บทที่ 13 สืบ

เมื่อออกจากวังหลวงมาแล้ว โจวหว่านหรูก็พบกับโจวอวี้หานและเย่หยวนที่กำลังยืนรอนางอยู่หน้าประตูวังหลวงพร้อมกับรถม้าของจวนตระกูลโจว โจวหว่านหรูยิ้มออกมาเล็กน้อย รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นอย่างยิ่ง

ชาตินี้นางจะเก็บเกี่ยวทุกความอบอุ่นและความรักจากท่านพ่อท่านแม่และพี่ใหญ่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หนทางข้างหน้าเป็นเช่นไรนางเองยังไม่อาจคาดเดาได้ แต่นางจะพยายามอย่างสุดกำลัง เพื่อปกป้องคนในตระกูลโจวให้ปลอดภัยให้ได้

"น้องเล็ก"

โจวอวี้หานที่เห็นว่าน้องสาวของตนออกมาแล้วก็ดีใจไม่น้อย ช่วงเวลาที่โจวหว่านหรูไม่อยู่ที่จวนนั้น ภายในจวนดูเงียบเหงาไม่น้อยเลย

"พี่ใหญ่"

"ท่านพ่อท่านแม่ให้พี่มารอรับเจ้า อีกทั้งยังมอบตั๋วเงินมาไม่น้อยเลย ท่านพ่อบอกว่าอยู่ในวังหลวงหลายวันเจ้าคงจะเบื่อเป็นแน่ จึงอยากให้เจ้าได้ผ่อนคลาย"

โจวหว่านหรูที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ย

"เช่นนั้น พี่ใหญ่พาข้าไปเดินเล่นที่ตลาดทีเถิด ข้าอยากจะผ่อนคลายเสียหน่อย"

"ได้สิ เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถิด"

"เจ้าค่ะ"

โจวหว่านหรูก้าวเดินเข้ามาในรถม้า โจวอวี้หานตามน้องสาวเข้าไปนั่งในรถม้าด้วย ก่อนจะเร่งเดินทางไปที่ตลาดทันที

เมื่อมาถึงตลาด โจวหว่านหรูก็มองไปโดยรอบด้วยความตื่นเต้น ชาติที่แล้วนางรีบเร่งแต่งงานเกินไป ทำให้ไม่ได้มองเห็นความสนุกสนานเช่นนี้เท่าใดนัก โจวอวี้หานเห็นน้องสาวตนที่แววตาเป็นประกายยามที่ได้ออกมาเที่ยวเล่น ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ โจวหว่านหรูเดินชมร้านนั้นซื้อของร้านนี้จนรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย นางจึงชวนโจวอวี้หานกลับจวน โจวอวี้หานเองก็ไม่คิดขัดใจน้องสาวของตน สองพี่น้องจึงกลับจวนมาพร้อมกับของกินและของเล่นมากมาย

เมื่อกลับมาถึงจวน โจวหว่านหรูก็รีบโผเข้าไปกอดบิดาและมารดาของตนทันที แม่ทัพใหญ่โจวที่ได้เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขบขัน

"อันใดกัน ออกจวนไปเพียงไม่กี่วันก็กลายเป็นเด็กขี้อ้อนเสียแล้ว"

"ท่านพ่อ อยู่ในวังน่าเบื่อมากเลยนะเจ้าคะ ข้าน่ะนับวันรอกลับเข้าจวนจะแย่แล้ว"

โจวหว่านหรูเอ่ยพลางหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมากัดกินชิ้นหนึ่ง แม่ทัพใหญ่โจวมองบุตรสาวของตนด้วยแววตาที่เอ็นดู ก่อนจะเอ่ยถามอีกครา

"อืม ได้ยินว่าเจ้าได้รับคัดเลือกเป็นสหายเล่าเรียนขององค์หญิงแล้ว เจ้าเก่งมาก จำไว้ว่าจะต้องตั้งใจทำให้ดีเล่า"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าง่วงแล้ว อยากนอนพักเหลือเกิน"

โจวหว่านหรูหันไปยิ้มให้มารดาของตนคราหนึ่ง โจวฮูหยินที่ได้ยินเช่นนั้นก็มองบุตรสาวตนด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอ่ย

"เช่นนั้นก็ไปพักเถิด อย่าลืมตื่นมาก่อนเวลาอาหารเย็นด้วยเล่า"

"เจ้าค่ะ"

โจวหว่านหรูรีบกลับมาอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ในทันที ก่อนจะทิ้งกายลงนอน เมื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา นางก็ฝันถึงเรื่องราวในชาติก่อน

ร้อนเหลือเกิน ข้าร้อนเหลือเกิน!!!

"ร้อน!!!"

โจวหว่านหรูดีดกายลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ใบหน้างามมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาจนเต็มใบหน้า เย่หยวนที่ได้ยินเสียงของเจ้านายตนจึงรีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"คุณหนู เป็นอันใดเจ้าคะ เหตุใดเจ้าจึงเหงื่อออกเช่นนี้ รอสักครู่บ่าวจะนำผ้ามาเช็ดใบหน้าให้ท่าน"

"ไม่ต้อง เทชาส่งมาให้ข้าสักถ้วยก็พอ ข้าเพียงฝันร้ายเท่านั้น"

"เจ้าค่ะ"

โจวหว่านหรูยกมือขึ้นจับหน้าผากของตนคราหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา 

ตั้งแต่ที่นางย้อนเวลากลับมา นางมักจะฝันเห็นเหตุการณ์เดิมในชาติก่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงผู้คนกรีดร้อง ภาพกองเพลิงที่โหมไหม้นางไปพร้อมกับตำหนักบูรพา

เรื่องราวเหล่านั้นมันส่งผลกระทบต่อจิตใจของนางไม่น้อยเลย

ไม่นานนักเย่หยวนก็นำชาร้อนมาให้นาง โจวหว่านหรูยกมันขึ้นมาดื่มจนหมดถ้วย ก่อนจะไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ก่อนจะพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ มันก็เพียงแค่ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนนางเท่านั้น

เมื่อเดินมาที่เรือนใหญ่ นางก็ได้ยินเสียงพูดคุยสนทนากันอย่างสนิทสนม โจวหว่านหรูยิ้มออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

"น้องเล็กเจ้ามาแล้วหรือ?"

โจวอวี้หานที่เห็นว่าโจวหว่านหรูมาถึงแล้วก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม โจวหว่านหรูพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้เฉินป๋อเหวินที่นั่งอยู่ข้างกายโจวอวี้หาน

"ป๋อเหวิน เจ้ามาตั้งแต่เมื่อใดกัน"

"สักพักแล้ว ได้ยินว่าเจ้านอนอยู่ ข้าจึงไม่ได้ให้คนไปปลุกเจ้า ข้ารอได้"

โจวหว่านหรูที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย พลางทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้ เฉินป๋อเหวินที่เห็นว่าโจวหว่านหรูมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"หวานหว่าน เจ้าไม่สบายหรือ เหตุใดหน้าจึงดูซีดเผือดเช่นนี้เล่า"

เมื่อทุกคนได้ยินที่เฉินป๋อเหวินเอ่ยก็รีบหันมามองนางทันที แม่ทัพใหญ่โจวจึงเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความห่วงใย

"นั่นสิ หน้าเจ้าดูซีด ๆ นะ"

โจวหว่านหรูยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบ

"ไม่เป็นอันใดหรอกเจ้าค่ะ คงเพราะนอนมากไปแล้วก็หิวมาก"

เฉินป๋อเหวินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มเต็มใบหน้า ก่อนจะพยักหน้าให้คนนำกล่องอาหารมาวางตรงหน้าโจวหว่านหรู โจวหว่านหรูจ้องมองกล่องอาหารตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถามเฉินป๋อเหวิน

"นี่คือสิ่งใดกัน?"

"ข้ามีอาหารและขนมอร่อย ๆ มาให้เจ้าได้ลองชิม วันนี้ทำมาหลายชุดเลย ข้าแบ่งให้ท่านลุงท่านป้าและพี่ใหญ่ของเจ้าแล้ว ส่วนอันนี้ของเจ้า"

"ขอบใจเจ้ามากนะ"

"รีบเปิดดูเถิด"

โจวหว่านหรูพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเปิดกล่องอาหารออกดู ดวงตาของนางพลันเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

นี่มันคือรากบัวยัดไส้ข้าวเหนียวผสมดอกกุ้ยฮวาและขนมดอกบัวของโปรดที่นางชอบนี่นา

โจวหว่านหรูหยิบตะเกียบขึ้นมา ก่อนจะคีบรากบัวยัดไส้ข้าวเหนียวผสมดอกกุ้ยฮวาขึ้นมากัดกินคราหนึ่ง นางจำได้ว่าอาหารเหล่านี้เป็นอาหารจากภัตตาคารที่บิดาของเฉินป๋อเหวินเป็นเจ้าของ อาหารที่นั่นนับว่ารสชาติยอดเยี่ยมเลย รากบัวยัดไส้อร่อยมาก ส่วนขนมดอกบัวก็กรอบหวานรสชาติละมุนลิ้นจนนางหยุดกินไม่ได้ ไม่นานนักอาหารตรงหน้าก็ลงไปอยู่ในท้องของโจวหว่านหรูจนหมด

"อิ่มมาก"

เฉินป๋อเหวินยิ้มเต็มใบหน้า เขาดีใจที่นางชอบ

"หวานหว่าน ได้ยินว่าเจ้าได้รับเลือกเป็นสหายเล่าเรียนขององค์หญิงรองแล้ว ข้าดีใจด้วยนะ"

"อืม"

เฉินป๋อเหวินจ้องมองโจวหว่านหรูด้วยแววตาที่อ่อนโยน ทุกการกระทำของนางเขาชื่นชอบทุกอย่าง ความรู้สึกในใจนี้เขาได้เพียงเก็บเอาไว้ในใจไม่ได้เอ่ยให้นางรู้

เพราะเขาไม่อยากสูญเสียนางไป

ขอเพียงนางมีความสุขเขาก็ดีใจแล้ว

อาหารมื้อนี้นับว่าเป็นมื้อที่อบอุ่นไม่น้อยเลย โจวหว่านหรูที่ไม่มีสิ่งใดทำ จึงชวนเฉินป๋อเหวินมาแข่งปาลูกดอกกัน เฉินป๋อเหวินอยู่สนทนากับโจวหว่านหรูจนท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท เขาจึงขอตัวกลับจวนของตน

ด้านหยางจิ่งนั้น ยามนี้เขากำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนโต๊ะ ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมาเขาก็ร่ำเรียนทุกอย่างด้วยความตั้งใจ เขาเป็นคนหัวไวเพียงไม่นานก็เรียนรู้ได้ทุกอย่างทั้งบุ๋นและบู๊ แต่ทว่าเขากลับทำเหมือนตนเองไม่ได้เก่งกาจเท่าใดนัก บางคราที่ไม่เข้าเรียนก็มี นั่นเพราะเขาไม่ต้องการให้ศัตรูมองเห็นว่าเขามีการเปลี่ยนแปลงที่แปลกไป

"สืบได้เรื่องใดมาบ้าง?"

หยางจิ่งวางตำราในมือลง ก่อนจะเอ่ยถามหวังซุนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าเขา

"ทูลองค์ชาย แม่นางผู้นั้นมีนามว่าไป๋อี๋ซิน เป็นสตรีที่ทำงานอยู่ในหอคณิกา แต่นางไม่ได้รับแขก เพียงออกมาร่ายรำเท่านั้น ได้ยินว่ามีผู้สูงศักดิ์เลี้ยงดูนางอย่างลับ ๆ กระหม่อมพยายามสืบแล้ว แต่กลับไม่พบว่าผู้ใดคือคนที่เลี้ยงดูนางพ่ะย่ะค่ะ"

หยางจิ่งพยักหน้าเล็กน้อย หากเขาเดาไม่ผิด คนที่เลี้ยงดูไป๋อี๋ซินคงจะเป็นหยางเฉิง สองคนนี้มีความสัมพันธ์กันมานานแล้วสินะ

"แล้วมีเรื่องใดอีก?"

"จากการติดตามนางมาหลายวัน กระหม่อมสืบมาได้อีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือนางเชี่ยวชาญการปรุงยาพ่ะย่ะค่ะ"

"เชี่ยวชาญการปรุงยาเช่นนั้นหรือ?"

"พ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่าบิดานางเคยเป็นหมอยาที่มีฝีมือแต่กลับล้มป่วยตายไป ไม่นานมารดาของนางก็ตายตามสามีไป เหลือเพียงนางและน้องชายผู้หนึ่ง อีกทั้งกระหม่อมยังสืบพบว่านอกจากอยู่ที่หอคณิกาแล้ว นางยังมีที่พักอยู่ใกล้ ๆ โรงพนัน ซึ่งมีตรอกเล็ก ๆ ตรอกหนึ่งอยู่ มีผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก กระหม่อมเห็นนางเข้าไปในบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่ง ทั้งยังนำสิ่งของติดไปมากมาย คาดว่าน่าจะนำไปเลี้ยงดูน้องชายพ่ะย่ะค่ะ"

"ติดตามนางต่อไป"

"พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย"

เมื่อหวังซุนออกไปแล้ว หยางจิ่งก็ขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด ชาติที่แล้วเพราะเขาเอาแต่หลงมัวเมาในความงามของไป๋อี๋ซิน จึงไม่ได้สนใจสิ่งใดเลย ไป๋อี๋ซินเชี่ยวชาญการปรุงยา เช่นนั้นการตายของเสด็จพ่อ ไป๋อี๋ซินย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเป็นแน่ หยางเฉิงบอกว่าเป็นคนวางยาเสด็จพ่อเองกับมือ เช่นนั้นหยางเฉิงเริ่มวางยาเสด็จพ่อตั้งแต่เมื่อใด เรื่องนี้เขาต้องเร่งสืบหาความจริงโดยเร่งด่วน สิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดนั่นก็คือแรงจูงใจใดกันที่ทำให้หยางเฉิงคิดวางยาบิดาแท้ ๆ ของตนได้ลงคอ เขาคิดว่ามันอาจจะมีบางอย่างที่มากกว่าการแย่งชิงบัลลังก์ คนที่หยางเฉิงควรสังหารมากที่สุดควรจะเป็นเขา แต่ทว่าเหตุใดหยางเฉิงจึงพุ่งเป้าไปที่เสด็จพ่อแทนกันเล่า 

อย่างไรเสียเรื่องนี้ต้องกระทำการอย่างลับ ๆ เพราะไม่รู้ว่าขันทีและนางกำนัลในวังหลวงยามนี้ ถูกฉินกุ้ยเฟยซื้อตัวไปมากเท่าใดแล้ว