EP.07 ข้อแม้ต้องรักน้ำค้าง

“ข้อแม้..พี่จ๋า..ต้องรักน้ำค้าง พี่จ๋า..ทำได้ไหม รักน้ำค้าง..ได้ไหม ได้โปรด..น้ำค้างอยากให้พี่จ๋า..รัก..อุ๊บ!..อึม..”

ข้อแม้ที่เอื้อนเอ่ยพร้อมลมหายใจหอมแอลกอฮอล์อ่อนๆ ขาดห้วงไปเพราะรสสัมผัสอุ่นวาบที่จาบจ้วงล่วงเกิน ความอุ่นวาบทาบทับริมฝีปากบอบบางช่างจำนรรจา เรียวลิ้นสากชื้นตวัดไล่ลิ้นเรียวเล็กหยอกเย้า ความหอมหวานที่สัมผัสให้ความรู้สึกซ่านเสียวไปทั้งกาย

กายแกร่งรู้สึกสั่นสะท้านไปกับรสสัมผัสปลุกเร้า อาจเป็นเพราะความต้องการที่ถูกเก็บกดไว้ถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้ง ครั้งนี้จึงรู้สึกได้รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ที่ได้แนบชิด

ข้อมือเรียวคล้องอยู่ที่ต้นคอแกร่งพลางลูบไล้สะเปะสะปะไปมาตามเรือนกายสมส่วนแห่งบุรุษเพศ ในยามนี้เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากให้เขาสัมผัส อยากให้เขากอด อยากให้เขารักเธอ ผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่เธอต้องการ คนที่สัมผัสเธอด้วยความหวานปนความร้อนแรงไม่ใช่ผลักไสอย่างรังเกียจเหมือนเธอเป็นตัวประหลาด

เรียวลิ้นเล็กตวัดตอบรับความอุ่นสากอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ธรรมชาติที่นำพาก็ทำให้เธอเรียนรู้ที่จะตอบโต้ ความร้อนวูบวาบตามเนื้อกายในทุกที่ที่ฝ่ามือสากลากไล้ให้ความรู้สึกครั่นเนื้อครั้นตัวเสียจนอยากจะทึ้งเสื้อผ้าน่ารำคาญนั้นให้ออกจากร่าง

“อืม..ร้อน..”

ในทันทีที่ริมฝีปากบางเป็นอิสระ ความนึกคิดแต่ภายในก็มีอันเปิดเผยออกมาในทันที คิ้วบางขมวดมุ่นแต่เพียงชั่วครู่ก็เปลี่ยนเป็นผ่อนคลาย ริมฝีปากบางแย้มยิ้ม ขบขันกับความคิดที่เปล่งเสียงออกมาได้ของตนเอง

“อืม...”

คนรับคำประทับรอยจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่นละเรื่อยลงมาตามไหล่นวลเนียน ก่อนจะซุกซอนดอมดมความหอมหวานที่เขาไม่คิดว่าจะได้กลิ่นนี้จากเนื้อกายของหญิงสาวภายใต้ร่าง

กลิ่นเนื้อสาวหอมกรุ่นที่หอมเสียยิ่งกว่ากลิ่นน้ำหอมใดๆ ในโลก ไม่ใช่กลิ่นที่ปรุงแต่งมาจากสารเคมีที่ทำให้กลิ่นสาวลดเลือนจางหายไป อกอิ่มภายใต้บราลูกไม้สีหวานแทบจะไม่สามารถปิดบังความงามตามธรรมชาติได้มิด ‘ของจริง’ สำหรับผู้ชายที่ผ่านโลกมาโชกโชนอย่างเขาแยกแยะออกระหว่าง ‘อกจริง กับ อกปลอม’ ความนุ่มหยุ่นมือยามเคล้าคลึงกระตุ้นรสสัมผัสได้ดีกว่าของปลอมเป็นไหนๆ

ดอกไม้งามชูช่อท้าทายตรงหน้าไม่ทำให้ผิดหวัง ปลายยอดเกสรดอกไม้งามแข็งเป็นไตให้สีชมพูระเรื่อราวกับดอกไม้งามนี้ไร้ซึ่งแมลงดอมดม ความรู้สึกเจ็บวาบแบบแปลกๆ ที่เกิดพร้อมๆ กับความอุ่นวาบเข้าครอบครองทำให้หญิงสาวสะดุ้งแอ่นอกอิ่มขึ้นสูง

เรียวลิ้นสากชื้นตวัดไล้ขึ้นลงดึงดูดขณะที่มือสากทำหน้าที่เคล้นคลึง หญิงสาวแอ่นกายขึ้นลงอย่างรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว ยิ่งจมูกโด่งก้มลงซอนซุกดอมดมยิ่งถูกกระแทกกระทั้นจากความหอมของดอกไม้งามใต้ร่างมากยิ่งขึ้น ความร้อนจึงแผ่ซ่านในจุดนั้นอย่างหมั่นเขี้ยวเอาคืน

“อะ..อืม..เจ็บนะ”

“เจ็บที่ไหน นี่เขาไม่เรียกว่าเจ็บหรอก แต่เขาเรียกว่า..”

“สะ..เสียวจัง..น้ำค้างเสียวจัง...”

“อืม..นั่นแหละที่ถูก”

น้ำเสียงหวานที่จับได้ถึงกระแสความสั่นไหวกับภาษาพูดที่ชวนจินตนาการเพริศแพร้ว ยิ่งทำให้กายแกร่งเคร่งเครียดปวดหนึบไปตามต้นขาด้านใน จมูกโด่งไล้เรื่อยต่ำลงสัมผัสความหอมไปทั่วทั้งร่าง

เดรสตัวสวยที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นสีชมพูอ่อนๆ ถูกทอดออกจากร่างทางปลายเท้า ทั่วร่างบางมีเพียงบิกินี่ตัวจิ๋วลายดอกไม้เข้าชุดกับกับบราตัวสวยที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหวี่ยงไปไว้ที่ไหน

ปรมะยืดตัวขึ้นสูงจัดการกับเสื้อผ้าที่เกะกะของตัวเอง ร่างบางที่นอนหายใจติดๆ ขัดๆ ระทดระทวยอยู่ข้างกองไฟนี้ช่างงดงามเสียยิ่งกว่าปฏิมากรรมใดๆ ที่เคยเห็น เรือนผมยาวสยายกระจายล้อมกรอบหน้าหวานที่ยังคงหลับตาพริ้มอย่างรอคอยเขาเช่นกัน

หน้าอกอวบสะท้อนขึ้นลงตามแรงลมหายใจ บั้นเอวคอดกิ่วประดับไว้ด้วยเรือนสะดือสวยรับกับสะโพกผายที่ยังคงมีลูกไม้ตัวจิ๋วปกปิดอยู่ ต้นขาเรียวขาวไขว้กันไว้อย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังประทุแทบจะระเบิดไม่ต่างกับเขา

ทันทีที่ต้นขาเรียวถูกแยกให้ออกจากกันดวงตาหวานเบิกโพลงเหมือนจะรู้สึกตัวในสิ่งที่ทำ ความรู้สึกกึ่งฝันกึ่งจริงในขณะนี้ทำให้หญิงสาวต้องกุมศีรษะและสะบัดไปมาเพื่อต้องการเรียกสติของตัวเองให้กลับมา ต้นขาเรียวพยายามต่อต้านตามสัญชาตญาณทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัวว่าสิ่งที่เผชิญอยู่นี้เป็นความฝันหรือความจริง

เมื่อเห็นว่าเรือนกายบอบบางดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างที่กลับคืน แต่มาถึงขณะนี้แล้วเขาก็ไม่อาจจะถอยหลังได้อีก เมื่อไม่ให้แยกเขาก็จะไม่แยกจะรอคอยให้เธอแยกออกเพราะความต้องการในตัวเขาแทน ความอุ่นวาบทาบทับอยู่บริเวณขาอ่อนด้านหลังในทันทีที่ต้นขาเรียวงามถูกยกขึ้น เรียวลิ้นอุ่นสากลากไล้ขึ้นลงบนกลีบผ้าลูกไม้งาม

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกในสิ่งที่ชายหนุ่มทำ ความซ่านเสียวที่ได้รับแม้เพียงภายนอกก็ยังให้ความรู้สึกสุขวาบไปถึงหัวใจ ส่งผลให้เรียวขาแยกออกอย่างต้องการให้ชายหนุ่มกระทำมากกว่านั้น เสียงหวานครวญครางฟังไม่ได้ศัพท์ ร่างบางดิ้นรนพลางส่งเสียงน่าเวทนาในความซ่านเสียวที่เธอกำลังได้รับตอบสนอง