28 งานเลี้ยงแห่งหายนะ

 

จวนที่ซูซือเจ๋อเช่าไว้สว่างไสวด้วยโคมสีแดงนับร้อยดวง ที่ประดับประดาตั้งแต่ประตูใหญ่ไปจนถึงห้องโถงหลัก ม้านั่งตัวยาวปูผ้าไหมสีทองเรียงรายอยู่ทั้งสองข้างทางเดิน และเสียงดนตรีดังไปไกลถึงถนนหน้าจวน ช่างลำพองเหลือใคร และเพราะไม่มีใครชี้นำว่าควรทำตัวเช่นไร ความพยองนี้จึงเหมือนไร้ขอบเขตมากขึ้นเรื่อย ๆ และมีคนไม่น้อยอยากเห็นเรื่องน่าขันของขุนนางใหม่ ที่ไม่ได้มีขุนนางใหญ่หนุนหลัง แต่กลับอวดอ้างตนราวกับเป็นทายาทของจวนเสนาบดี

แขกผู้มีเกียรติทยอยกันเข้ามา ขุนนางระดับกลางหลายคนที่มาเพราะรู้มาว่าโหย่วอ๋องจะมาร่วมงานด้วย บัดนี้โหย่วอ๋องกลับมามีอำนาจในราชสำนัก หลายคนอยากพูดคุยหารือกับเขา ไหนจะพ่อค้าผ้าไหมสองสามราย ผู้ที่ตั้งใจมาดูว่าบัณฑิตหนุ่มที่เพิ่งล้มสกุลเฉินนั้นจะเป็นเช่นไร และมาเพราะคุณหนูหลิน

อีกทั้งขุนนางจากสำนักตรวจการผู้หนึ่งที่ได้รับเทียบเชิญจึงมาร่วมความครึกครื้นนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูซือเจ๋อสวมชุดขุนนางขั้นเจ็ดสีเขียว ยืนต้อนรับแขกที่ประตูห้องโถงด้วยรอยยิ้มที่ฝึกหน้ากระจกมาหลายวัน ข้างกายเขาคือฮูหยินผู้เฒ่าซูในชุดผ้าไหมสีม่วงแดงปักลายดอกโบตั๋นขนาดใหญ่ ประดับด้วยปิ่นทองคำที่ไม่รู้ว่าซื้อมาจากเงินใคร นางพูดเสียงดังอย่างโอ้อวด จนมีคนแอบหัวเราะอยู่ด้านหลัง

“ท่านซูมีวาสนายิ่งนัก เพิ่งแต่งตั้งก็มีจวนหรูหราขนาดนี้” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยชม

ซูซือเจ๋อรับคำชมนั้นไว้พร้อมกับเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาตรงท้ายทอย เพราะแท้จริงแล้วด้วยเงินที่เขามี เกรงว่าแม้แต่ประตูจวนก็ไม่อาจเอื้อม แต่บัดนี้จะแสดงออกมาให้ผู้อื่นรู้ถึงความอับจนของตนได้อย่างไร

ทว่าที่ซูซือเจ๋อกล้าใช้จ่ายอย่างมือเติบก็เพราะพร่ำบอกตนเองว่าคืนนี้ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไป ถ้าคุณหนูหลินมา ถ้าเขาได้พูดต่อหน้าผู้คนเหล่านี้ว่าสตรีผู้ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวงให้ค่าแก่ตน เรื่องเงินก็จะไม่ใช่ปัญหาอีก เขาเตรียมถ้อยคำสู่ขอไว้ในหัวแล้วถึงสามแบบ แบบหวานซึ้ง แบบสง่างาม และแบบถ่อมตัวที่สุดสำหรับใช้เมื่อถูกปฏิเสธ

มุมหนึ่งของห้องโถง ขุนนางจากสำนักตรวจการที่ได้รับเทียบเชิญด้วยก็ยืนจิบสุราเงียบ ๆ ไม่คุยกับใคร ดวงตามองไปรอบห้องเหมือนกำลังรอคอยบางสิ่ง และพ่อค้าผ้าไหมสองคนที่เคยค้าขายกับเถ้าแก่เฉินก็กระซิบกันเบา ๆ ว่า ‘บัณฑิตซูผู้นี้ ไม่ใช่คนที่ทิ้งสกุลเฉินกลางทางหรอกหรือ’ เสียงนั้นเบาพอจะไม่ถึงหูเจ้าภาพ แต่หนักพอจะทำให้ผู้ฟังใกล้เคียงหันมามองเขาด้วยสายตาที่ต่างออกไป

เมื่อแขกมาร่วมยินดีล้นหลาม เสียงประกาศก็ดังขึ้นจากหน้าประตูใหญ่

“โหย่วอ๋องมาถึงแล้ว!”

เสียงดนตรีหยุดชะงัก ทุกคนในห้องโถงรีบลุกขึ้นต้อนรับ ซูซือเจ๋อที่ตื่นเต้นจนเหงื่อซึมแผ่นหลังรีบเดินมาด้านหน้าประสานมือคำนับต้อนรับท่านอ๋องพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าซูด้วยท่าทางลนลาน

ฝีเท้าที่มั่นคงก้าวเข้ามาในห้องโถง โหย่วอ๋องในชุดสีดำปักลายมังกรสีทอง ใบหน้ายังซีดจางจากไข้แต่ดวงตาคมกริบเหมือนเดิม และข้างกายเขาคือสตรีผู้หนึ่งในชุดสีม่วงอ่อนปักไหมทองลายดอกเหมย ท่าเดินสงบและสง่างาม

“ตามสบายเถิด” โม่จิ่งเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ามาในฐานะผู้แทนพระองค์ ไม่ต้องมากพิธี”

ทุกคนลุกขึ้นช้า ๆ และเมื่อซูซือเจ๋อเงยหน้ามองไปยังสตรีที่ยืนอยู่ข้างท่านอ๋อง สีหน้าเขาก็เปลี่ยนจากความประหม่าเป็นความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบทันที

“คุณหนูหลิน! ข้าน้อยดีใจนักที่ท่านมาเป็นเกียรติ...”

“นี่คือว่าที่พระชายาของข้า” โม่จิ่งเหว่ยแทรกขึ้นเสียงราบเรียบ วาดมือโอบเอวของเจิงหลิงเอาไว้ “ข้าพานางมาในฐานะแขกของงานนี้ด้วย ขุนนางซูเจ้าไม่ขัดข้องกระมัง”

รอยยิ้มของซูซือเจ๋อแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ขุนนางผู้ใหญ่หลายคนส่งเสียงซุบซิบ ฮูหยินผู้เฒ่าซูอ้าปากค้างกับคำว่าที่พระชายา คำนั้นทำให้ทุกอย่างที่เขาวางแผนไว้พังทลายภายในประโยคเดียว

“ข...ข้าน้อยมิกล้า” เขากลืนน้ำลาย “ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋องและคุณหนูด้วย”

“บัณฑิตซู” เจิงหลิงยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวล “เอ๊ะ ขออภัยตอนนี้ต้องเรียกว่าขุนนางซูแล้ว วันนี้ข้ามาเพื่อแสดงความยินดีกับตำแหน่งใหม่ของท่าน”

เมื่อทักทายกันพอเป็นมารยาทเรียบร้อยแล้ว ว่าที่พระชายาก็เดินไปที่โต๊ะรับรองใกล้ ๆ หยิบกาน้ำชาขึ้นมารินใส่ถ้วยหนึ่งใบด้วยท่าทางนุ่มนวล แล้วยื่นให้เขาด้วยสองมือ ท่าทางที่นางเคยทำทุกคืนตลอดสามปี

“เพื่อแสดงความยินดี ข้าขอใช้น้ำชาแทนสุราแสดงความยินดีต่อใต้เท้าซู” เจิงหลินว่าพลางเทน้ำชาและยื่นมันไปตรงหน้าของซูซือเจ๋อ

ก่อนที่จะเอ่ยออกมาเสียงเบาในสำเนียงที่เขาไม่ได้ยินมานาน สำเนียงอ่อนหวานของคนหลานเหลียง “ซือเจ๋อ น้ำชาถ้วยนี้ยังร้อนอยู่ ดื่มเสียก่อนที่มันจะเย็น”

ถ้วยชาในมือซูซือเจ๋อสั่นสะท้านจนน้ำชากระเซ็นออกมา จนคุณหนูหลินต้องยื่นมือมารองถ้วยชาที่ถืออย่างไม่มั่นคงนั้นเอาไว้

เขาจ้องมองสตรีตรงหน้า มองรอยยิ้มบนริมฝีปาก มองดวงตาที่แวววาว แล้วสายตาก็เลื่อนลงไปยังมือของนางที่ยกขึ้นรองถ้วยชา บนหลังมือมีรอยแผลเป็นเก่าเลือนรางสองสามรอยที่ไม่อาจหายสนิท รอยที่เกิดจากการซักผ้า ล้างจาน และเก็บผักมาตลอดสามปีในเรือนของเขา

เสียงในหัวเขาดังก้อง เขาเคยเห็นรอยแผลเหล่านี้ทุกวัน ในคืนที่นางเอามือไปปะเสื้อให้เขา ในเช้าที่นางส่งชามข้าวต้ม แต่ไม่เคยเอ่ยปากถามเลยว่าเจ็บหรือไม่

“เจ้า...เจ้าคือ...” ริมฝีปากของเขาขยับโดยไม่มีเสียงเล็ดลอด ใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ

“เจิงหลิง!!”

เสียงแหลมสูงที่ดังก้องไปทั่วห้องโถงนั้นไม่ได้มาจากซูซือเจ๋อ แต่มาจากฮูหยินผู้เฒ่าซูที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างกาย ใบหน้าของหญิงชราเปลี่ยนจากแดงก่ำเป็นขาวซีดภายในชั่วพริบตา นิ้วมือที่ชี้ไปยังสตรีงดงามตรงหน้าอย่างสั่นเทา

“นังเจิงหลิง! นังขอทาน!”

ห้องโถงทั้งห้องเงียบกริบ แล้วก็เกิดเสียงอุทานดังเซ็งแซ่ขึ้นพร้อมกัน...

ไม่ผิดจากที่ใครหลายคนคิด มางานเลี้ยงในวันนี้ไม่ต่างอะไรกับมาดูครึกครื้นจริง ๆ