่ต้องใช้ความพยายามขนาดไหน ความจริงคุณเสือไม่ไว้ใจใครให้มาทำบัญชี นอกจากคุณเพ็ญ แต่เพราะเห็นว่าคุณเพ็ญลาคลอดชั่วคราว แต่ยังพอไถ่ถามงานทุกอย่างได้เหมือนเดิม เลยยอมให้เด็กจบใหม่ไม่มีประสบการณ์อย่างเรามาช่วยทำงาน เพื่อหาประสบการณ์นะเนี่ย”

“น้องไม่ได้ขอร้องนะ ความจริงเพื่อนก็ชวนไปทำที่อื่น แต่เพราะน้องเห็นแก่พี่หนึ่ง เลยยอมมาทำด้วย” หญิงสาวยังไม่หายงอนพี่ชาย

“ก็เพราะพี่คิดถึงน้องสาวไง อยากให้เราได้อยู่ใกล้ ๆ กันเหมือนพี่น้องคนอื่น เลยอยากให้มาอยู่ด้วยกัน ไปกันเถอะ เสียเวลามามากแล้ว เดี๋ยวไปถึงไร่จะมืดเสียก่อน มาพี่ช่วยถือกระเป๋า” พี่ชายยื่นมือไปแย่งกระเป๋าถือไปโยนไว้หลังรถ ก่อนจับจูงน้องสาวให้ขึ้นรถเพื่อออกเดินทาง

จากเชียงใหม่ไปเชียงรายใช้เวลาพอสมควร บวกกับเส้นทางที่ขึ้นไปยังดอยสายหมอกไม่ค่อยดีนัก จึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะช่วงนี้ยังอยู่ในฤดูฝน ถนนยังไม่หมาดจากน้ำ รวมถึงสายหมอกที่ลอยปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทำให้ทัศนวิสัยในการขับขี่ไม่ดีเท่าที่ควร แต่เพราะคนินมีความคุ้นเคยกับถนนเส้นนี้เป็นอย่างดีจึงไม่มีปัญหาอะไร

หญิงสาวตื่นเต้นกับทิวทัศน์สองข้างทาง ที่เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มสดชื่นสบายตาแตกต่างจากเมืองเชียงใหม่ที่เธออยู่เป็นอย่างยิ่ง แม้เชียงใหม่เองจะขึ้นชื่อเรื่องแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง แต่เธอเองก็ไม่ค่อยจะได้ออกไปเที่ยวไหนสักเท่าไร

“อีกไกลไหมคะ กว่าจะถึงที่ไร่เนี่ย”

“ก็พอสมควร แต่เราน่ะมองโน่นนี่ไปมา ระวังจะเมารถนะ” พี่ชายเตือนด้วยความหวังดี เพราะคนที่ไม่ได้ขึ้นดอยสายหมอกเป็นประจำอย่างพวกเขามักมีอาการเมารถแทบทุกคน

“ตั้งแต่เกิดมา น้องยังไม่เคยเมารถสักที” พี่ชายหัวเราะหึ ๆ ทันที

“อย่ามากลับคำก็แล้วกัน”

“รถไฟเหาะน้องก็ขึ้นมาแล้ว ไม่อ้วกด้วย”

“เก่ง ๆ แต่ว่ารถไฟเหาะกับการขึ้นดอยสายหมอกมันไม่เหมือนกันหรอกนะ”

“รถไฟเหาะน่ากลัวกว่าดอยที่นี่อีก น้องไม่เห็นว่ามันจะน่าหวาดเสียวตรงไหนเลย ดูสิ วิวก็ส๊วยสวย เพลินตาดีออก”

“ไอ้การหันซ้ายหันขวา อยู่ไม่สุขของเราต่างหากที่กระตุ้นให้เวียนหัว ทางที่ดีหลับไปก่อนดีไหม”

“กลางวันแสก ๆ ใครเขาจะหลับลงละพี่หนึ่ง”

“ก็ตามใจ อย่ามาร้องโอดโอยทีหลังก็แล้วกัน” พี่ชายยอมแพ้ในความดื้อดึงของน้องสาว กลับมาตั้งใจขับรถต่อ ส่วนคคนางค์ก็เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์สองข้างทาง ที่ขณะนี้รถเริ่มไต่ระดับความสูงขึ้นเรื่อย ๆ