ตอนที่ 11 ใครส่งพวกแกมา

ปัง!! ปัง!!

"เบา ๆ พี่เดี๋ยวกระสุนก็หมดหรอก พี่ไม่ได้หยิบสำรองมาไม่ใช่เหรอ" ด้วยความซื่อของลูกน้อง ดารินทร์จึงได้ยินประโยคนั้น

"แล้วมึงจะพูดทำพ่อมึงเหรอ!!" หันไปด่าลูกน้อง "ออกมา!! ถ้าไม่ออกกูจะไปเจาะกะโหลกมึงถึงที่"

ดารินทร์คิดว่าตอนนี้กระสุนในแมกกาซีนของคนร้ายคงจะเหลือไม่กี่นัดแล้ว เธอจะรอให้มันยิงออกมาอีกสองนัด เธอถึงจะออกไป ดารินทร์หยิบก้อนหินอีกก้อนขึ้นมา แล้วหาจังหวะขว้างไปอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่โดนใคร

ปัง!! ปัง!!

ด้วยความตกใจกระสุนโดนปล่อยมาอีกสองนัด

"ออกมา!!"

คราวนี้ดารินทร์จึงเลือกที่จะออกไปเพราะเธอมั่นใจว่าในแมกกาซีนคงจะเหลือกระสุนไม่เกินหนึ่งหนัด ถ้าเกิดคนร้ายลั่นไกยิงเธอ อย่างน้อยศศินก็คงจะปลอดภัย เพราะตอนนี้มาวินคงกำลังมาถึง

ฝั่งของศศินเมื่อเห็นว่าคนที่ออกมาจากหลังต้นไม้คือดารินทร์ยิ่งทำให้เขาตกใจ แต่เขาจะวู่วามไม่ได้ เขาจึงยังหลบอยู่ที่เดิม

"มึงเองเหรอ เป็นผู้หญิงมายุ่งอะไรด้วย แต่หน้าตาก็สวยซะด้วย"

"เอากลับไปด้วยเลยพี่"

"ไอ้เหี้ย!!! ก่อนจะเอามันกลับ เอาตัวมึงให้รอดก่อนมั้ย"

ทั้งคู่ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาดารินทร์ มันจึงสั่งให้ลูกน้องจับตัวเธอไว้

"ตัวนุ่มนิ่มมากเลยพี่"

ศศินที่นั่งฟังอยู่ได้แต่กำหมัดแน่น เขาเจ็บใจที่เขาทำอะไรไม่ได้ ดารินทร์อุตส่าห์ช่วยเขาเอาไว้อีกครั้ง

"พวกแกคือคนวางเพลิงสินะ" ดารินทร์ถามขึ้น

"ใครบอกแก"

"รอยเท้าบ่งบอกคนร้ายมีกันสองคน ส่วนก้นบุหรี่เอาไปตรวจก็เจอว่าเป็นน้ำลายของใคร"

"มึงไม่ได้เอาไปตรวจหรอกแม่หนู เพราะมึงต้องไปหายมบาลก่อน"

"พวกหมาหมู่!! หมาลอบกัน!! หมาขี้เรื้อน!!" ดารินทร์ก่นดา

เพี๊ยะ!!

เสียงฝ่ามือกระทบลงบนใบหน้าเรียว จนเธอหน้าหันไปตามแรงมือ ทำให้เลือดออกซิบ ๆ ตรงบริเวณมุมปากเล็ก ๆ ของเธอ ศศินที่นั่งดูอยู่เขากัดฟันดังกรอด ๆ

"ทำไม ถ้าพวกกูเป็นคนทำแล้วจะทำไม มึงก็ไปบอกใครไม่ได้อยู่ดี เพราะกูจะส่งมึงไปให้ท่านยมเดี๋ยวนี้"

ชายคนที่ถือปืนยกปืนขึ้นมาเล็งตรงศรีษะของดารินทร์ ศศินที่ได้ฟังและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ลุกออกจากที่ซ่อนทันที

"อย่าทำอะไรเธอ เอาตัวฉันไปแทน"

"กูไม่เอาใครไปแทนสักคน กูจะยิงทิ้งตรงนี้ทั้งคู่"

กระบอกปืนถูกหันไปทางศศินทันที ดารินทร์จ้องมองปืนสลับกับศศิน เธอจะไม่ยอมให้เขาเป็นอะไรเด็ดขาด ดารินทร์จึงใช้จังหวะที่ลูกน้องของมันเผลอกระทุ้งศอกเข้าไปตรงท้องจนจุก แล้วเธอก็ถีบซ้ำจนมันกลิ้งไป ฝั่งคนถือปืนก็หันมาเล็งปืนใส่ดารินทร์อีกครั้ง แต่เธอก็ไวกว่า เธอเข้าไปแย่งปืนทันที

ปัง!! แกร๊ก!!

ปืนลั่นขึ้นฟ้าไปหนึ่งนัด เสียงดังครั้งที่สองบ่งบอกว่ากระสุนหมดแล้ว ดารินทร์จึงโล่งใจ อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เธอกับศศินน่าจะปลอดภัย

ศศินวิ่งเข้ามายกเท้าถีบผู้ชายคนนั้นล้มไป ก่อนจะเข้าไปประครองดารินทร์ที่เซจากแรงดึงของผู้ชายที่เขาถีบ ก่อนเขาจะดึงดารินทร์มาหลบด้านหลังของเขา

ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ

ใจที่เต้นแรงของดารินทร์ทำให้เหงื่อเริ่มออกที่มือของเธอจนศศินสัมผัสได้ เขาเหลือบมามองเธอนิดนึงก่อนจะหันไปหาผู้ร้ายทั้งสอง

"ใครส่งพวกแกมา" ศศินถามออกไป

"ถ้าบอกว่ามาเองจะเชื่อมั้ย"

"สภาพแบบพวกแก ไม่มีปัญญาทำอะไรด้วยตัวเองหรอก" ดารินทร์พูดมาจากด้านหลังของศศิน "คนที่อยู่เบื้องหลังของพวกแกคือนักการเมืองใช่มั้ย"

โจรทั้งสองหันมองหน้ากัน ศศินก็แอบตกใจว่าดารินทร์เอาข้อมูลนี้มาจากไหน หรือวันนั้นที่เขาเจอ เธอกำลังสืบเรื่องนี้...

"ไม่มีใครทั้งนั้น"

"เดี๋ยวก็รู้ว่ามีหรือไม่มี เพราะหลังจากนี้พวกแกจะถูกสั่งฆ่าปิดปาก ฉันเป็นนักข่าว มีภาพพวกแก เดี๋ยวฉันจะเอาไปออกอากาศ"

โจรทั้งสองหน้าซีดลงทันที ดารินทร์ที่เห็นปฏิกิริยาทั้งสองของโจร เธอจึงแอบยิ้มออกมา

"แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่านายของพวกกูจะปล่อยมึงทั้งสองไป ยิ่งมึงแม่นักข่าว" ชี้หน้าดารินทร์ "ลองเอาหน้าพวกกูไปลงดู นายจะได้รู้ว่าแกรู้เรื่องของเค้า เดี๋ยวมึงก็จะมีจุดจบไม่ต่างจากพวกกู"

"สุดท้ายแกก็ยอมรับว่ามีคนสั่งมา แต่จะบอกให้ฉันไม่ได้โง่แบบพวกแก"

ดารินทร์ขยับออกไปจะยืนหน้าศศิน แต่ก็ถูกดึงกลับมาอยู่ด้านหลังเหมือนเดิม ดารินทร์ไม่ได้กลัวกับคำขู่สักนิด เพราะเธอมีวิธีการเอาภาพไปเผยแพร่แบบไม่ต้องบอกที่มา

ส่วนศศินเขาแอบหวั่นใจไม่อยากให้ดารินทร์ต้องมาเสี่ยงกับเรื่องนี้ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมการกลับมาเจอกันครั้งนี้ ทำให้เขาเมินเฉยต่อเธอไม่ได้อีกต่อไป...

โจรทั้งสองย่างสามขุมเข้ามาหาคนทั้งสอง พร้อมกับไม้ในมือ ในเมื่อหนีไปก็อาจจะถูกนายฆ่า สู้ฆ่าสองคนตรงหน้าให้ตายก่อนดีกว่าเผื่อมีโอกาสรอด

ศศินยังจับมือดารินทร์ไว้ข้างหนึ่ง เขาค่อย ๆ ก้าวถอยหลังช้าๆ พร้อมกับดารินทร์

"หยุดนะ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ"

มาวินเข้ามาได้ทัน ก่อนที่จะเสียเลือดเสียเนื้อกันอีกรอบ ลูกน้องของเขารีบเข้ารวบตัวผู้ร้ายทั้งสองทันที

"เป็นไงบ้าง ปลอดภัยดีใช่มั้ย"

"พี่มาช้าจัง รินเกือบขิต"

"รับโทรศัพท์ปุ๊บก็มาปั๊บ"

ศศินได้แต่ยืนมองทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนม เขาสงสัยว่าทั้งคู่โทรหากันเหรอ ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่

"นั่นเลือดใคร"