เข้าสู่ระบบ“อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห
“ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั
‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด
“เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ
“เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ
“อ้าว ๆ ว่าไงครับหมอ สนใจไปด้วยกันไหมครับ” รถที่จอดเทียบข้าง ๆ ตามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่คุ้นหูทำให้รณภพหลังไปมอง คนขับคือเอกราช ด้านข้างคือหัสดินที่แซวเขาตอนแรก อดิศรกับทัดเทพนั่งอยู่เบาะหลัง กระจกหลังเปิดออกพร้อมกับอดิศรที่ถามกวน ๆ“สรุปจะขึ้นรถไปกับพวกกูไหม”“เออ ๆ ” รณภพงุนงงกับการมาของเพื่อน ๆ หั
รณภพยืนอยู่ที่เตียงคนไข้คอยสังเกตการณ์วันนี้มีเคสคนไข้หยุดหายใจ โดยมีฐาปกรณ์ยืนอยู่ข้างเตียง"นนท์ ทํา CPR [1] "“ครับ”ภาพของรุ่นพี่ที่พยายามทำการปั๊มหัวใจเพื่อช่วยชีวิตคนไข้ให้ฟื้นขึ้นมาทำให้รณภพนึกย้อนกลับไปในเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องผันตัวเองเพื่อมาเรียนหมอ ภาพวันนั้นวันที่ภัสสรดื่มเหล้าเยอะเกินไ
ทีปกรรู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองมาทางเขาและเธอตลอดเวลาจนต้องหันซ้ายหันขวามอง“นายมองหาอะไร มีอะไรรึเปล่า?”“เปล่าครับ ผมว่าเรารีบกลับดีกว่าดูท่าฝนกำลังจะตก” ทีปกรส่ายหัวไล่ความคิดออกไป เขาขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อกลับลงจากทางบนเขา แต่ขี่มาได้ไม่นานฝนก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้เขาต้องรีบเข้าไปหลบในศาลาที่
ทีปกรเอื้อมมือไปรับมือหญิงสาวที่กำลังก้าวลงจากเรือ วันนี้การเดินทางมีแค่ทีปกรและภัสสรเท่านั้น เพราะปาร์ตี้เมื่อคืนทำให้นิษาและน้ำฝนหมดสภาพที่จะมาเที่ยวในเช้าวันนี้ได้ รอบเกาะมีต้นไม้ล้อมรอบ โขดหินและน้ำทะเลสีใส“เสียดายจังที่ยัยษากับยัยฝนไม่ได้มาเห็นบรรยากาศแบบนี้”“นั่นสิครับ”สองหนุ่มสาวเดินคุยกัน
เสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนานที่อยู่ในห้องรับแขก รณภพเห็นเพราะภัสสรพาทีปกรมาที่บ้าน ได้เห็นรอยยิ้มที่แสนสดใสของเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเธออยู่กับทีปกรคงมีความสุขมากกว่าอยู่กับเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเอาแต่หลบหน้าไม่ยอมพูดไม่ยอมเจอหน้าเขาแม้แต่น้อย คำพูดที่ว่าเธอจะตัดใจไปจากเขามันยังก้องอยู่ในหัว“ก็บอกมึงแล







