6.แรงดึงดูด (1)

“ผมไม่ได้จับปูลมมาสักยี่สิบปีได้แล้วมั้ง เพราะฉะนั้นทักษะของผมกับคุณคงไม่แตกต่างกันเท่าไรหรอก”

พนักงานสาวของเขาหันไปปรึกษากับเด็กๆ เหมือนแต่ละคนจะมีสีหน้ายุ่งยากใจ

ระหว่างที่ต่างก็กำลังตัดสินใจอยู่นั้น สองหนุ่มที่กำลังเซ็งเพราะพลาดการได้เห็นสาวสวยในชุดเปียกน้ำมองหน้ากันก่อนจะพูดขึ้น

“มันก็ไม่ค่อยแฟร์นะครับ เพราะยังไงคุณเพชรก็เคยจับมาก่อน”

“ใช่ครับ ถ้าจะแข่งกันจริง ผมว่าต่อให้พี่สาวหน่อยก็ดีนะครับ”

สายตาคมปราดไปทางสองหนุ่มอย่างรู้ทันว่ากำลังเรียกคะแนนความสนใจจากหญิงสาว แต่ชายหนุ่มยักไหล่ ไม่คิดลงแข่งกับคนที่เทียบชั้นไม่ติดสักนิด

“ฉันก็ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจัง แค่อยากทำอะไรสนุกๆ ผ่อนคลายบ้าง เอาเป็นว่า ถ้าแพ้ฉันเลี้ยงข้าวเย็นทุกคนมื้อนี้ แต่ถ้าชนะ ไม่ต้องเลี้ยงฉัน แค่มีบทลงโทษนิดหน่อย สนุกๆ ขำๆ โอเคไหม”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘เลี้ยงข้าว’ เด็กแต่คนละคนก็ตาวาวขึ้นมาทันที แม้กระทั่งสองหนุ่มก็พลอยเก็บอาการไม่อยู่

“เย้...ดีๆ ครับ”

เด็กๆ กระโดดชูมือร้องตอบรับอย่างไม่ลังเล

ศศิได้แต่ยิ้มแหยๆ แน่นอนว่าข้อเสนอไม่น่าปฏิเสธสักนิด หญิงสาวจึงไม่กล้าทำให้เด็กๆ ผิดหวัง รู้สึกอยากชนะขึ้นมาตงิดๆ

“ถ้าตกลง นายสองคนมากับฉัน ส่วนเด็กๆ ก็ไปกับพี่สาวนะ”

“ทำไมล่ะครับ”

สองหนุ่มหน้าเหวอไม่ยอมรับในทันที แต่เพชรไม่ตอบแค่ยกยิ้มมุมปากขณะเหลือบมองหญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม แม้ไม่ได้ส่งซิกให้แต่คิดเธอคงเข้าใจว่าเขาเปิดโอกาสให้เด็กๆ ช่วยเธอ

“พระอาทิตย์ตกแล้ว แป๊บหนึ่งคงมืด เล่นแค่สิบนาทีก็พอ”

เพชรบอกพร้อมเริ่มถอดรองเท้ากับถุงเท้า แล้วพับขากางเกงขึ้นสูงถึงเข่าก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน หญิงสาวจึงพาเด็กๆ แยกไปอีกทาง ส่วนสองหนุ่มก็เดินตามเขาไปอย่างไม่มีทางเลือก

เวลานี้ไม่มีพระอาทิตย์ดวงโตแล้ว แสงสีส้มสะท้อนบนขอบฟ้ากำลังค่อยๆ กลืนไปกับความมืดที่เข้าครอบคลุม พระจันทร์ดวงจางๆ ปรากฏขึ้น

ร่างสูงใหญ่นั่งคุกเข่าลงกับโคลนเฉอะแฉะอย่างไม่กลัวหมดหล่อ กางเกงกับเสื้อของเขาเปื้อนโคลนแต่ชายหนุ่มไม่แคร์แม้จะต้องคลานตามปูตัวน้อยและพลาดเป้าหมายบ้างก็ตาม แทนที่จะหงุดหงิดเพชรกลับนึกสนุกเสียมากกว่า

ทางด้านศศิมีเด็กๆ คอยช่วยจับให้ เพราะแม้จะนั่งลงคุกเข่าเธอก็ยังแทบจะจับไม่ได้ หญิงสาวได้แต่แอบมองไปยังคนตัวโตเสียมากกว่า ภาพของเจ้านายคลานไปมาบนโคลนทำเอาหญิงสาวต้องเม้มปากตัวเองไว้ไม่ให้หลุดยิ้มหรือหัวเราะออกมา

“พี่สาว เร็วเข้า ทางนั้นๆ มันหนีไปแล้ว”

หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียกแล้วรีบขยับตัวไปทางนั้นทันที คิดว่าอย่างน้อยก็จับให้ได้สักตัวก็ยังดีจะได้ไม่ละอายใจ

เสียงแว่วๆ ของเด็กๆ อยู่ไม่ห่างนัก ทว่าเพชรมุ่งมั่นกับปูตัวนี้เกินกว่าจะหันไปมอง มือหนายื่นออกไปพร้อมกับจังหวะโถมตัวไปข้างหน้า มั่นใจว่าเขาจับมันได้แน่ขณะวางมือตะปบลงไปบนตัวมัน แต่ในช่วงเดียวกันก็มีมือบางวางทับลงมา มากกว่านั้นคือร่างสาวพุ่งมาใส่เขาเสียโครมใหญ่

“โอ๊ย”

ช่วงจังหวะที่ถูกชนแขนกำยำก็รวบร่างอีกฝ่ายไว้ ขณะที่ตนเองผงะล้มนั่งก้นกระแทกลงบนโคลน รู้สึกปลายคางเลื่อนกึกเพราะโดนชนจากศีรษะที่ต่ำกว่า

เกิดความเงียบขึ้นในขณะนั้น ขณะที่ศศิกุมหัวกับหน้าผากตัวเองแล้วรีบถอยออกจากคนตัวโต ดีที่เธอไม่ได้ทับไปบนตัวเขา

“ขอโทษค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยเบาๆ ขณะที่เด็กๆ เริ่มหน้าเสียเพราะเพชรเจ็บตัว สองหนุ่มเองก็ทำหน้าไม่ถูกกลัวว่าชายหนุ่มจะไม่พอใจขึ้นมา

คิ้วเข้มขมวด มือจับคางตัวเอง ทว่ามือของเขาเปื้อนโคลนอยู่ทำให้หน้าเปื้อนไปด้วย เพชรเองก็รู้สึกได้จึงเลื่อนมือออกมาดู ใบหน้าคมนิ่งเฉยจนทุกคนที่มองเขาเงียบกริบ คิดว่าหลานเจ้าของเกาะจะโวยวายขึ้นมา แต่แล้วชายหนุ่มกลับค่อยๆ หลุดขำออกมาทีละนิดก่อนจะกลายเป็นหัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าๆ ๆ ๆ”

เพชรนึกสภาพหน้าตนแล้วก้มลงมองตัวเองก็ยิ่งขำ เชื่อเลยว่าคงดูไม่จืดแน่ๆ

ศศิมองคนที่หัวเราะหน้าเหวอ เมื่อหันไปมองเด็กๆ กับสองหนุ่มแต่ละคนก็สีหน้าไม่ต่างกัน หญิงสาวกวาดมองคนที่ไม่เหลือสภาพรองประธานโรงแรมแล้วแอบกลืนน้ำลาย มันก็น่าตลกอยู่หรอกแต่แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าหัวเราะเขา

“ผมยอมแพ้แล้ว ไปล้างตัวกันดีกว่า”

ชายหนุ่มบอกขึ้นมาเพราะถังเล็กที่ใส่ปูก็ถูกเขาชนล้มไปแล้ว ไม่เหลือให้นับได้ ส่วนถังของหญิงสาวเด็กๆ เป็นคนถือไว้ ไม่ต้องนับให้เสียเวลาเขาก็แพ้ราบคาบ

“จะดีเหรอคะ”

ศศิถามเบาๆ อย่างเกรงใจ

“แล้วไม่ดีตรงไหน หืม...เด็กๆ นายสองคนด้วย”

เพชรหันไปหาแนวร่วมเพราะรู้ดีว่ากองเชียร์อยากให้เขาแพ้ทั้งนั้น แล้วก็ได้คำตอบเป็นการส่ายหน้าและเด็กๆ ยิ้มแป้น ชายหนุ่มจึงหันมายกคิ้วข้างหนึ่งให้หญิงสาว แล้วพอมองหน้าเธอชัดๆ เขาก็หลุดขำขึ้นมาอีก

=====