23 อุปสรรคจากเบื้องบน

หนึ่งเดือนหลังคืนที่ศาลาริมสระบัว เป็นหนึ่งเดือนที่เจิงหลิงไม่เคยคิดว่าตนจะมีโอกาสแบบนี้ในชีวิต

ทุกเช้าจะมีบ่าวนำของหวานที่นางชอบมาวางไว้ข้างหมอนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ทุกค่ำท่านอ๋องจะแวะมานั่งในห้องตำราของนาง แสร้งทำเป็นมาขอดูบัญชีทั้งที่ไม่ได้เปิดดูสักหน้า เขาสอนนางคัดอักษรด้วยลายมือที่เรียบนิ่งแต่ดุดันและแข็งกร้าว นางเองก็สอนเขาดูตัวเลขที่ซ่อนอยู่ในหน้ากระดาษ เล่นหมากกันจนดึก และเมื่อนางชนะเขาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน โม่จิ่งเหว่ยก็เท้าคางมองกระดานตรงเบื้องหน้าอยู่นานสองนานจนนางสงสัยว่าเขาแกล้งแพ้หรือไม่ แต่เขาเพียงยิ้มแล้วบอกว่า “ลูกศิษย์เก่งเกินอาจารย์ ข้าย่อมภูมิใจ”

เหยาเล่อคังที่แอบมองอยู่ตรงประตูหลายครั้ง ต้องแสร้งไอเพื่อกลบรอยยิ้มของตัวเอง

***

การสอบในพระราชวังจบลงแล้ว ผลจะประกาศในอีกเจ็ดวัน การตรวจสอบเส้นทางเสบียงของกรมกลาโหมก็ก้าวหน้าไปทีละชั้นอย่างเงียบ ๆ ทุกอย่างเดินไปอย่างที่วางไว้ เจิงหลิงเกือบจะเชื่อแล้วว่าชีวิตนี้ในที่สุดก็เป็นของนางจริง ๆ

แต่นั่นก็แค่เกือบ...

ในท้องพระโรงเช้าวันหนึ่ง เสนาบดีหวังเหวินไห่ที่รู้สึกถึงตาข่ายที่กำลังรัดเข้ามาใกล้ตัวทุกที ตัดสินใจเลือกวิธีที่เก่าแก่ที่สุดในการล้มผู้มีอำนาจ ไม่ใช่การโจมตี แต่คือการหยอดความระแวงลงในใจของผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่กล้าพูดเรื่องนี้ แต่หากไม่พูดก็เกรงว่าจะเป็นความผิดต่อแผ่นดิน” เขาคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม ยื่นฎีกาฉบับหนึ่งขึ้นเหนือศีรษะ “โหย่วอ๋องผู้คุมกรมกลาโหม ทรงสนิทสนมกับแม่ค้าผู้หนึ่งนามหลินเจิงอย่างผิดวิสัย สตรีผู้นั้นกุมเส้นทางผ้าไหมและเงินทุนมหาศาลจากเจียงหนาน ผู้ที่มีทั้งกำลังทหารและกำลังทรัพย์รวมอยู่ในมือเดียว ข้าน้อยเกรงว่า...”

เขาไม่ต้องพูดต่อ ทุกคนในท้องพระโรงรู้ดีว่าประโยคที่ไม่ได้พูดคืออะไร

ฮ่องเต้ทรงนิ่งอยู่นาน พระองค์ไม่ได้ทรงเชื่อทุกคำ พระองค์ทรงรู้จักน้องชายต่างมารดาผู้นี้ดีกว่าใครในราชสำนัก ทว่าบัลลังก์มังกรทำให้ผู้ที่นั่งอยู่บนนั้นเรียนรู้ว่าความไว้วางใจต่อให้มั่นคงเพียงใดก็ต้องมีขอบเขต พี่น้องที่ฆ่ากันเพื่อแย่งอำนาจในประวัติศาสตร์ต้าเฉิน ล้วนก็ต่างเคยรักกันมาก่อนทั้งสิ้น

“เสนาบดีกรมวังฉีเหวินเฉิง” ฮ่องเต้เรียกชื่อผู้ที่ยืนอยู่ในแถวขุนนาง “เจ้ามีบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือน”

ชายชราผมขาวผู้นั้นตกใจจนเกือบทำฎีกาหล่น “พ่ะย่ะค่ะ นามว่าหรูเยี่ยน อายุสิบเก้า”

“เป็นสตรีที่ดี ตระกูลของเจ้าซื่อสัตย์มาสามชั่วอายุคน ไม่เกี่ยวข้องกับการค้าหรือขั้วอำนาจใด” ฮ่องเต้ตรัสเรียบ ๆ “จะเป็นพระชายาเอกของโหย่วอ๋องก็เหมาะสม”

ไม่มีใครในท้องพระโรงไม่เข้าใจ นี่ไม่ใช่การสมรสเพื่อความรัก แต่เป็นโซ่ที่ถูกร้อยเข้ากับข้อมือของโหย่วอ๋อง

***

ขันทีใหญ่หลี่เดินทางมาถึงจวนโหย่วอ๋องในยามบ่าย พร้อมกับม้วนผ้าไหมสีเหลืองทองที่ถือเหนือศีรษะ

เสียงประกาศ ‘พระราชโองการมาถึง’ ดังไปทั่วจวน ทุกคนคุกเข่าลงในลานกว้าง โม่จิ่งเหว่ยในชุดอยู่บ้านสีเข้ม ลงไปคุกเข่าอยู่แถวหน้าสุดด้วยสีหน้าสงบ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร

เจิงหลิงที่ถือถาดน้ำชามาจากห้องครัวพอดี หยุดชะงักอยู่ที่ปลายระเบียงเมื่อได้ยินเสียงนั้น นางไม่ได้คุกเข่า เพราะนางไม่ใช่คนของจวนนี้อย่างเป็นทางการ นางจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ในเงาของเสาไม้ และฟังพระราชโองการทุกคำ

“ฮ่องเต้มีราชโองการว่า โหย่วอ๋องโม่จิ่งเหว่ย เป็นพระอนุชาที่ทรงคุณธรรม รับราชการด้วยความภักดี บัดนี้ถึงวัยที่ควรแต่พระชายา จึงมีพระราชโองการประทานสมรส ให้สมรสกับฉีหรูเยี่ยน บุตรีเสนาบดีกรมวังฉีเหวินเฉิง เป็นพระชายาเอก กำหนดฤกษ์งานมงคลในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า...”

ถาดน้ำชาในมือเจิงหลิงเอียงเล็กน้อย ถ้วยชาบนนั้นกระทบกันเบา ๆ จนเกิดเสียง กริ๊ง ที่ไม่มีใครได้ยินในท่ามกลางความเงียบ

“ท่านอ๋อง โปรดรับพระราชโองการ” ขันทีหลี่พูดเสียงเรียบ ยื่นม้วนผ้าไหมออกไปข้างหน้า

โม่จิ่งเหว่ยไม่ขยับ

“ข้าน้อย...” เสียงของเขาต่ำจนผู้คนต้องเงี่ยหูฟัง “ขอเข้าเฝ้ากราบทูลก่อน”

“ฝ่าบาททรงมีรับสั่งว่า ไม่ทรงอนุญาตให้ใครเข้าเฝ้าในวันนี้” ขันทีหลี่ตอบด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ท่านอ๋อง ขัดพระราชโองการโทษถึงตาย ข้าน้อยขอเตือนด้วยความหวังดี”

มือของท่านอ๋องกำแน่นจนข้อนิ้วขาว เขาไม่ได้เอื้อมไปรับ แต่เมื่อลานทั้งลานนิ่งเงียบจนได้ยินเสียงลมหนาว เขาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ไม่ได้มองขันที แต่มองข้ามลานกว้างไปยังเงาร่างที่ยืนอยู่ปลายระเบียง

สายตาของเขากับของนางประสานกันครู่หนึ่ง ในดวงตาของเขามีสิ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความตระหนกอย่างลึกซึ้ง เหมือนเด็กที่เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ตนจับไว้แน่นที่สุดกำลังจะหลุดมือไป

เจิงหลิงก้มหน้า วางถาดน้ำชาลงบนราวระเบียงอย่างเงียบเชียบ แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือนโดยไม่เหลียวมอง

ไม่มีใครเห็นว่าฝ่ามือของนางที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อสั่นเทา และในหัวใจของนางนั้น เสียงที่เคยหายไปเมื่อสามปีก่อนกลับมากระซิบอีกครั้ง

เจ้าไม่เคยมีสิทธิ์ได้สิ่งใดมาเป็นของตัวเองเลย