บทที่ 5

“โยม…พาเด็กไปเปลี่ยนยางรถเถอะ” หลวงตาบอกอย่างเมตตา ดึงสติของอลินดาให้กลับมา ก่อนที่หญิงสาวจะเดินนำเด็กวัดไปที่รถ

เมื่อเปลี่ยนยางเสร็จเรียบร้อย อลินดาก็กล่าวขอบคุณหลวงตา จากนั้นก็ขับรถออกจากวัดไปด้วยความหวั่นวิตกกับคำขู่สุดท้ายของบรรณ ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำไมเขาทำเหมือนโกรธเกลียดเธอมาสักสิบปีสิบชาติ ทั้งๆ ที่เธอกับเขาเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก หรือผู้ชายคนนั้นจำคนผิดกันแน่นะ…

คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากันเป็นโบว์ผูกผมตลอดเส้นทางที่ขับรถกลับบ้าน ขณะที่สมองกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น อลินดาจึงเอื้อมไปหยิบแล้วยกขึ้นมาแนบข้างใบหูเล็ก

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับน้องดา” เสียงทักทายดังมาตามสายทำให้หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ คล้ายรำคาญ แต่ก็ทำได้เพียงทักทายกลับไป

“สวัสดีค่ะ พี่พศินโทร.มามีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่า พอดีดาขับรถอยู่ค่ะ”

“พี่ไม่สบายใจครับก็เลยอยากเจอน้องดา เย็นนี้เราทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ” พศินเอ่ยชวนด้วยสุ้มเสียงหวานๆ แต่อลินดาไม่อยากฝืนตัวเองที่จะไปกับชายหนุ่ม

“พอดีดาเข้าเวรค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะรถเยอะดาเกรงจะเกิดอุบัติเหตุ” หญิงสาวตัดบทแล้วกดสายทิ้งไปดื้อๆ โดยไม่สนใจคนปลายสายว่าจะรู้สึกเช่นไร ส่วนพศินพอโดนปฏิเสธแบบนั้นก็ถึงกับไม่เป็นตัวของตัวเอง ซึ่งนั่นคือทำให้ชายหนุ่มคิดว่าหญิงสาวคงจะเบื่อขี้หน้าเต็มทนเพราะช่วงนี้เขาโทร.มาหาเธอบ่อยเกินไป

อลินดาขับรถมาถึงบ้านก็ด้วยสีหน้ากังวล และนั่งเงียบๆ อยู่ในรถเพื่อสงบสติอารมณ์ คุณหญิงอัมพร ซึ่งเป็นมารดาเห็นบุตรสาวไม่ลงมาจากรถสักทีก็เดินออกมาดู

“คุณแม่...” อลินดาลงจากรถก็โผเข้ากอดมารดาราวกับเด็กกำลังเสียขวัญ จนคุณหญิงอัมพรตกใจรีบกอดตอบร่างบอบบางพร้อมกับลูบหลังไปมาเบาๆ

“ดาเป็นอะไรเหรอลูก” คนเป็นแม่เอ่ยถามหลังจากร่างในอ้อมกอดเริ่มขยับตัวเล็กน้อย เมื่อความหวาดหวั่นลดลงหญิงสาวจึงเอนกายออกจากอกอุ่น

“เปล่าคะคุณแม่ ดาแค่คิดถึงแม่กับพ่อเท่านั้นเอง” อลินดาไม่ต้องการให้มารดาเป็นกังวลด้วยก็เลยจำต้องเปลี่ยนเรื่อง คุณหญิงอัมพรประคองด้วยหน้าสวยหวานของบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“ลูกคนนี้เข้าเวรทีไรกลับมาอ้อนแม่ทุกทีเลยนะ” คุณหญิงส่ายหน้านวลเนียนของบุตรสาวไปมาช้าๆ แววตาอ่อนโยนของคนเป็นแม่ ทำให้ความหวาดกลัวจางหายไป “ไปอาบน้ำให้สบายเนื้อสบายตัวก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ให้ป้าบัวเตรียมของว่างไว้รอ”

“คุณแม่น่ารักที่สุดในโลกเลยคะ” อลินดาหอมแก้มมารดาสองฟอดใหญ่ๆ แล้วจับมือกันเข้าไปในบ้าน “วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดคุณพ่อ แขกคงจะเยอะเหมือนปีที่แล้ว”

“ใช่จ้ะ จริงๆ แม่ก็ไม่อยากให้จัดงานใหญ่โตอะไรมากมายหรอกนะ สู้เอาเงินไปบริจาคให้โรงพยาบาลหรือเป็นทุนการศึกษาเด็กดีกว่า” คุณหญิงอัมพรถอนหายใจเบาๆ จนอลินดาปล่อยคิกออกมา

“คุณแม่ก็... คนรักพ่อเยอะนี่คะ”

“แม่รู้จ้ะ แต่แม่ไม่อยากให้ใครมาลำบากจัดงานแบบนี้” คุณหญิงอัมพรและรัฐมนตรีประภาสผู้เป็นสามี เติบโตมาจากครอบครัวชนชั้นสูง และสร้างฐานะตัวเองจากการรับราชการ จนกระทั่งสามีลงเล่นการเมือง ทำให้ชีวิตที่เคยสงบอยู่อย่างพอเพียงเปลี่ยนไป

“พ่อวางมือจากงานเมื่อไหร่ เราค่อยกลับไปอยู่ที่บ้านสวนของเรานะคะแม่” อลินดากอดมารดาอย่างเข้าใจ เพราะเธอรับรู้ความรู้สึกของผู้ให้กำเนิดทั้งสอง

“แม่ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันจ้ะ”

“แล้วปีนี้ใครเป็นแม่งานจัดวันเกิดให้คุณพ่อเหรอคะ” หญิงสาวชวนคุยเพื่อให้มารดาสบายใจขึ้น คุณหญิงอัมพรครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบออกไป

“คุณสนธิกับคุณยุวเรศ ผู้บริหารระดับสูงเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์จ้ะ”

อลินดาพยักหน้าขึ้นลง เธอเคยได้ยินกลุ่มธุรกิจนี้ในสื่อการตลาดต่างๆ บ่อยครั้ง เพราะเป็นกลุ่มบริษัทที่มีผลประกอบการดีเยี่ยม และได้รับรางวัลจากหลายหน่วยงาน พ่อของเธอในฐานะรัฐมนตรีพาณิชย์มอบรางวัลให้หลายครั้ง แต่คนที่ขึ้นรับรางวัลมักจะเป็นตัวแทนของบริษัท และไม่เคยมีใครเคยเห็นตัวเป็นๆ ของประธานกรรมการใหญ่เลยสักครั้ง

“งั้นดาไปอาบน้ำก่อนนะคะแม่ เดี๋ยวลงมาค่ะ” อลินดาจุ๊บแก้มมารดาอีกครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป โดยมีสายตาคนเป็นแม่มองตามด้วยความรัก

หลังจากถูกอลินดาปฏิเสธจนหน้าหงาย พศินก็กลับมานั่งดื่มชุดใหญ่อยู่ในห้องนั่งเล่น กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วจนคุณหญิงอมรรัตน์ต้องใช้มือปัดปลายจมูกสองสามครั้ง ก่อนจะมองสภาพของบุตรชาย

“ไหนแกบอกจะพาหนูดาไปกินข้าว ทำไมมานั่งดื่มอยู่คนเดียวแบบนี้” ผู้เป็นแม่มองขวดเหล้าเปล่าที่ล้มอยู่บนโต๊ะ และมีขวดใหม่ที่เพิ่งเปิดตั้งอยู่

“อลินดาไม่ยอมไป เธออ้างโน้นอ้างนี่สารพัด ทำไมแม่ ทำไมน้องดาถึงรังเกียจผมด้วย” พศินพูดจบก็เทเหล้าลงคอพรวดเดียวหมดแก้ว จนคุณหญิงอมรรัตน์ได้แต่ถอนหายใจและนั่งลงข้างๆ

“เพราะแกมัวแต่ไปเสียเวลาเริงรักกับนังพัดอยู่น่ะสิ ถ้าไม่มีนังนั่น ป่านนี้แกกับหนูดาคงแต่งงานกันไปแล้ว ธุรกิจของเราก็คงจะได้โครงการใหญ่ๆ ของรัฐบาลหลายต่อหลายโครงการ”

“ถ้าผมเจอน้องดาก่อนพัด เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้” แทนที่พศินจะสำนึกว่าตัวเองผิดต่อพัดชา แต่ไม่เลย เพราะความรักของเขาที่มีต่อพัดชาหมดไปตั้งแต่เธอตั้งท้องแล้ว พศินไม่อยากมีลูก แต่พัดชาต้องการใช้ลูกผูกมัดสามีและคิดว่าจะเป็นโซ่ทองคล้องใจพ่อแม่ให้กลับมารักกันมากกว่าเดิม ทว่ากลับคิดผิดเพราะตั้งแต่รู้ว่าพัดชาท้อง พศินก็ทำตัวห่างเหินและกลับมาอยู่ที่บ้านตัวเอง แทนที่จะอยู่กับพัดชาที่คอนโด

“มันยังไม่สายนะลูก เร่งทำคะแนนให้น้องดาเห็นใจ แม่เชื่อว่ายังไงเด็กหัวอ่อนอย่างน้องดาต้องรับรักลูกของแม่แน่นอน” คุณหญิงอมรรัตน์ให้กำลังใจอย่างคนที่ผ่านชีวิตมามาก

“ป่านนี้ไม่รู้ว่าลูกของผมกับพัดชาจะเป็นยังไงบ้าง”

“แกอย่าพูดถึงนังนั่นให้แม่ได้ยินอีกนะพศิน เพราะนังพัดไม่ใช่เหรอที่ทำให้ลูกของแม่ไม่ได้คนดีๆ อย่างน้องดาตั้งแต่แรก” หญิงสูงวัยบอกเสียงห้วนๆ เนื่องจากความชิงชังที่มีต่อพัดชานั้นมันหยั่งรากลึกในใจจนกู่ไม่กลับเสียแล้ว

“โธ่แม่ ไหนๆ พัดก็ตายไปแล้ว แม่จะจงเกลียดจงชังอะไรเมียผมนักหนา” พศินบอกอย่างอ่อนใจกับท่าทีของมารดา

“ฉันไม่เคยคิดว่านังนั่นเป็นลูกสะใภ้ สะใภ้ของฉันต้องมีหน้ามีตาทางสังคม ไม่ใช่เด็กใจแตกอย่างมัน แล้วแกก็ต้องเลิกพูดถึงมันได้แล้ว ตั้งหน้าตั้งตาจีบน้องดาอย่างจริงจังซะ พร้อมเมื่อไหร่แม่จะไปสู่ขอให้” พูดจบคุณหญิงอมรรัตน์ก็เดินออกไป ส่วนพศินได้แต่ถอนหายใจดังๆ กับความเจ้ากี้เจ้าการที่ชอบบงการชีวิตตนของมารดา ตั้งแต่จำความได้ เขาก็ถูกมารดาขีดเส้นให้เดินมาโดยตลอด หากเรื่องพัดชาเขาเป็นฝ่ายเลือกเอง แต่ก็ถูกกีดกันทางอ้อมอยู่ดี พัดชาก็อดทนเหลือเกิน ยอมทุกอย่างเพราะความรักจนกระทั่งนาทีสุดท้ายของชีวิต