10

ไม่นาน แม่ของเดช‍คุณไปถึงห้องเจ้าสาว เดินเข้ามาในห้องอย่างมั่นใจ พร้อมทั้งส่งสายตาดุดันไม่ให้รุ้งพรายพูดอะไร พอเห็นเจ้า‍เอยหันมาก็รีบเดินไปจับมือ ด้านข้างมีเจ้า‍นางที่แต่งตัวเป็นเพื่อนเจ้าสาวเสร็จแล้วเช่นกัน งามละมุนด้วยกันทั้งพี่ทั้งน้อง

“ลูกเอย ลูกเอยของแม่สวยจัง”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” เจ้า‍เอยยกมือไหว้งดงาม

 บัดนี้เธอแต่งตัวชุดไทยเสร็จเรียบร้อย ผมเกล้าขึ้นแล้วติดดอกไม้ พอสวมสไบสีเงินแล้วงามอย่างกับนางในวรรณคดี ผิวขาวเปล่งปลั่งเนียนไปหมด ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มก็ขับให้เธอโดดเด่นสมเป็นเจ้าสาวที่สมควรมีความสุขที่สุด

สิ่งที่เจ้า‍เอยรู้ แต่รู้ไม่สุด นั่นคือแม่ของเดช‍คุณเชื่อเรื่องฤกษ์ยามและดวงยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด ยิ่งหมอดูเจ้าประจำบอกว่าดวงของเจ้า‍เอยนั้นส่งเสริมสามี เป็นดวงนางแก้วแสนเลิศเลอ เธอยิ่งอยากได้ลูกสะใภ้ที่มาเสริมบารมีลูกชาย จึงรักและเอ็นดูแต่แรก พลอยให้เจ้า‍เอยโล่งใจที่ว่าที่แม่สามีต้อนรับ

ไม่มีใครคาดคิดว่าความเชื่อนี้ได้เสริมให้งานแต่งวันนี้เป็นหายนะยิ่งกว่าเดิม

เมื่อลูกชายหายไป เธอไม่ยอมให้ยกเลิก แต่จะต้องตามตัวปัญหากลับมาในงานให้ได้ จึงสวมกอดแล้วบอกเจ้าสาวดั่งให้คำมั่น ไม่ต่างจากหลอกลวงผลักไสให้เจ้า‍เอยเดินต่อไปยังเส้นทางแห่งความอับอาย

“ไม่ว่าอย่างไร ลูกเอยก็ต้องเป็นสะใภ้ของแม่”

หญิงสาวสับสน แต่ก็ยังไม่เอะใจ “พี่คุณเป็นอย่างไรบ้างคะ เดี๋ยวพวกเราต้องลงกันแล้ว”

“คือ...เอย...”

ว่าที่แม่สามีจับมือเจ้าสาว ขัดไม่ให้เพื่อนเจ้าสาวชิงพูด “ลูกเอยคงต้องทำพิธีเช้าไปก่อนน่ะจ้ะ เราสองคนก็เลือกจัดง่าย ๆ นี่เนอะ มีแต่คนกันเอง ช่วงเช้าคงไม่เป็นไรถ้าจะมีเจ้าสาวคนเดียว”

“เอ๊ะ จะดีหรือคะ” รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าเจ้า‍เอยทันที “เกิดอะไรขึ้นคะ พี่คุณเป็นอะไร ทำไมเอยต้องทำคนเดียว ไหนว่าโอเคไงคะ”

“คือ...จริง ๆ คุณท้องเสียจ้ะ ท้องเสียหนักเลย เหมือนเพื่อนหนูก็ท้องเสียด้วย” เธอโกหกหน้าตาย “แต่เขาไม่ยอมเลิกงาน”

“คุณป้า!” รุ้งพรายตะลึง แต่ถูกผู้ใหญ่มองตาเขียว

“ฤกษ์นั้นสำคัญ อย่างไรช่วงไหว้พระมีแต่คนกันเอง ตอนมอบแหวนรับไหว้เนี่ย ก็...ไหว้กันเองก็ได้ ลูกเอยเข้าใจแม่เนอะ”

“เอา...งั้นหรือคะ” เจ้า‍เอยเริ่มหน่วงในท้อง สังหรณ์ประหลาดขึ้นมาอย่างไรไม่รู้ มีด้วยหรือให้เจ้าสาวไหว้เองไปก่อน แต่จะบอกว่ามีแต่คนกันเองก็ใช่ เพราะไม่มีแขกผู้ใหญ่อื่นอีก เหล่าเพื่อนฝูง เพื่อนร่วมงานวงนอกจะมาในงานเลี้ยงช่วงประมาณสิบโมงถึงบ่าย

“นะจ๊ะ แม่ไปดูลูกชายตัวดีก่อน อ่อนแอเหลือเกิน แต่ไม่ยอมล้มเลิกงานหรอก” เธอแสร้งหัวเราะแล้วจิกแขนรุ้งพรายลากออกไปด้วย “หนูมาด้วยจ้ะ”

“อ้าว คุณป้า”

เจ้า‍นางมองหน้ากับพี่ “แปลกนะ”

“นั่นสิ ถ้าพี่คุณอาการหนัก พี่ว่าเราควรเลื่อนนะ”

“แต่คุณป้าไม่ยอมเลย ทำไงดี” ทั้งสองจับมือกัน แต่ออร์แกไนเซอร์สาวได้เร่งให้พวกเธอออกไปทำพิธีต่อเพียงลำพัง เพราะถูกแม่ฝ่ายชายกำชับไว้ ว่าถ้าไม่มีงานเกิดขึ้นก็จะไม่จ่ายส่วนที่เหลือ

เมื่อพ้นจากห้อง รุ้งพรายก็ถูกต่อว่าไม่หยุด “จะทำลายฤกษ์หรืออย่างไร เรื่องนี้ตกลงกันได้ งานสำคัญคือช่วงแขกภายนอก เดี๋ยวแม่ตามลูกชายมาแต่งด้วยแน่นอน ถ้าหนูพูดอะไรไป ค่าเสียหายวันนี้ ป้าไม่รับผิดชอบ เพื่อนของหนูจะจ่ายทั้งหมดไหวหรือจ๊ะ”

“แต่มันไม่ถูกนี่คะ เจ้าบ่าวไม่ได้ท้องเสีย เขาหายไปเลย ถ้าเกิดเริ่มงานแล้วไม่มีเจ้าบ่าว คนที่เสียคือเพื่อนของหนูนะคะ ยิ่งตอนนี้แขกยังไม่มา เรายังแก้ได้ทัน”

“ก็ทำตามป้านี่แหละ ยังไงเจ้าบ่าวก็จะต้องมา” หญิงชราบีบแขนย้ำแล้วเดินออกไป ไม่ลืมหมุนตัวชี้หน้า “ถ้างานสะดุด เธอต้องรับผิดชอบนะ”

“เชี่ยแล้วไง” รุ้งพรายกัดฟัน “อีอร อย่าให้เป็นอย่างที่คิดแล้วกัน”