Masuk“อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห
“ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั
‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด
“เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ
“เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ
“อ้าว ๆ ว่าไงครับหมอ สนใจไปด้วยกันไหมครับ” รถที่จอดเทียบข้าง ๆ ตามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่คุ้นหูทำให้รณภพหลังไปมอง คนขับคือเอกราช ด้านข้างคือหัสดินที่แซวเขาตอนแรก อดิศรกับทัดเทพนั่งอยู่เบาะหลัง กระจกหลังเปิดออกพร้อมกับอดิศรที่ถามกวน ๆ“สรุปจะขึ้นรถไปกับพวกกูไหม”“เออ ๆ ” รณภพงุนงงกับการมาของเพื่อน ๆ หั
เสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนานที่อยู่ในห้องรับแขก รณภพเห็นเพราะภัสสรพาทีปกรมาที่บ้าน ได้เห็นรอยยิ้มที่แสนสดใสของเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเธออยู่กับทีปกรคงมีความสุขมากกว่าอยู่กับเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเอาแต่หลบหน้าไม่ยอมพูดไม่ยอมเจอหน้าเขาแม้แต่น้อย คำพูดที่ว่าเธอจะตัดใจไปจากเขามันยังก้องอยู่ในหัว“ก็บอกมึงแล
หลังจากทานอาหารเสร็จทีปกรก็ขับรถตามมาส่งหญิงสาวถึงบ้าน เขาลดกระจกลงเมื่อหญิงสาวเดินมาหาเขา“บอกแล้วไงว่าฉันขับมาเองได้ไม่เห็นต้องมาส่งเลย” ภัสสรเท้าแขนกับประตูรถตรงข้ามกับฝั่งคนขับ“ไม่ได้หรอกผมต้องมาส่งคุณให้ถึงที่จะได้วางใจ”“เข้าไปในบ้านก่อนไหม”“เอาไว้คราวหน้านะวาว แค่พาน้องสาวเขาไปกินข้าวด้วยทุ
ในยามค่ำคืนนักท่องราตรีมักจะรวมตัวกันตามสถานบันเทิงต่าง ๆ คืนนี้กลุ่มนักศึกษาแพทย์ก็ไม่ต่างกัน“ไอ้มิก วันนี้นึกยังไงของมึงวะถึงชวนพวกกูออกมานั่งแดกเหล้าได้” เสียงอดิศรถามท่ามกลางเสียงดังกระหึ่มของดนตรี“ทำไมวะ นาน ๆ กูจะกินเหล้ากับพวกมึงบ้างไม่ได้หรือไง” เขายกเหล้าขึ้นดื่ม“มึงเป็นไรวะมิก” เอกราชถา
“ดูท่ายัยน้ำฝนคงเขินนายน่าดู”“แสดงว่าเพื่อนคุณรสนิยมดี”“แหวะ! ตั้งแต่กลับเข้าร่างได้เนี่ยความหลงตัวเองยิ่งเพิ่มขึ้นนะ”“อะไรครับ ผมหลงตัวเองที่ไหน ความจริงทั้งนั้นก็เห็น ๆ กันอยู่” เขายักไหล่ ยิ้มหวานใส่หญิงสาวไปหนึ่งทีภัสสรจับที่ใจของตัวเองที่กำลังเต้นโครมคราม“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ภัสสร







