ตอนที่ 6 รู้อย่างนี้...

ปัง!!

ดารินทร์ไม่ฟังคำทักท้วงของศศิน เธอปิดประตูห้องนั้นแล้วจัดการคล้องกุญแจทันที เพื่อไม่ให้ศศินออกมาได้ ส่วนเธอก็วิ่งไปหารุ่นพี่นักข่าว เพราะเธอก็เป็นห่วงทั้งสองคนไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง

ด้านศศินที่อยู่ด้านในเขาเห็นดารินทร์วิ่งห่างออกไป เขาพยายามผลักประตูออกแต่ก็เปิดไม่ได้เพราะโดนคล้องกุญแจอยู่ด้านนอก ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกแสบตาเขาเลยเอาน้ำที่        ดารินทร์ให้ไว้ขึ้นมาล้างหน้า ก่อนจะพยายามมองไปด้านนอก

ตอนนี้เสียงปืนก็สงบลงแล้ว เหลือแค่กลุ่มควันบาง ๆ ที่กำลังโดนน้ำจากสปริงเกอร์โปรยใส่อยู่

ทางฝั่งของดารินทร์เมื่อเธอช่วยพาพี่ ๆ นักข่าวออกไปแล้ว เธอก็เจอกับตำรวจที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ เธอเลยบังเอิญเห็นมาวินเข้า ดารินทร์จึงรีบวิ่งไปหาทันที

"สารวัตรคะ ตามฉันมาหน่อย"

มาวินหันมามองดารินทร์ทันที จากการแต่งตัวของเธอทำให้มาวินจ้องมอง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่บางอยู่แล้ว ยิ่งเวลาโดนน้ำ มันเลยดูแนบเนื้อเธอเข้าไปอีก

"มันใช่เวลามามองแบบนั้นมั้ยคะ ตามรินมาหน่อย"

ตอนนี้ไม่มีเวลาจะคิดถึงเรื่องอื่น ดารินทร์ต้องย้อนกลับไปช่วยศศินก่อน

"พี่วินระวังนะคะ เมื่อกี้มีคนยิงปืนด้วย"

"น้องรินเห็นหน้ามันมั้ย"

"เห็นไม่ชัดค่ะ ควันมันอบอวนไปหมด แล้วมันก็ใส่หมวก ปิดหน้าด้วย"

ปากที่ปรึกษากันไป ส่วนเท้าก็ค่อย ๆสาวไปตามทาง สายตาก็สอดส่องไปรอบ ๆ ยิ่งทำให้มาวินรู้สึกสงสัยในตัวดารินทร์ หากเธอไม่ใช่นักข่าว เขาจะคิดว่าเธอต้องเป็นสายลับแน่นอน ทักษะเธอเยอะมาก

"แล้วจะพาพี่ไปไหน"

"ไปหาพี่ซันค่ะ รินให้เขาซ่อนอยู่ในห้องนั้น"

เธอชี้ไปเมื่อใกล้ถึงห้องควบคุมเสียง เมื่อไปถึงเธอเห็นกุญแจที่เธอเป็นคนคล้องยังอยู่ เธอจึงรู้สึกโล่งใจ

"คล้องกุญแจจากด้านนอก จะมีคนอยู่ด้านในเหรอ"

"รินเป็นคนคล้องเองค่ะ"

"เอ้า แบบนี้ไม่เรียกว่าซ่อน เขาเรียกว่าขัง"

"เออนั่นแหละค่ะ จะเรียกอะไรก็ช่างแค่พี่ซันปลอดภัยก็พอ"

มาวินสันนิษฐานว่าดารินทร์คงจะกลัวมาวินออกมาแล้วโดนลูกหลงเธอจึงขังไว้แบบนี้

เมื่อประตูถูกเปิดจากคนด้านนอก ศศินที่ยืนดูเหตุการณ์ตั้งแต่ทั้งสองคนเดินเข้ามา เขาจึงขมวดคิ้วใส่ทั้งสองทันที แต่แล้วสายตากลับไปสะดุดกับเสื้อตัวบางที่เปียกน้ำนั้นของดารินทร์ เขาจึงถอดสูทแล้วส่งให้ดารินทร์ทันที เธอรับไปแบบงง ๆ แต่ก็ไม่ได้สวมมัน

"ลูกน้องมึงเหรอไอ้วิน"

"อ้าว...กูคิดว่าจะคุยกันแล้ว"

มาวินมองหน้าสองคนสลับกัน

"เออไอ้วิน กูยืมโทรศัพท์มึงหน่อย ของกูไม่รู้หล่นตรงไหนกูจะโทรหาเอมมี่ ตอนนี้ไม่รู้เป็นไงบ้าง"

มาวินจึงหยิบโทรศัพท์ส่งให้ศศินก่อนจะหันไปมองดารินทร์ที่ยืนก้มหน้าอยู่เธอรู้สึกไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วส่วนศศินเมื่อได้โทรศัพท์ก็กดโทรหาแฟนสาวทันที

"พี่วินฝากเสื้อคืนพี่ซันด้วยนะ รินต้องไปรายงานข่าวก่อน ทีมงานคงมาถึงแล้วค่ะ"

"จะออกไปทั้งอย่างนี้"

มาวินก้มมองสภาพของดารินทร์

"ไม่เป็นไรค่ะ" แล้วเธอก็หมุนตัวออกไปจากตรงนั้นทันที มาวินทำได้แค่มองตาม เขารู้ว่าดารินทร์ยังไม่เปลี่ยนไป เพียงแต่เธอโตขึ้น การแสดงออกเลยไม่เหมือนเดิม

ศศินเมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จได้ความว่า แฟนสาวโดนพ่อของเธอพากลับตั้งแต่เพิ่งเกิดเรื่องแล้ว เขาก็เลยรู้สึกโล่งใจ

"อ่ะโทรศัพท์ ขอบใจมาก"

"ยืมโทรศัพท์ไปคุย ยังพูดขอบใจออกมาง่าย ๆ แต่กับคนที่ช่วยชีวิต ไม่มีแม้แต่คิดที่จะพูด"

ศศินมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นหญิงสาวที่ช่วยเขาเอาไว้เมื่อครู่แล้ว

"ใครว่ากูไม่คิด แล้วเธอไปไหนแล้ว คุยโทรศัพท์เสร็จกูก็ตั้งใจจะขอบคุณ"

"คิดช้าไปนะมึง"

"ถ้าไม่ได้ลูกน้องมึงกูเดี้ยงแน่ว่ะ"

"ไม่ใช่ลูกน้องกู นั่นน้องริน สาวน้อยข้างบ้านมึง มึงจำไม่ได้หรือไง   ไอ้ซัน"

ศศินนิ่งไปครู่หนึ่ง ดารินทร์คนนี้เธอหายไปจากชีวิตของเขาเกือบสิบปี ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ วันนี้เธอกลับมาพร้อมกับการช่วยชีวิตเขา เขาไม่สงสัยแล้วว่าทำไมเธอถึงเรียกเขาเหมือนคนรู้จัก แต่เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ไม่กะโหลกกะลาเหมือนเมื่อสิบปีก่อนแล้ว

"แล้วที่มึงว่าเกือบเดี้ยงนี่ยังไง"

"มีคนจะยิงกู แล้วดารินทร์ก็กระโจนเข้ามาคว้าตัวกูจนกลิ้งไปสามตลบ"

มาวินนึกภาพวันที่เขาได้เจอดารินทร์วันแรก วันนั้นเธอก็ช่วยเขาไว้เช่นกัน

"อ่ะนี่เสื้อ น้องรินไม่ได้เอาไป"

"แล้วไปทั้งสภาพนั้น" ศศินขมวดคิ้ว

"อืม"

หลังจากคืนนั้นดารินทร์กลับไปค้นประวัติทั้งหมดของศศิน แม้ตั้งแต่เล็กจนอายุสิบเจ็ดเธอจะรู้จักกับศศิน แต่หลังจากนั้นมาเธอก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาอีกเลย ดารินทร์มัวแต่มุ่งมั่นทำตามสิ่งที่เธอฝันไว้นั่นคือการเป็นนักข่าว

ศศินมีโรงงานขนาดใหญ่อยู่แถบชาญเมืองหลายแห่ง เมื่อกลางปีที่แล้ว พืชผลที่รอเก็บเกี่ยวถูกทำลายโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่สามารถจับกุมคนทำผิดได้ และเมื่อปลายปีที่แล้วก่อนเธอจะย้ายมาประจำอยู่ในเมืองนี้โรงงานของเขาก็โดนไฟไหม้หนึ่งแห่ง สาเหตุที่ระบุไว้คือไฟฟ้าลัดวงจร

แม้ในข่าวจะเขียนไว้แบบนั้น แต่ดารินทร์ก็รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ เช่นคืนนั้น ผู้คนวิ่งกันอลหม่านแต่ชายชุดดำคนนั้นกลับเล็งกระบอกปืนไปหาศศิน เหมือนตั้งใจ

หากเป็นแบบที่เธอคิด แน่นอนตอนนี้ศศินต้องตกอยู่ในอันตราย เพราะก่อนหน้านี้สองครั้งคนร้ายลงมือกับสิ่งของเหมือนเป็นการเตือน แต่พอคืนนั้นตั้งใจลงมือกับคน เธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอจึงพับโน๊ตบุ๊คเก็บก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้แล้วเดินออกไปจากห้องทันที ระหว่างทางเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาใครคนหนึ่ง...

'ฮัลโหล...ครับ'

"พี่วินคะ รินมีเรื่องจะรบกวนหน่อย พี่พอจะมีเวลามั้ย"

'วันนี้พี่หยุดพอดี แต่ตอนเที่ยงพี่มีนัด'

"ตอนนี้สะดวกมั้ยคะ"

'ได้สิ ส่งโลเคชั่นมา เดี๋ยวพี่ไปหา'

ระหว่างที่เดินออกมาเธอก็ไม่ลืมที่จะถือร่มติดตัวมาด้วย เพราะช่วงนี้กำลังจะเข้าหน้าฝน ไม่สิ เพราะประเทศไทยตอนนี้อากาศมันปั่นป่วนนักเดินทางอย่างเธอจึงต้องเตรียมพร้อมอยู่ตลอด