6.แรงดึงดูด (2)

ศศิกะพริบตางุนงงกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แต่เพราะรู้สึกเจ็บจึงยกมือขึ้นเพื่อจะแตะหน้าผากซ้ำอีกครั้ง ทว่ามือหนากลับคว้ามือเธอเอาไว้

คนร่างเล็กกว่าสะดุ้งที่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็จับมือแต่ชายหนุ่มพูดขึ้นมาก่อน

“มือคุณเปื้อน”

ศศิรู้ตัวทันที และก่อนหน้านี้เธอก็จับหน้าผากแล้ว จึงเข้าใจว่าคนตรงหน้าขำอะไร ในขณะที่ชายหนุ่มปล่อยมือเธอโดยไม่มีอ้อยอิ่งใดๆ

“รีบไปล้างตัวเถอะ แล้วเดี๋ยวพาเด็กๆ มาขึ้นรถผม”

ชายหนุ่มสั่งพร้อมกับลุกขึ้น และยังใจดียื่นมือให้หญิงสาวตรงหน้า

ศศิลังเลเล็กน้อยก่อนจะส่งมือให้เขาฉุดขึ้น ไม่อยากให้อีกฝ่ายมองว่าเธอเรื่องมาก

เป็นอีกครั้งที่เพชรปล่อยมือหญิงสาวในทันที จุดนี้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจกับเขามากกว่าผู้ชายที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้ หลังจากมีข่าวแย่ๆ นั้นออกมา สายตาที่หลายคนมองเธอเต็มไปด้วยความต้องการแอบแฝงอยู่ ถ้ามีโอกาสได้จับมือไม่มีใครยอมปล่อยโดยง่ายเลยแม้แต่คนเดียว

ชายหนุ่มหันไปทางสองหนุ่มก่อนเอ่ยถาม

“แล้วนายสองคนมายังไง”

“มอเตอร์ไซค์ครับ”

“งั้นตามไปร้านมุกพาราไดซ์คาเฟ่นะ”

ชายหนุ่มบอกชื่อค่าเฟ่ใหญ่ในเกาะที่คาดว่าอีกฝ่ายต้องรู้จัก สองหนุ่มพยักหน้ารับในทันที เพชรจึงหันมาหาหญิงสาวอีกครั้ง

“มาเถอะ”

เขาบอกแล้วเดินไปหยิบรองเท้าของตัวเอง ก่อนจะเดินนำไปยังจุดล้างตัวริมหาดที่ทำเอาไว้ แถมยังแยกชายหญิงเพื่อความสะดวกอีกด้วย

เพชรพาเด็กๆ มาส่งถึงหน้าบ้านพักเพราะค่อนข้างเย็นมากแล้ว โดยเขาถามเบอร์พ่อแม่กับเด็กและโทรบอกเรียบร้อย แม้พนักงานจะดูงงๆ แต่ก็ไม่ติดใจอะไรเพราะเป็นเจ้านาย ส่วนสองหนุ่มยกมือไหว้เขาก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์แยกไปตั้งแต่หน้าร้าน ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นญาติกับพนักงานเด็กๆ จึงสนิทสนมด้วย

“จริงๆ ฉันเดินไปเองก็ได้นะคะ”

หญิงสาวบอกอย่างเกรงใจ เพราะเขาขับรถมาส่งเธอต่อทั้งที่ให้เธอลงพร้อมกับเด็กๆ ก็ยังได้ ศศิพักอยู่ในโซนของผู้หญิงล้วนด้านในสุด ที่แยกออกมาเพื่อจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย

“ฝนตก อย่าเรื่องมากน่า”

ชายหนุ่มบ่นคนที่ทำตัวเกรงอกเรงใจจนเกินเหตุ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาก็เคยเห็นเธอขึ้นรถไปกับจารุพงษ์ ถึงวันนั้นจะมีคนอื่นอยู่บนรถด้วยแต่หญิงสาวนั่งหน้าและเพิ่งมาทำงานวันแรก

ดวงหน้าสวยหันมองคนที่อยู่ๆ ก็พูดเสียงเข้มและห้วนขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้เขายังคุยกับพนักงานพ่อแม่เด็กอย่างยิ้มแย้ม

“ขอบคุณค่ะ”

เธอพูดขึ้นเพราะไม่อยากคิดมาก และนึกขึ้นมาได้ว่ามีเรื่องจะพูดกับเขา

“รีบไปหน่อยมั้ง ยังไม่ถึงเลย”

“ฉันอยากขอบคุณวันนั้นน่ะค่ะ ฉันจำคุณได้”

เพชรเหลือบมองอีกฝ่ายนิดหนึ่งแล้วพยักหน้ารับรู้ ท่าทางของเขาเหมือนไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก

“วันนั้นตอนขึ้นแท็กซี่กลับฉันเห็นรถคุณจอดอยู่ ก็เลยอยากขอบคุณน่ะค่ะ”

คิ้วเข้มกระตุกเมื่อหญิงสาวพูดในสิ่งที่เขาไม่ทันคิดถึง และไม่คิดด้วยว่าเธอจะมองเห็นรถเขาแล้วจำได้

“อืม”

ชายหนุ่มตอบแค่นั้นแล้วเงียบไปศศิจึงไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรต่อ

ทั้งคู่เงียบกระทั่งรถมาถึงหน้าบ้านพักของพนักงานหญิง

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

หญิงสาวบอกแล้วเปิดประตูก้าวลง ฝนตกค่อนข้างแรงแค่ก้าวออกไปเธอก็เปียกโชกแล้ว เพชรมองก่อนจะหันกลับไปหยิบสูทที่เบาะหลังรีบก้าวตามคนที่กำลังวิ่งไปให้ถึงตัวอาคาร

ร่างที่อยู่ๆ ก็วิ่งมาชิดพร้อมกับเม็ดฝนที่บางลงทำให้ศศิหันมองแล้วก็เห็นว่าเป็นเจ้านายเธอใช้เสื้อสูทของเขามาบังฝนให้ แม้จะไม่สามารถกันได้จนสนิทแต่ก็ช่วยได้ระดับหนึ่ง เมื่อมาถึงชายหลังคาที่ยื่นออกมาทั้งคู่จึงหยุด ทว่าร่างสูงใหญ่ยังยืนใกล้เธอและใช้สูทบังฝนต่อ

“คุณไม่น่าลงมาเลย แบบนี้ก็เปียกหมดสิคะ”

“ช่างเถอะน่า”

น้ำเสียงชายหนุ่มดูไม่พอใจหน่อยๆ

“ขอบคุณค่ะ”

ศศิไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากนี้แล้ว

ดวงตาคู่สวยสบกับตาคมที่ก้มลงมามองอยู่เช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็เงียบไปชั่วอึดใจ เพราะความใกล้ชิดที่ตัวเกือบจะติดกันทำให้ศศิรู้สึกใจหวิวแปลกๆ จึงหลบสายตาเขา

เพชรเห็นอีกฝ่ายหลบตาจึงรู้ว่าเขามองเธอนานเกินไป แต่พอเหลือบเห็นเสื้อสีฟ้าตัวบางที่เปียกลู่ทั้งตัวจนแนบเนื้อเผยสัดส่วนน่ามองแบบที่ไม่ต้องจินตนาการ เขาจึงเอาเสื้อคลุมปิดให้เธอ ทว่ามันทำให้แขนกำยำต้องอ้อมโอบตัวอีกฝ่ายกลายๆ คนที่ตกอยู่ในอ้อมแขนเขาชั่วขณะหนึ่งตัวแข็งทื่อ

“คุณเอาไปเถอะ”

“แล้วคุณจะกลับยังไงคะ”

“เรื่องเล็กน้อย คุณน่ะเข้าห้องไปได้แล้ว”

เขาบอกก่อนร่างสูงใหญ่จะหมุนตัววิ่งฝ่าฝนออกไป ปล่อยให้ศศิได้แต่มองตามโดยไม่ได้เอ่ยขอบคุณสำหรับเสื้อของเขา

หญิงสาวยืนมองรถคันโตขับออกไปจนลับตาก่อนจะขึ้นบันไดบ้านพัก อยู่ๆ ก็ใบหน้าร้อนขึ้นมาเพราะกลิ่นจากเสื้อสูททำให้คิดถึงดวงตาคู่คมที่มองเธออย่างไม่อาจคาดเดาความรู้สึกได้

=====