26 ใจที่ยอมศิโรราบ

 

ข่าวนั้นมาถึงเมืองริมทะเลสาบในบ่ายวันที่สี่ ผ่านปากพ่อค้าที่เพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง

ชุนเถาเป็นคนได้ยินก่อนที่ตลาด นางจึงวิ่งกลับมาทั้งที่ตะกร้าผักหล่นเกลื่อนทาง ใบหน้าซีดขาว “คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องคุกเข่าอยู่หน้าท้องพระโรงมาสามวันสามคืนแล้ว ตากฝนอยู่ท่ามกลางพายุ ไม่ยอมลุก!”

ถ้วยชาในมือเจิงหลิงหลุดร่วงลงพื้นแตกกระจาย นางไม่ได้ก้มลงเก็บ ไม่ได้แม้แต่รู้สึกว่าน้ำชาร้อนกระเซ็นเปื้อนปลายเท้า

“เขาพูดว่าอะไร”

“เขาพูดต่อหน้าขุนนางทั้งหมดว่าชาตินี้มีชายาเพียงคนเดียว...คือคุณหนูหลินเจ้าค่ะ”

เจิงหลิงไม่เหลือเวลาจะคิดอะไรอีก นางคว้าเสื้อคลุมที่แขวนอยู่ข้างประตู ร่มกระดาษน้ำมันคันเก่าที่วางอยู่ในมุมระเบียง แล้ววิ่งออกจากบ้านโดยไม่ได้บอกกล่าวใคร

***

เหยาเล่อคังที่ตามหาตัวนางพบก่อนฟ้ามืด เขาดักรออยู่ที่ท่าเรือพร้อมม้าเร็วสามตัว หน้าตามอมแมมเพราะเดินทางโดยไม่หลับไม่นอน เขาไม่ต้องอธิบายอะไร เจิงหลิงเห็นเข้าก็รู้ทันทีว่าท่านอ๋องไม่ได้ให้เขามาตาม แต่เขามาเอง

“ท่านอ๋องสั่งห้ามข้าน้อยมาตามหาคุณหนู” เขาพูดเสียงเครียด “แต่ข้าน้อยไม่อาจเห็นท่านอ๋องตายเพราะความดื้อของตนเองได้ หากเราเปลี่ยนม้าทุกยี่สิบลี้ เดินทางอย่างไม่หยุดพักก็จะไปถึงเมืองหลวงก่อนรุ่งเช้า”

เจิงหลิงไม่พูดอะไร นางยินดีทำตามที่เหยาเล่อคังว่าโดยไม่สนความลำบาก พวกเขาขี่ม้าทั้งคืน ลมหนาวเฉือนใบหน้าจนนางไร้ความรู้สึกไปแล้ว ต้นขาถลอกเป็นแผล มือที่จับบังเหียนแข็งเป็นน้ำแข็ง แต่นางไม่ได้ลดความเร็ว ในหัวมีเพียงภาพเดียว ภาพของชายผู้หนึ่งที่ยืนรับมีดแทน

นางเคยคิดว่าการหนีคือการรักษาเขาไว้ ที่แท้กลับเป็นการผลักเขาลงสู่ความทุกข์ที่ใหญ่กว่า

เมื่อไปถึงประตูพระราชวังก็เป็นยามรุ่งสางที่ฝนยังเทลงมา ทหารยามยกหอกขวางทางไว้ แต่เหยาเล่อคังก็จัดการเรื่องพวกนี้ให้จนส่งคุณหนูหลินเข้าไปด้านในได้อย่างลับ ๆ

ลานหินหน้าพระที่นั่งเงียบสงัดไร้ผู้คน ท่ามกลางสายฝน มีเงาร่างหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหิน หลังตรง ศีรษะก้มเล็กน้อย ชุดสีม่วงเข้มเปียกน้ำจนเกือบเป็นสีดำ

สายฝนที่ตกลงมาเป็นม่านขาวตลอดเวลากลับหายไปชั่วขณะ ทำให้โม่จิ่งเหว่ยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก็เห็นว่ามีร่มคันหนึ่งกางอยู่เหนือศีรษะ แต่นั่นไม่ได้ทำให้โม่จิ่งเหว่ยแปลกใจได้เท่ากับคนที่กำลังถือร่มคันนั้นอยู่

“...เจิงหลิง”

“ท่านอ๋อง” เสียงนางสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ นางทรุดลงคุกเข่าข้างเขา “ท่านโง่หรือไร ทำแบบนี้ท่านจะตายเอาได้ ท่านเป็นถึงท่านอ๋อง มาตายตรงนี้สมควรหรือ”

“เจ้าหนีข้าไป” เขายิ้ม ริมฝีปากที่แตกแห้งขยับอย่างยากลำบาก

“ข้าขอโทษ” น้ำตาของนางไหลปนกับน้ำฝน “ข้าไม่ควรหนี ข้าไม่ควรตัดสินใจแทนท่านคนเดียว ข้า...ข้าแค่กลัว”

“กลัวอะไร”

“กลัวว่าข้าจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้ท่านเสียทุกอย่างไป กลัวว่าข้าจะเป็นเหมือนครั้งก่อน คือคนที่ถูกทิ้งเมื่อไม่มีประโยชน์” นางกอดเขาไว้แน่นจึงได้รู้ว่าตัวของเขาเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง “แต่ท่านไม่เคยทิ้งข้า ท่านไม่เคยทิ้งข้าเลยสักครั้ง ข้าไม่หนีอีกแล้ว ข้าสัญญา”

แขนที่เย็นจัดค่อย ๆ โอบรอบตัวนาง ทว่าเรี่ยวแรงก็น้อยลงจนนางรู้สึกได้ว่าเขาแทบไร้เรี่ยวแรงแล้ว แต่ก็ยังพยายามกอดนางเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่ทำได้ “เจ้ากลับมาแล้ว...”

“เจ้าค่ะ ข้ากลับมาแล้ว”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วศีรษะก็ฟุบลงบนไหล่ของนาง

ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่ทั้งสองอยู่ในท่านั้น จนกระทั่งมีเสียงเท้าหลายคู่ดังขึ้นอยู่บนบันไดหิน เจิงหลิงเงยหน้าขึ้น เห็นเงาผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ชายคา ในฉลองพระองค์สีเหลืองทอง มีขันทีใหญ่หลี่ยืนกางร่มให้อยู่ด้านหลัง

ฮ่องเต้ทรงยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบได้

เจิงหลิงก้มศีรษะลงและเอ่ยเสียงฉะฉาน “หลินเจิงขอถวายพระพรฝ่าบาท”

“เงยหน้าขึ้น” พระสุรเสียงเรียบเฉยแต่ไม่ได้แฝงโทสะอย่างที่นางกลัว “เจ้าคือผู้ที่เขายอมคุกเข่าตากฝนสามวันสามคืนอย่างนั้นน่ะหรือ?”

“เพคะ”

“บอกข้ามา เจ้ารักน้องชายข้าหรือไม่”

“หม่อมฉัน...” นางกลืนน้ำลาย แล้วตอบด้วยเสียงที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ “เพคะ หม่อมฉันรักเขา และหม่อมฉันจะไม่หนีไปอีก”

ฮ่องเต้ทรงเงียบไปนาน สายพระเนตรมองข้ามนางไปยังน้องชายที่ฟุบอยู่ แล้วทรงถอนหายใจเบา ๆ เหมือนผู้ที่ยอมรับว่าตนพ่ายแพ้ต่อสิ่งที่ไม่อาจเอาชนะด้วยอำนาจ

“ข้าไม่เคยเห็นเขาคุกเข่าให้ใคร แม้แต่ตอนที่ข้าสั่งปลดเกราะเขา เขายังไม่แม้แต่จะคุกเข่าอ้อนวอนรั้งตำแหน่งเอาไว้” พระองค์ตรัส “ขันทีหลี่ พาโหย่วอ๋องไปให้หมอหลวงตรวจรักษา ส่วนราชโองการประทานสมรสกับบุตรสาวเสนาบดีฉี ข้าถอนคืน”

เจิงหลิงอ้าปากจะเอ่ยขอบพระทัย แต่ถูกพระหัตถ์ยกขึ้นห้ามไว้

“แต่ข้ายังไม่ได้ให้เจ้าเป็นชายาของเขา” ฮ่องเต้ตรัสต่อ “พระชายาโหย่วอ๋องจะต้องมิใช่สตรีที่มีเพียงความงามอย่างเดียว เจ้ามีเงินและมีเส้นสายทางการค้า ขุนนางของราชสำนักจะจับตามองเจ้า ดังนั้นเจ้าต้องพิสูจน์ให้ข้าและทุกคนเห็นว่าเจ้าคู่ควรกับตำแหน่งนั้น ข้าจะให้งานแก่เจ้าเมื่อถึงเวลา เจ้าจะยอมรับหรือไม่”

เจิงหลิงมองพระพักตร์ที่ไร้ความยินดี แต่ก็ไม่มีความเกลียดชังเช่นกัน นางก้มศีรษะลงอีกครั้ง

“หม่อมฉันยอมรับเพคะ”