LOGINร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากสถานีมากนัก ดารินทร์ที่มาถึงก่อนเธอเลือกมุมที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านมากนัก
"ถึงนานยัง ขอโทษที่มาช้า ฝนตกหนักมากเลย"
เมื่อมาวินเดินเข้ามาเห็นกาแฟในแก้วของดารินทร์ลดเหลือครึ่งแก้วแล้ว เขาก็เลยคิดว่าเธอถึงมานานแล้ว แต่ความเป็นจริงคือเมื่อเธอได้กาแฟที่สั่งปุ๊บเธอก็ดูดไปเลยทีเดียวครึ่งแก้ว นี่คือนิสัยของเธอ เพราะเธอไม่ชอบรอให้มันละลาย เดี๋ยวจะทำให้เสียรสชาติ
"ไม่นานค่ะ ถึงก่อนพี่วินสักสิบนาที" เธอพูดความจริง
"มีธุระอะไรวันนี้ถึงโทรตามพี่"
"สั่งอะไรดื่มก่อนมั้ยคะ"
"พี่แวะสั่งที่เคาน์เตอร์แล้ว"
ตอนเดินเข้ามาเขามองหาดารินทร์เป็นอันดับแรก ก่อนจะเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์แล้วส่งเครื่องดื่ม
"รินมีเรื่องสงสัยจะถามพี่หลายเรื่องค่ะ"
"ว่ามาสิ"
"อย่างแรกนะคะ พี่ซันเคยไปลงบันทึกประจำวันอะไรไว้ที่สถานีตำรวจบ้างมั้ยคะ"
มาวินขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ทำไมอยู่ ๆ ดารินทร์ถึงมาถามเรื่องนี้กับเขา หรือเธอไปรู้อะไรมา
"พี่สงสัยใช่มั้ยคะ ว่ารินไปรู้อะไรมา" เธอจ้องตามาวิน "พอดีเหตุการณ์ที่โรงแรมแกรนด์อิงค์ทำให้รินสงสัยค่ะ เพราะชายหนุ่มชุดดำตั้งใจเล็งกระบอกปืนไปหาพี่ซัน รินคิดว่าเบื้องหลังต้องมีอะไรแน่ ๆ"
มาวินก็ยังเงียบ เขาไม่รู้ว่าจะเล่าให้ดารินทร์ฟังดีหรือเปล่า เพราะยังไงเธอก็คือคนนอก ไม่สมควรมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
"พี่จะหาว่ารินยุ่งก็ได้นะคะ แต่หลังจากคืนนั้น รินก็กลับมาหาข้อมูลของพี่ซัน ทำให้รู้ว่าตั้งแต่กลางปีที่แล้วจนถึงตอนนี้มีเหตุการณ์ไม่ปกติเกิดขึ้นกับพี่ซัน ซึ่งรินคิดว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ"
"ถึงรู้ไปรินก็ทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้ตำรวจยังจับไม่ได้เลยว่าเป็นฝีมือใคร"
"แค่พี่บอกความจริงมา ที่เหลือรินจัดการเอง"
"มันอันตรายนะริน และถ้าไอ้ซันรู้มันไม่ให้รินมายุ่งหรอก เห็นมันเป็นแบบนั้นมันก็ห่วงคนอื่นเป็น"
"ยกเว้นริน" เสียงที่เบาลงของดารินทร์บ่งบอกได้ว่าเธอกำลังเจ็บปวด
"รู้อย่างนี้แล้วรินจะไปยุ่งเรื่องของมันทำไม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ"
"เพราะเขาคือคนเดียวที่ทำให้รินยังอยากอยู่บนโลกนี้ ตอนนี้รินตัวคนเดียวใช้ชีวิตคนเดียว รินแค่อยากอยู่บนโลกที่มีพี่ซัน จะในฐานะอะไรก็ได้"
เธอพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา นั่นคือสิ่งที่เธอคิดมาตลอด นอกจากความฝันของเธออีกอย่างที่เธออยากทำคือพาตัวเองไปอยู่ใกล้ ๆ เขา คนที่เป็นแสงสว่างของเธอ ถึงแม้เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจส่องแสงนั้นให้เธอก็ตาม
"แต่มันกำลังจะแต่งงานนะ"
"ช่างเขาสิคะ รินไม่ได้จะไปแย่งพี่ซันมาสักหน่อย รินแค่อยากให้พี่ซันปลอดภัยแค่นั้น แค่จะทำให้โลกที่รินอยู่มีพี่ซันอยู่เช่นกัน"
มาวินอึ้งในความคิดของดารินทร์ เธอรักศศินมากขนาดนั้นเลยเหรอ รักจนยอมทำทุกอย่างแม้จะไม่ได้ตัวเพื่อนของเขาก็ตาม ภาพเด็กสาวขี้เล่นในวันนั้นที่คอยตามจีบพี่ชายข้างบ้าน ตั้งแต่เขารู้จักศศินเขาก็รับรู้มาตลอด เพราะเธอเป็นคนเปิดเผย แต่ก็ยังคิดว่าเป็นแค่ความรักแบบเด็ก ๆ โตไปเจอใครที่ถูกใจ ก็อาจจะเปลี่ยนใจ แต่นี่ผ่านไปเกือบสิบปีแล้ว เธอยังไม่เปลี่ยน หากเพื่อนของเขามองเห็นความจริงใจของเธอสักนิดก็คงดี เพราะเขาก็ไม่อยากให้ศศินแต่งงานกับแม่สาวดาราคนนั้นเลย เขารู้สึกไม่ถูกชะตา
"พี่เล่าให้รินฟังได้มั้ยคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
มาวินลังเลอยู่สักพักก่อนจะเล่าให้ดารินทร์ฟัง
"อย่างที่รินทราบข้อมูลมานั่นแหละ แต่ที่มีข้อมูลออกไปแบบนั้นเพราะไอ้ซันให้เขียนลงไป จริง ๆ มันก็สงสัยว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เมื่อหาตัวคนร้ายไม่เจอจึงต้องทำเป็นไม่รู้ไปก่อน ให้เหยื่อตายใจ"
"พี่พอจะทราบสาเหตุที่แท้จริงมั้ยคะ"
"มีอย่างนึงที่น่าสงสัย คือแฟนของมันมีนักการเมืองหนุ่มคนหนึ่ง อยู่พรรคเดียวกับพ่อของเธอ มาตามจีบตั่งแต่ต้นปีที่แล้ว"
"เขาอยากให้พี่ซันเลิกกับเธอ"
"คาดว่าจะเป็นแบบนั้น แต่ไอ้ซันไม่ยอมเลิก และกลางปีที่แล้วไอ้ซันมันได้พูดคุยกันเรื่องแต่งงานกับเอมมี่ หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดเหตุในไร่ของมัน แต่ก็เป็นแต่การคาดเดานะ เพราะสาเหตุที่แท้จริงยังไม่ทราบ"
"มีอย่างอื่นอีกมั้ยคะ เช่นขัดผลประโยชน์อะไรประมาณนี้ มันอาจเป็นแรงจูงใจในการลงมือก็ได้นะคะ"
คำถามของดารินทร์ทำให้มาวินนิ่งไป เธอคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ แสดงว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้แน่นอน
"พี่ก็ไม่แน่ใจ แต่เหมือนมันเคยเล่าให้ฟังว่าพ่อของคุณเอมมี่เคยชวนมันทำธุรกิจอะไรสักอย่างนี่แหละ แต่มันไม่ยอมลงทุนด้วย ตอนนั้นก็ทะเลาะกับเอมมี่อยู่พักนึง"
"สุดท้ายพี่ซันได้ลงทุนมั้ยคะ"
"ไม่ได้ลงทุน"
ดารินทร์พอจะเดาเรื่องราวได้บางส่วน มันอาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ แต่อย่างน้อยเธอก็มั่นใจได้ว่าศศินกำลังไม่ปลอดภัย
"รินจะไม่ทำอะไรบ้าๆ ใช่มั้ย"
"โถ่! พี่วิน รินเป็นแค่นักข่าว จะเอาปัญญาที่ไหนไปทำเรื่องที่พี่คิด"
"แล้วรู้เหรอว่าพี่คิดอะไร"
"ไม่รู้ รินก็ว่าไป ฮ่า ๆ ๆ" เธอพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน
"แต่พี่ว่าเราไม่ใช่แค่นักข่าวธรรมดานะ"
"เอาอะไรมาพูด นักข่าวนี่แหละค่ะ"
มาวินพยายามจ้องมองดารินทร์ส่วนเธอก็ทำเป็นเสมองไปทางอื่น ท่าทีของดารินทร์ยิ่งทำให้มาวินสงสัย
"อ้อ พี่วิน ไหนว่ามีนัดเที่ยงคะ นี่สิบเอ็ดโมงแล้วไปช้าเดี๋ยวก็โดนงอนหรอก"
"รู้เหรอว่าพี่นัดใครไว้"
"น่าจะคนในเครื่องแบบ เครื่องแบบพยาบาลอะไรประมาณนี้ค่ะ คิกคิก"
"รู้ดีจังนะ"
เพราะดารินทร์เป็นคนมีไหวพริบ อะไรที่เธอเห็นเธอมักเอามาประมวลผลหาความเป็นไปได้ทั้งหมด วันนี้เธอเห็นแววตาที่ทั้งคู่มองกัน เธอก็พอจะเดาออกว่าต้องเป็นคนพิเศษของกันและกันแน่นอน
"รู้ดีแต่ไม่รู้จักนี่สิ"
"เอาล่ะๆ เดี๋ยวมีโอกาสพี่จะแนะนำให้รู้จักนะ"
"ปูเสื่อรอเลยค่ะ อยากรู้จักพยาบาลสาวคนสวย"
มาวินได้แต่ส่ายหัวให้ความขี้เล่นของดารินทร์...
ศศินไม่รอช้ามอบบทรักให้ดารินทร์ตลอดทั้งคืน เท่าไหร่เขาก็ไม่พอ แต่เพราะรักมากจึงไม่อยากให้ดารินทร์เจ็บตัวไปมากกว่านี้ เขาจึงระงับอารมณ์ไว้ แม้ดารินทร์จะอนุญาตก็ตาม"พี่ซันคะ""หืม...ว่าไง" มองหน้าดารินทร์"เป็นไงบ้าง"ตาใสๆ ที่มองมา ทำให้ศศินยิ้มในทันที ตั้งแต่อยู่กับดารินทร์เขายิ้มบ่อยขึ้นจริง ๆ"อะไรเป็นไง""ก็...ก็ที่เรา" พูดแบบกล้าๆ กลัว ๆ แต่ศศินกลับเข้าใจว่าดารินทร์จะพูดอะไร"ที่เราเอากันเหรอ" เลิกคิ้วถามดารินทร์"พี่ซันอ่ะ" เอามือตีอกศศินเบา ๆหนึ่งที"ทำไมต้องอายครับ ตอนนี้เราสองคนเป็นมากกว่าแฟนแล้วนะ พี่เป็นของริน ส่วนรินก็เป็นของพี่ แล้วรู้ไว้ด้วยว่าพี่เป็นคนขี้หวงมาก ๆ""พี่เป็นของรินเหรอ" ดารินทร์ทวนคำ"ใช่ครับ""งั้นตรงนี้...ตรงนี้...ตรงนี้...แล้วก็ตรงนี้...ก็เป็นของรินหมดเลยสิ"ดารินทร์เอานิ้วจิ้มไปตามส่วนต่าง ๆ ของใบหน้า แล้วมาหยุดอยู่ตรงอกด้านซ้าย ศศินพยักหน้าแล้วยิ้มให้ ก่อนจะจับมือดารินทร์ไว้ แล้วเลื่อนลงไปข้างล่าง ให้มือเล็กจับแก่นกลางกายที่มันกำลังแข็งขืนอีกครั้ง จนดารินทร์หน้าแดงเพราะความอาย เมื่อได้จับเป็นครั้งแรก"รวมไปถึงอันนี้ด้วยครับ"ถึงจะประสบการณ์น้อยแต่ดาริ
"ริน อ่าส์!! พี่เตือนแล้วนะ""ทะ อ๊ะอ๊า!! ทำ อ๊าๆอ๊ะๆ ๆ ๆ ไม อื้อออ อ๊าาา!!" ดารินทร์จึงผลักอกศศินไว้ "อย่าเพิ่งขยับค่ะ...รินแค่จะถามว่า อ๊าาา!! พี่ซัน!! ที่รินทำ อ๊ะๆ ๆ!!! พี่ไม่ชอบเหรอ อื้อออ"แม้ดารินทร์จะบอกว่าให้หยุดขยับ แต่ศศินก็ยังแกล้งขยับบ้างหยุดบ้าง"ใครบอกว่าไม่ชอบล่ะ อ่าส์!! ที่รัก ซี๊ดดดด พี่แทบจะคลั่งแล้วรู้มั้ย โอ้ววว!!!...ริน อ่าส์!!! อืมมม"ศศินยกขาดารินทร์มาพาดบ่าก่อนจะขยับสะโพกเข้าออกอย่างต่อเนื่อง เขาวนสะโพกบดเบียดไปตามช่องทางรักอย่างไม่หยุดหย่อน จนคนที่นอนอยู่เสียวซ่านไปทั้งตัว"อ๊ะๆ ๆ ๆ อ๊า!!""อ่าส์!!...ริน"ช่องทางรักที่มันตอดรัดทำศศินแทบคลั่ง เขาจับดารินทร์เปลี่ยนท่าให้นอนคว่ำลง ทั้ง ๆ ที่แก่นกลางกายยังเสียบคาอยู่"พี่ซัน อื้อ มันลึกมากเลย อ๊ะๆ ๆ""หึ่มมมม แล้วรินชอบมั้ย หืมมม""งื้อ...พะ...พี่ซัน อะไร...ที่เป็นพี่ รินชอบหมดเลย อ๊าๆ ๆ ๆ ซี๊ดดดดส์!!"ทุกคำที่เปล่งออกมาจากปากของดารินทร์ มันทำให้มากหัวใจพองโต ศศินสัมผัสได้ตลอดเวลาว่าคนที่เขากำลังตกหลุมรักอยู่นี้ รักเขามากแค่ไหนศศินก้มลงไปคลอเคลียอยู่ตรงไหล่มน ก่อนจะใช้มือเชยคางให้เหงนมองมาด้านข้าง ส่วนเขาก็ก้มลง
"ทำต่อนะคะ...รินอยากเป็นของพี่""ถ้าพี่ทำรินเจ็บรินตีพี่ได้เลยนะ" ดารินทร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเชิดหน้ารับจูบของศศิน ทั้งคู่จูบกันสักพัก ก่อนศศินจะตัดสินใจสอดนิ้วเข้าไปทางช่องทางรักอีกครั้ง คราวนี้ถึงแม้จะเจ็บแต่ดารินทร์ก็ไม่โวยวาย ยอมกัดปากตัวเองไว้แน่น แต่ศศินก็ยังรับรู้ได้ มือเล็กขยุ้มไปบนที่นอน เพราะเธอไม่อยากจิกหลังศศินให้ต้องเจ็บ ศศินจึงจับมือดารินทร์มากอดหลังเขาไว้ดังเดิม"ถ้าเจ็บก็ระบายมันออกมาบนหลังพี่นะครับ""ไม่เอาเดี๋ยวพี่ซันเจ็บ""ไม่เป็นไรครับ รินเจ็บพี่ก็เจ็บนะ"ดารินทร์จึงยอมกอดศศินไว้แน่น เธอพยายามที่จะไม่จิกเล็บลงไป แม้บางครั้งจะเผลอลืมไปบ้างก็ตาม"อ่าส์ อ๊าๆ ๆ พะ พี่ซัน ซี๊ดดด"ความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียว เมื่อศศินเริ่มขยับนิ้วทั้งสามที่สอดเข้าไป เมื่อเห็นปฏิกิริยาของดารินทร์ศศินมั่นใจว่าตอนนี้ดารินทร์พร้อมแล้ว เขาจึงเอานิ้วออก แล้วหยัดตัวตรงในท่าคุกเข่า ดารินทร์จึงมองด้วยความแปลกใจ จึงผงกหัวขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ศศินกำลังชักรูดแก่นกลางกายของเขาเพื่อเตรียมความพร้อม ดารินทร์หน้าเห่อร้อน ตาโต เมื่อเห็นว่าเจ้าแก่นกลางกายของศศินใหญ่โตเป็นไหน ๆศศินได้แต่ยิ้มให้
"อ๊ะ...พี่ซัน"ความเสียวแล่นไปทั่วร่างบางอย่างควบคุมไม่อยู่ จนต้องระบายออกมาเป็นเสียงครวญครางที่หวานที่สุดที่ศศินเคยได้ยินมา ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เขาหลงดารินทร์เข้าไปอีก ใช่ว่าดารินทร์จะเสียวแค่คนเดียวตอนนี้ศศินก็เสียวจนตัวตนของเขาคับแน่นไปหมด เขาอยากกระแทกดารินทร์แรง ๆ แต่เพราะเป็นครั้งแรก เขาจึงไม่อยากรุนแรงมากนักศศินจึงจับดารินทร์ถ่างขาแล้วก้มหน้าลงไปอยู่ในระดับเดียวกับกุหลาบดอกงามของดารินทร์ เขาจ้องมองพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และไม่รอช้าที่จะใช้ลิ้นร้อนแหย่เข้าไปทางรูสวาทของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไปทั่วกลีบกุหลาบของดารินทร์ เพราะความอายดารินทร์จึงพยายามเอามือปัดป่ายและร้องห้ามศศิน แต่มีหรือคนอ่อนประสบการณ์อย่างดารินทร์จะชนะคนอย่างศศิน เมื่อทุกอย่างในสมองขาวโพลนจนยากที่จะควบคุมดารินทร์จึงแอ่นสะโพกแล้วส่ายตามอารมณ์ จนศศินพอใจอยู่ไม่น้อย"อื้อ...อ่าส์...พี่ซัน"ศศินเหลือบมองคนที่นอนบิดไปบิดมา หน้าเชิดขึ้น มือขย้ำผ้าปูที่นอนจนเป็นรอยยับยู่ยี่ เขาแทบคลั่งกับร่างบางตรงหน้า ผิวขาวเนียนที่ยิ่งโดนแสงไฟยิ่งดูมีออร่า บวกกับรอยรักที่เขาฝากไว้ มันดูเย้ายวนมาก จนศศินอยากทำตามใจเหลือเกิน..."พี่ซัน ริน
"อ๊ะ พี่ซัน" ศศินช้อนตัวดารินทร์ขึ้นทันที "พี่ซัน ระวังแผลนะคะ"ไม่ว่าศศินจะทำอะไร เหตุผลเดียวที่ดารินทร์โวยวายคือกลัวแผลของศศินฉีก เธอกลัวศศินเจ็บฟร่อดดดดดศศินฝังจมูกลงไปแรง ๆ บนแก้มกลมที่กำลังแดงระเรื่อ โดยที่ดารินทร์ไม่ทันได้ตั้งตัว"เป็นห่วงพี่เหรอ" ดารินทร์พยักหน้าเบา ๆ "ถ้าอย่างนั้นอย่าดื้อกับพี่นะครับ"เสียงกระซิบของศศินทำดารินทร์ถึงกับต้องกลั้นหายใจ"เราไปต่อกันที่ห้องนะ พี่ค้างมาสองรอบแล้ว"ศศินอุ้มดารินทร์ขึ้นมาบนห้องนอนของดารินทร์ก่อนจะวางลงบนที่นอนอย่างเบามือ"รินครับ"ศศินก้มลงไปจูบไล่ตั้งแต่หน้าผาก ตา แก้ม จมูก คาง และมาหยุดอยู่ที่ปาก จนดารินทร์เม้มปากแน่นเมื่อคิดไปว่าส่วนต่อไปที่ศศินจะจูบคือปากของเธอ เมื่อศศินจ้องมองนาน ๆ ดารินทร์จึงเสมองไปทางอื่น"ริน" ดารินทร์เบนสายตากลับมามองหน้าศศินอีกครั้งเมื่อถูกเรียก "พี่ขอจูบได้มั้ย"ดารินทร์ไม่ตอบแต่กลับจ้องหน้าศศินนิ่ง ก่อนจะเอามือคล้องคอแล้วดึงศศินลงไปจูบอย่างคนไม่ประสีประสา แต่ศศินก็ยอมปล่อยให้ดารินทร์เป็นฝ่ายรุก ผ่านไปสักพักศศินเริ่มทนกับความน่ารักของดารินทร์ไม่ไหว เขาอยากรังแกคนใต้ร่างเอามาก ๆ เลย"พร้อมจะเจอของจริงหรือย
ดารินทร์ยืนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นอยู่สักพัก เธอไม่รู้ว่าศศินโกรธอะไรเธอ และมันก็เป็นเหมือนทุก ๆ ครั้ง เวลาที่ศศินโกรธเธอศศินจะหันหลังให้เธอ ทิ้งเธอไว้คนเดียวเสมอ ดารินทร์ตัดสินใจขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดและเก็บของ เพราะหากศศินมีท่าทีกับเธอแบบนี้ แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง เจ้าของบ้านตัวจริงไม่รู้ว่าจะโกรธเธอหรือไม่พอใจเธออีกเมื่อไหร่เวลาผ่านไปสักพักไฟในบ้านดารินทร์เริ่มดับลงเหลือเพียงแค่ไฟในห้องครัว เพราะในขณะที่เดินลงมาดารินทร์นึกได้ว่ายังมีกับข้าวที่เธอยังไม่ได้เก็บล้างอยู่ในครัว ศศินที่นั่งมองอยู่ในบ้านของเขาเมื่อเห็นว่าที่บ้านดารินทร์ผิดปกติเขาก็รีบวิ่งออกมาหาดารินทร์ที่บ้านทันที"ริน!!" ศศินตะโกนเรียกเมื่อเห็นว่าภายในบ้านไม่ได้เปิดไฟเลยสักดวง มีเพียงแสงสว่างที่ลอดออกมาทางห้องครัวเท่านั้น เขาเดินไปเปิดไฟในห้องรับแขกจนมันสว่างอีกครั้ง แต่กลับเห็นกระเป๋าเป้ของดารินทร์ที่วางอยู่บนโซฟา เขาจำได้ว่ามันเป็นใบเดียวกับที่ดารินทร์ใช้ตอนเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่ๆศศินเริ่มใจเสีย เขาไม่รู้ว่าทำไมดารินทร์ถึงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ดารินทร์จะไปไหนทำไมไม่บอกเขา..."ริน!!!" ศศินตะโกนเรียกอีกครั้ง
"ค่ะคุณซัน"'ริน ทำอะไรอยู่'"ฉันยังอยู่ที่สถานีตำรวจกับพี่วินค่ะ"'ทำไมเรียกไอ้วินว่าพี่!!' ศศินเสียงเข้มขึ้นทันที"ก็ปกติฉันก็เรียกแบบนี้นี่คะ"'กับฉันเธอก็เรียกพี่ ทำไมยังเรียกว่าคุณล่ะ'"ก็ฉันไม่ชิน"'ริน' เสียงที่ดูอ่อนลงทำดารินทร์ใจสั่นไม่น้อย"คะ" ดารินทร์ก็ขานรับในทันที'คิดถึงเธอจัง'"คุณซั
หลังจากทานข้าวเสร็จศศินก็ยังอยู่เป็นเพื่อนชายชราดื่มเหล้า เขาพูดคุยกับชายชราโดยไม่มีท่าทีว่าจะกลับ จนลืมไปว่าตอนนี้ดึกแค่ไหนแล้ว เพราะยิ่งคุยกลับยิ่งถูกคอกับชายชราจนดารินทร์นึกหมั่นไส้"คุณ กลับได้แล้ว มันดึกแล้วนะ""ทำไม เป็นห่วงฉันเหรอ" ศศินหันไปยักคิ้วให้ดารินทร์"เปล่าซะหน่อย พอดีเราจะเข้านอนแล
ปัง!!!ดารินทร์สะดุ้งเล็กน้อย ตาลุกวาว ตอนนี้สิ่งเดียวที่ดารินทร์คิด คือศศินอาจจะอยู่แถวนั้นแน่นอน เธอจึงรีบวิ่งไป"คุณ อยู่ตรงนั้นหรือเปล่า"เมื่อไปถึงบริเวณที่เสียงปืนดัง ดารินทร์กลับเห็นผู้ชายยืนนิ่งอยู่ แล้วเอามือยกขึ้น ปรากฎว่าเป็นศศินนั่งเอง แต่พอมองไปตรงหน้าศศิน ก็เห็นชายชรายืนเล็งปืนไปทางศศ
"ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ ทำไมถึงจำฉันผิด""เราเป็นคนรักกัน และกำลังจะแต่งงานกัน"มาวินตวัดสายมามองศศินทันที"มึงจะทำอะไรวะ" มาวินกระซิบถาม"กูจะทำให้รินกลับมาจำกูให้ได้ไง"ดารินทร์มองดูทั้งสองกระซิบกัน เธอไม่รู้ว่าทั้งสองคนพูดอะไรกัน แต่สิ่งที่เธอได้ฟังก่อนหน้าทำให้เธอสงสัยถ้าเป็นคนรักกันจริง ๆ ทำไม







