Masukนิทรรศการภาพวาดแห่งรักที่ศิลปินสร้างสรรค์ผลงานและจัดแสดง เต็มไปด้วยกรุ่นอายบรรยากาศแห่งรักที่โอบล้อม เหล่าศิลปิน สื่อมวลชน และแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับบัตรเชิญให้เข้าร่วมงานต่างจับกลุ่มวิจารย์ภาพวาดที่แสดงออกถึงความรักมากล้นที่ศิลปินมีต่อผู้หญิงในภาพ แต่แล้วทุกสายตาก็เหมือนถูกสะกดด้วยหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในงานน้ำตาไหลลงอาบสองแก้มขณะที่มือบางปิดกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา ทุกภาพที่ก้าวผ่านนั้นเธอได้เห็นแล้ว ภาพหญิงสาวคนหนึ่งในอิริยาบทต่างๆ กันออกไป ภาพที่แสดงออกทั้งความสุข ความเศร้าที่เธอคนนั้นเป็น และอีกภาพหนึ่งที่ไม่เคยเห็นทว่ากลับจดจำทุกเหตุการณ์นั้นได้อย่างชัดเจนชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนแค่ศอก เส้นด้ายบางเบาบริเวณกระดุมที่เกิดจากการกระชากให้หลุดออกเผยให้เห็นช่วงอกกว้าง ช่วงขาเรียวนั้นกางเกงขายาวก็ถูกพับทบขึ้นมาจนถึงเข่า สองเท้ากำลังก้าวละริมชายทะเล ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับกระชับต้นขาเรียวที่โอบกระชับเบื้องหลังนั้นไว้หญิงสาวในภาพเอนใบหน้าลงซบที่หัวไหล่ ฝ่ามือบางแตะประทับบนไหล่หนา ดวงตาคู่หวานนั้นปิดสนิทหลับพริ้ม เขาในภาพชำเลืองมองใบหน้างดงามที่ห่างกันแค่คืบอย่างแ
ร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีขาวสะอาดตาดูซูบซีดลงไปมาก ดวงตาที่เคยเจิดจ้าไปด้วยแรงโทสะทอแสงอ่อนลง สายตาจับจ้องมองดูร่างเล็กที่ก้มๆ เงยๆ ขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่ข้างเตียงก่อนที่เจ้าตัวน้อยจะเงยหน้าขึ้นมองเขาและยิ้มให้ทั้งดวงหน้าดวงตาและหัวใจ ภาพที่เห็นคงติดตรึงใจไปอีกนาน“พ่อครับ ปีโป้ให้”ภาพที่ยื่นมาตรงหน้าหมายถึงให้เขารับ แต่มือที่ไร้แรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วนั้นไม่สามารถรับไว้ได้ เจ้าตัวน้อยมีสีหน้าสลดลงก่อนจะขอโทษที่ลืมตัว“ปีโป้ขอโทษครับพ่อ มานี่เดี๋ยวปีโป้เอาให้ดูเอง ภาพครอบครัวของเราครับพ่อ”เจ้าตัวน้อยพยายามปีนขึ้นมานอนข้างๆ ก่อนจะชูภาพในมือที่เจ้าตัวตั้งใจวาด ภาพวาดสีเทียนที่ไร้เดียงสาไร้จริตมารยาใดๆ ทั้งสิ้น ภาพวาดที่มีค่าแก่จิตใจของเขามากมายจนไม่มีคำพูดใดที่จะเปรียบเทียบ ภาพวาดมุมหนึ่งเป็นภาพครอบครัวพ่อแม่ลูก ที่นั่งเล่นกันอยู่ที่สนามหญ้า และไม่ไกลกันนักมีผู้ชาย 2 คน และผู้หญิงอีก 1 คนที่ยืนอยู่“นี่พ่อ แม่ และก็ปีโป้ครับ ส่วนตรงนี้ก็เป็นพ่อปอนด์ ลุงนพ และก็ป้ามิเชลครับ ปีโป้ให้พ่อนะครับ แม่บอกว่าพ่ออาจจะคิดถึงปีโป้มากถ้าปีโป้ไม่อยู่ และปีโป้ก็จะคิดถึงพ่อมากๆ เช่นกันค
ปรมะทอดสายตามองมาพร้อมขยับเข้าใกล้ศิศิราพลางโอบกอดร่างบางไว้อย่างปกป้อง ทว่าแววตาที่เขามองตรงมามันหมายถึงอยากจะฆ่าให้ตาย ทั้งน้ำคำเชือดเฉือนนั่นอีกเล่า ผู้ชายที่เคยแสนดีคนนั้น ไม่น่าเชื่อว่าปรมะจะเพียงเล่นละครตบตา เขาแค่แกล้งทำดี เขาแค่แกล้งทำเหมือนคนแบบเดียวกัน ทั้งที่จริงแล้ว‘เขา..รักมัน นังน้ำค้าง เขารักนังน้ำค้าง’“หึ! คุณปอนด์รู้อย่างนี้แล้วยังจะเอามันอีกรึ หรือคุณปอนด์อยากจะโง่เป็นควายกินของเหลือเดนคนอื่นรึไง นังน้ำค้างฉันถามจริงๆ แกใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรหลอกล่อให้คุณปอนด์ทำแบบนี้ แกใช้มารยาอะไร สำออย คนอย่างแกก็ดีแต่สำออย อีร่าน! แกทำอะไรให้คุณปอนด์หลงรักแกจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างนี้ อีเลว! แกใช้มารยาอะไร!”ชัฎพงษ์ระงับอารมณ์ไม่อยู่กระโจนเข้าใส่ศิศิรา ทว่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของมิเชลยังรั้งไว้ได้ทัน ศิศิราลุกขึ้นยืนประจันหน้า ดวงตาหวานพรั่งพรูไปด้วยหยาดน้ำตามากมาย ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดจะมีศัตรูแต่ทำไมคนที่คิดร้ายอยากฆ่าเธอให้ตายนั้นกลับได้ชื่อว่าเป็นเขา..ชัฎพงษ์แม้จะเป็นเพียงสามีแต่ในนาม แต่วันเวลาดีๆ ที่เคยใช้ชีวิตอยู่เป็นครอบครัวที่ต่างประเทศมันไม่ทำให้เกิดความผูกพันธ์ เกิดความรู้สึกด
“มิเชลจะใส่ร้ายคุณชัฎทำไมคะ ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลย แต่มิเชลมีของขวัญมาเซอร์ไพรส์คุณชัฎด้วยล่ะค่ะ เพราะมิเชลรู้ว่าคุณชัฎชอบอะไรที่มันเซอร์ไพรส์ๆ”บอดี้การ์ดคนสนิทโค้งคำนับก่อนจะให้สัญญาณคนที่อยู่ข้างนอกให้เข้ามา และคนที่ก้าวเข้ามาใหม่นั้นถึงกับทำให้แข็งขาอ่อนแรงจนบอดี้การ์ดร่างยักษ์ต้องเข้ามาหิ้วปีกสองข้างบังคับให้มองตรงไปนายตำรวจ 6 นายที่เดินเข้ามาพร้อมๆ กับกลุ่มชายหน้าเหี้ยมที่ไม่มีทางที่จะลืมได้เพราะหนึ่งในนั้นคือ..ไอ้ยิ่ง คนรับงานที่ทรยศ“คุณชัฎพงษ์ผมขอจับคุณในข้อหาจ้างวานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาและไตร่ตรองไว้ก่อน ขอความร่วมมือยอมมอบตัวเสียดีๆ ครับ” ท่านสารวัตรที่เดินนำเข้ามาเป็นผู้แจ้งข้อหา“อะไรกับครับ คุณตำรวจพวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน ผมไม่เห็นเข้าใจ ใครจ้างวานฆ่าใครผมไม่รู้เรื่อง พวกคุณรวมหัวกันใส่ร้ายผมใช่ไหม ผมจะฟ้องพวกคุณทุกคน คุณเตรียมตัวย้าย 24 ชั่วโมงได้เลย คุณเตี่ยผมไม่มีทางยอมแน่ๆ ผมจะฟ้องพวกคุณทุกคน!” ชัฎพงษ์ปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่มีทางเสียล่ะที่จะยอมรับ เงินจะสามารถปกปิดทุกอย่างได้“แต่ฉันยอม”เสียงทรงอำนาจที่ดังมาจากด้านหลังของกลุ่มนายตำรวจสร้างความหนาวสะท้านวิ่งไปถึงหนังศีรษะ
“อีมิเชล! กูโชคดีที่ไม่เอามึงทำเมีย ผู้หญิงอย่างมึง..จัญไร”“ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง คุณชัฎ แหกปากให้ใครได้ยินไม่ทราบ รู้อยู่แล้วไม่ใช่รึว่าคง..ไม่มีใครได้ยิน หึหึหึ.. มิเชลก็ต้องขอบคุณคุณชัฎมากเลยนะคะ ที่ไม่เอามิเชลทำเมีย มิเชลเลยกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยอ่ะ ก็..นพ..เขา.. หึหึหึ..” “อีมิเชล! อี-อก อีร่าน..” “ไม่ต้องสรรเสริญเยินยอกันมากหรอกค่ะ อีกแป๊บนึงก็จะจบแล้วล่ะ มิเชลก็เบื่อที่จะเล่นเกมกับคน..ไร้ค่าแล้วอ่ะ เดี๋ยวคนมีค่าทั้งหลายก็จะมาถึงกันแล้ว เก็บแรงไว้ร้องตอนนั้นก็ยังไม่สาย จำไว้นะจ๊ะ”มือบางตบลงที่ข้างแก้มเนียนนุ่มเหมือนสตรีอย่างหยอกเย้าก่อนจะหันไปสั่งความกับบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงหวานแต่คนที่ฟังนั้นรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงอก “แต่งตัวคุณชัฎให้หล่อๆ นะจ๊ะ เวลาออกสื่อจะได้ไม่ขายหน้าเขา..ทายาทอิสระบารมีวางแผนฆ่าเจ้าสาวหมาดๆ ของตัวเองเพราะหึงหวงที่ชายหนุ่มที่ตัวเองพอใจดันไปหลงรักเจ้าสาวแสนสวย หึหึหึ.. ตรงเป้ารัดให้แน่นๆ นะจ๊ะ เผื่อคุณชัฎจะคันจนทนไม่ได้ หึหึหึ...” ร่างบางเดินกรีดกรายออกไปดั่งนางพญาไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนพร้อมคำด่าที่ตามมา
สัมผัสอุ่นกำซาบรดรินบริเวณหน้าผากกับแรงกอดรัดรอบเอวทำให้ศิศิรารับรู้ว่าตัวเองยังอยู่ ความรู้สึกรับรู้ได้ด้วยกายเนื้อใช่เพียงร่างโปร่งใสของดวงวิญญาณ ‘ทว่า..ใครกันล่ะ’ จะรับรู้หรือไม่รับรู้จะต่างอะไรกันในเมื่อสิ่งที่หวังและคนที่เฝ้ารอไม่มีทางเป็นไปได้“น้ำค้าง..ลืมตาขึ้นสิ มองผม”เสียงทุ้มดังชิดอยู่ข้างใบหูขณะที่อ้อมแขนแกร่งกอดกระชับร่างน้อยแนบชิดมากขึ้น ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว เสียงที่ได้ยินนี้..ใช่หรือไม่ หรือขวัญที่โบยบินไปทำให้ได้ยินได้ฟังผิดเพี้ยนหยาดน้ำตารินรดสองแก้มทว่าดวงตาหวานยังคงหลับพริ้ม ศิศิราสะอื้นไห้จนหอบตัวโยน หากจะเป็นเพียงฝันละเมอก็อย่าได้ตื่นขึ้นเลย ขอเพียงได้ซึมซับความรักที่หัวใจยอมรับแล้วว่าใช่..เท่านั้น“น้ำค้าง..มองผม”เสียงทุ้มย้ำเตือนชัดเจน หัวใจเต้นรัวเร็วกับสิ่งที่มองเห็น แม้ดวงตาจะพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำตาเอ่อล้นทั้งความสลัวรายรอบกาย ทว่าภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ฝัน..ใช่ไหม“คุณปอนด์..คุณปอนด์..”ศิศิราโอบกระชับต้นคอของเขาแน่น ทั้งสัมผัสกอดรัด ทั้งความรู้สึกหรือแม้กระทั่งกลิ่นลมหายใจ เป็นเขาจริงๆ ร่างบางสั่นสะท้านตามแรงสะอื้นยามแอบอิงภาพฝันที่มีตัวตนข
“ข้อแม้..พี่จ๋า..ต้องรักน้ำค้าง พี่จ๋า..ทำได้ไหม รักน้ำค้าง..ได้ไหม ได้โปรด..น้ำค้างอยากให้พี่จ๋า..รัก..อุ๊บ!..อึม..”ข้อแม้ที่เอื้อนเอ่ยพร้อมลมหายใจหอมแอลกอฮอล์อ่อนๆ ขาดห้วงไปเพราะรสสัมผัสอุ่นวาบที่จาบจ้วงล่วงเกิน ความอุ่นวาบทาบทับริมฝีปากบอบบางช่างจำนรรจา เรียวลิ้นสากชื้นตวัดไล่ลิ้นเรียวเล็กหยอกเ
ศิศิราเหมือนจะเห็นแวววาบประหลาดปรากฏในดวงตาคมเฉี่ยวคู่นั้น รอยวาบที่ปรากฏมันเจือไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงข้างใน “ก็ทั้งเรื่อง..คอนโด และก็เรื่องที่คุณหญิงป้า..จะจัดงานแต่งงานให้เรายังไงค่ะ น้ำ..ค้าง ดีใจม๊ากมาก.. พี่นพก็คงจะดีใจไปกับน้ำค้างและก็พี่ชัฎ เอิ๊ก!
‘พี่นาเขาจำคนผิดหรือเปล่าพัชร ก็วันที่เธอบอกน่ะ พี่ชัฎเขาไปภูเก็ตกับฉัน แล้วพี่ชัฎเขาจะไปโผล่อยู่ที่ฮ่องกงได้ยังไง’‘เฮ้ย! แต่พี่นาบอกว่าเป็นคุณชัฎจริงๆ นะ พี่นาจะจำคนผิดได้ไง หน้าแบบพี่ชัฎนี่..โหยเธอ เห็น 500 เมตรยังจำได้เลย’‘แต่ก็ฝากขอบคุณพี่นากับเธอด้วยนะที่เป็นห่วง ยังไงฉันก็จะระวังไว้ ถ้าพี่ช
ดวงตาหวานจ้องจับหน้าประตูไม้สีขาวอย่างชั่งใจ แววหวานหวั่นไหวกับบางสิ่งบางอย่างที่ครุ่นคิดมาตลอดทั้งคืน ความกลัวที่จะทำมีมากก็จริงแต่ก็ไม่เท่าความใคร่รู้ที่ยิ่งเร่งเร้าให้เธอทำตามในสิ่งที่ตัดสินใจและวางแผนจนทำให้ร่างบางสมส่วนมาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนี้ ‘น้ำค้าง..แกต้องพิสูจ



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



