LOGIN“อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห
“ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั
‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด
“เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ
“เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ
“อ้าว ๆ ว่าไงครับหมอ สนใจไปด้วยกันไหมครับ” รถที่จอดเทียบข้าง ๆ ตามด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่คุ้นหูทำให้รณภพหลังไปมอง คนขับคือเอกราช ด้านข้างคือหัสดินที่แซวเขาตอนแรก อดิศรกับทัดเทพนั่งอยู่เบาะหลัง กระจกหลังเปิดออกพร้อมกับอดิศรที่ถามกวน ๆ“สรุปจะขึ้นรถไปกับพวกกูไหม”“เออ ๆ ” รณภพงุนงงกับการมาของเพื่อน ๆ หั
“นี่แค่ข้างหลังยังดูดีขนาดนี้เลย เห็นเขาพูดกันว่าเทียบโอนย้ายมาที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าเข้าคณะอะไร” “พอได้แล้วน่า ไปเหอะฉันต้องเขียนรายงานต่อ” มะปราง ละสายตาจากรูปร่างที่งดงามปริศนาแล้วหันมาหยิบสมุดกับหนังสือเรียนแล้วลุกออกจากโต๊ะที่ใช้พักผ่อนหย่อนใจใต้ต้นไม้ รณภพพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูบ่อย ๆ
“ ยัยตัวแสบว่ายังไงบ้าง ” ภวิชถามขึ้นท่ามกลางความเงียบเขาสังเกตสีหน้าที่ภวัตต์มองรณภพเหมือนจะดูขุ่นเคืองแต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร “ ไม่ยอมลงมากินข้าวครับ ” “ มิกแน่ใจหรอว่าจะปราบน้องพี่ได้ ถ้าน้องพี่ทำอะไรไม่ดีใส่ก็อย่าไปโกรธเลยนะ ช่วงนี้วาวเขาสภาพจิตใจไม่ค่อยดี ” “ ผมทราบครับ ” “ แล้วนี่เรื่องเ
รถสีดำคันงามแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาล วันนี้ครบหนึ่งเดือนที่ภัสสรต้องเข้ามาเพื่อตรวจเช็คสภาพร่างกาย และดวงตา “ วาวไม่ได้เป็นอะไรทำไมต้องมาโรงพยาบาลทุกเดือนด้วย ” “ ไม่เอาน่าวาว ถือว่าตรวจสุขภาพด้วยดีไหม ” “ พี่วิชไม่เอาเวลาไปดูมินตราแทนละคะ เขาแพ้ท้องอยู่ไม่ใช่หรอ ” น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไว
“ มิก นี่เรียนแพทย์จบหกปี อยากตรวจโรคทางด้านไหน ” ฐาปกรณ์ที่อยู่ในชุดกาวน์สีขาว ถามรณภพที่อยู่ในชุดโรงพบาบาลสีเขียว มีหมวกคลุมผมในขณะที่อยู่ในห้องทดลองของโรงพยาบาลเขามีเรื่องต้องคุยเลยให้รณภพเข้ามาหา “ ผมคิดไว้ว่าพอจบแพทยศาสตร์หกปีแล้วจะไปต่อเฉพาะด้าน ” “ เฉพาะด้านก็ดีนะ ช่วงนี้ศัลยแพทย์ก็กำลั







