ตอนที่ 10 ออกมา

ระหว่างทางดารินทร์ได้โทรหามาวิน ซึ่งมาวินได้อยู่ตรงที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว จึงมีเวลาคุยกันไม่มากนัก เธอจึงวางสาย

ไม่นานรถตู้ของสถานรถก็ไปถึงสถานที่เกิดเหตุ ดารินทร์เมื่อเห็นทะเลไฟด้านหน้าเธอจึงรีบลงจากรถทันที

"น้องริน อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ นะ"

ณัชเอกตะโกนตามหลังเมื่อเห็นดารินทร์วิ่งไป เพราะทุกคนรู้ดีว่าดารินทร์ใช้ชีวิตแต่วันต่อวันเท่านั้น

"ตามน้องไปก่อน ทางนี้พี่จัดการเอง"

ชวกรณ์และณัชเอกจึงรีบวิ่งตาดารินทร์ไปทันที เหลือแต่เกวลินและประสิทธ์ช่วยกันเซตกล้อง

"น้องรินรอพี่ก่อน"

สองหนุ่มตะโดนตามหลัง แต่ใช่ว่าดารินทร์จะฟัง เธอวิ่งไปหามาวิน ซึ่งเธอเล็งไว้ตั้งแต่รถเลี้ยวเข้ามาแล้ว

"พี่วิน เป็นไงบ้างคะ"

"เพลิงลุกไหม้มาเกือบ2ชั่วโมงแล้ว"

"แล้วมีใครติดอยู่ในนั้นบ้างมั้ยคะ"

"พนักงานดับเพลิงช่วยออกมาแล้วครับ"

"พี่ซันล่ะ"

"เห็นว่ากำลังมา เมื่อคืนมันอยู่เชียงใหม่ ตอนนี้คงลงเครื่องแล้วล่ะ"

ดารินทร์รู้สึกโล่งใจที่ศศินไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เผื่อเจออะไรที่พอจะเป็นหลักฐานเอาผิดคนวางเพลิงได้ เพราะเธอมั่นใจว่านี่คือการวางเพลิง

"น้องริน จะไปไหน"

ณัชเอกวิ่งมาขวางเมื่อเห็นดารินทร์กำลังจะเดินออกไปทางอื่น

"พี่สิทธิ์ให้มาตาม"

"อ๋อค่ะ"

ดารินทร์ยอมกลับไปยังรถเพื่อเตรียมตัวรายงานข่าวไปยังสถานีก่อน

"สวัสดีค่ะ คุณนลินีคะ ตอนนี้เราอยู่กันที่โรงงานแปรรูปผลผลิตทางการเกษตรย่านบางใหญ่ค่ะ เมื่อตอนเช้าเวลาประมาณ 6 โมงเช้า ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นกับการเดินทางไปทำงาน โรงงานแห่งนี้ได้เกิดเพลิงไหม้ขึ้น ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองชัวโมงแล้ว ยังไม่สามารถควบคุมเพลิงเอาไว้ได้ค่ะ มีชาวบ้านบาวส่วนช่วยกันเอาน้ำมาดับไฟ บริเวณโดยรอบ เพื่อไม่ให้ลุกลามไปยังไร่ที่อยู่ใกล้ ๆ โรงงานเพราะสถานที่แห่งนี้เป็นที่หาเลี้ยงครอบครัวของพวกเขา"

'คุณดารินทร์คะ ไม่ทราบว่ารู้สาเหตุของการเกิดเพลิงไหม้ครั้งนี้มั้ยคะ'

"ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดค่ะ แต่ดิฉันเชื่อว่า ความจริงก็คือความจริงค่ะ"

'ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บมั้ยคะ'

"ตอนนี้ยังไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บค่ะ หากมีรายงานเพิ่มเติมดิฉันและทีมงานจะรายงานให้ทราบเป็นระยะค่ะ สวัสดีค่ะ"

ดารินทร์รีบตัดจบทันที เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีสมาธิ ซึ่งทีมงานก็สังเกตเห็นอาการลุกลี้ลุกลนของเธอด้วยเช่นกัน

"รินฝากด้วยนะคะ"

ดารินทร์หันไปบอกพี่ ๆ ทีมงานก่อนจะวิ่งออกไป ทุกคนพยายามร้องห้ามแต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ดารินทร์วิ่งไปยังข้าง ๆ โรงงานเพื่อดูว่ามีอะไรที่ผิดปกติหรือเปล่า แต่ไม่มีอะไรที่ผิดปกติ แต่ขณะที่เธอกำลังหมุนตัวกลับ เธอบังเอิญเห็นรอยเท้า เธอจึงนั่งลงไปสำรวจ

"มาสองคนงั้นเหรอ" เธอพูดคนเดียวเบา ๆ

ดารินทร์เดินเข้าไปตามรอยเท้า ซึ่งเข้าไปทางสวนผลไม้ ก่อนจะเจอก้นบุหรี่สองมวน เธอจึงดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาเพื่อเก็บมันแล้วในเข้าไปในกระเป๋า แล้วเธอก็เดินต่อ แต่ระหว่างเดินนั้น เธอบังเอิญได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน เธอจึงหาที่หลบ

"กูบอกมึงแล้ว ว่าอย่าลืม เสียเวลาต้องวนรถกลับมาเลยเนี่ย"

"ขอโทษครับพี่ ผมรีบไปหน่อย"

ดารินทร์ดึงโทรศัพท์ออกมาบันทึกวีดีโอสองคนนี้ไว้ ถึงแม้เสียงจะไม่ค่อยชัด แต่อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าไว้ก่อน

"มึงทำงานแบบนี้ ถ้าไม่ระวัง ต่อไปได้ติดคุกหัวโตแน่ นี่ถ้านายรู้กูว่ามึงอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้"

บทสนทนาของทั้งสองยิ่งทำให้ดารินทร์มั่นใจว่าทั้งสองคือคนที่ก่อเหตุแน่ ๆ

"เฮ้ย ๆ หลบ มีคนมา" ทั้งสองวิ่งไปหลบคนละฝั่งกับดารินทร์

เมื่อได้ยินทั้งสองพูดขึ้น ดารินทร์จึงหันไปมองตามทางที่เธอเดินมาทันที เธอตัวรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เพราะบุคคลที่เธอเห็นคือศศิน ดารินทร์จึงหันไปมองทางคนร้ายทั้งสอง เธอต้องเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อหนึ่งในนั้นยกปืนขึ้นมากำลังจะเล็งไปหาศศิน เธอหันซ้ายหันขวาเพื่อหาก้อนหิน ส่วนนิ้วก็กดโทรหามาวินไปด้วย...

ดารินทร์ได้ก้อนหินขนาดพอมือ เธอจึงขว้างเต็มแรงไปโดนคนที่ถือปืน

โป้ก!! ปัง!

ก้อนหินโดนหัวผู้ชายที่ถือปืนจนเลือดไหล เสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัดทันที ดารินรีบหันไปมองศศินอีกครั้ง เธอรู้สึกโล่งอกที่กระสุนไม่โดนศศิน ทำให้เขารู้ตัวและหาที่หลบทันที

"ใครที่อยู่ตรงนั้นออกมา"

ผู้ชายคนที่ถือปืนเล็งกระบอกปืนมาทางตำแหน่งที่ก้อนหินถูกขว้างไป ดารินทร์รู้ตัวแล้วว่าตอนนี้เธอกำลังถูกจับได้ เธอจึงเร่งส่งวีดีโอไปทางไลน์ของมาวิน โดยที่เธอก็ไม่ทันได้สังเกตุว่าสายที่โทรออกเมื่อกี้มีคนรับสายแล้ว

ด้านมาวินเมื่อรับสายของดารินทร์แล้วไม่มีคนพูดเขาก็แปลกใจ พยายามเรียกอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งได้ยินเสียงปืน แล้วไม่นานวีดีโอก็ถูกส่งมา เขาเลยพากำลังวิ่งเข้าไปทางไร่ทันที....

"กูบอกให้ออกมา!!"

"กูบอกให้มึงออกมาไง!!"

ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ผู้ชายคนที่ถือปืนจึงลุกขึ้นยืน มือหนึ่งก็จับตรงแผลที่หน้าผากที่โดนก้อนหินจากการขว้างของดารินทร์

ปัง!! ปัง!!

กระสุนถูกยิงไปยังต้นไม้ที่ดารินทร์หลบอยู่จำนวนสองนัด แต่เธอก็ยังนิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหว

"พี่ ยิงขนาดนั้นเดี๋ยวตำรวจก็แห่มาหรอก"

"อย่าโง่!! แถวนี้โรงงานเยอะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นเสียงปืน" คนที่ถือปืนหันไปตะคอกใส่ลูกน้อง "แล้วมึงดูมันเอาก้อนหินมาขว้างใส่หัวกูจนแตกเนี่ย กูต้องเอาเลือดหัวมันออกให้ได้"

คนร้ายตะโกนจนดารินทร์และศศินได้ยิน ศศินก็สงสัยว่าคนที่หลบอยู่ตรงหลังต้นไม้คือใคร ส่วนโจรที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า จนมันลืมไปว่าศศินก็ยังอยู่

ปัง!! ปัง!!