ตอนที่ 1

ณ ลานกว้างหน้าอาคารอำนวยการของโรงเรียนมัธยมชื่อดัง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักเรียนชั้นปีสุดท้ายที่กำลังเร่งจัดการเอกสารก่อนจบการศึกษา แต่ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น กลับมีแรงกดดันบางอย่างก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเด็กหนุ่มสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่

"อ้าวๆ นี่นายคิดจะส่งโปรเจกต์ชิงทุนเหมือนๆ กับคนอื่นด้วยเหรอเนี่ย ไอ้เนิร์ด?"

น้ำเสียงกวนโทสะเด็กผู้ชายม.6 คนหนึ่งพูดถามเด็กผู้ชายอีกคนด้วยท่าทีวางมาดเหนือกว่า 

ด้าย หรือที่ใครๆ ต่างเรียกว่า ‘อัลฟ่าดาวเด่น’ ของรุ่น ยืนพิงกำแพงอาคารด้วยท่าทางยียวน เขาเป็นเจ้าของรูปร่างสูงโปร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับนักกีฬาโรงเรียนแถมหน้าตาดี ขนาดที่โอเมก้าและเบต้าต่างอยากเป็นเจ้าของหัวใจของเขา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกตัดแต่งเป็นทรง Mullet รับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูขี้เล่นนิดๆ ตอนนี้กำลังมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีทองวาววับภายใต้คิ้วเข้มที่เลิกขึ้นอย่างท้าทาย

ส่วนอีกด้านคือคนที่ถูกเรียกว่าเป็นเด็กเนิร์ดอย่าง พันรัก เด็กหนุ่มที่มีส่วนสูงไล่เลี่ยกันแต่กลับมีรูปร่างที่ดูเพรียวและดูสุขุมกว่าเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยนั้นถูกบดบังด้วยกรอบแว่นสายตาสีดำหนาที่ดูเหมือนเด็กเรียนทั่วไป แต่หากสังเกตให้ดีแล้ว ภายใต้กรอบแว่นนั้นคือดวงตาสีเทาดำที่เยือกเย็น เส้นผมสีดำสนิทจัดทรงเรียบร้อยตัดกับผิวขาวจัดจนดูซีด แม้จะดูเป็น ‘เด็กเนิร์ด’ ในสายตาของด้าย แต่หลายคนก็ชื่นชอบความเย็นชานี้ของพันรักจนเขาได้รับฉายาว่า ‘อัลฟ่าผู้เย็นชา’และมีอัตราความน่าหลงใหลที่โอเมก้าและเบต้าต่างก็ลงคะแนนให้เป็นอัลฟ่าที่พวกเขาอยากได้มาเป็นแฟนไม่แพ้อัลฟ่าหนุ่มอย่างด้ายเลย

"เสือก" 

พันรักตอบเพียงคำเดียวสั้นๆ ก่อนจะพยายามเดินเลี่ยงออกไป

"โถ่... ทำเป็นอยากเป็นจุดสนใจไปได้" 

ด้ายก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ทันควัน ระยะห่างที่ลดลงทำให้พันรักได้กลิ่นฟีโรโมนกุหลาบลาฟอน (Lafont Rose) จางๆ ที่ลอยมาจากตัวอีกฝ่าย 

"ทั้งที่เป็นลูกชายคนเดียวของนายแพทย์ใหญ่ รวยจนพ่อจะยัดเข้ามหาวิทยาลัยไหนก็ได้อยู่แล้ว ยังจะมาลำบากทำโปรเจกต์ส่งชิงทุนแข่งกับชาวบ้านทำไมวะ เป็นอัลฟ่าเหมือนกันก็น่าจะรู้ว่าโลกนี้มันมีทางลัดตั้งเยอะ หรือว่าจริงๆ แค่อยากจะโชว์ว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น?"

พันรักหยุดชะงัก แววตาเย็นเฉียบตวัดมองใบหน้าทะเล้นของด้ายด้วยความไม่พอใจ

"ฉันไม่ได้เป็นคนประเภทเดียวกับนาย"

"ว่าไงนะ?" 

ด้ายเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากเริ่มเจือความไม่พอใจ

พันรักก้าวเท้าเข้าไปใกล้อย่างไม่เกรงกลัว  ก่อนจะพูดและเอามือดันไหล่ของด้ายให้หลีกทาง

"คนที่มองโลกแคบและคิดว่าทุกอย่างในชีวิตต้องพึ่งพาแค่เส้นสายและพละกำลังของอัลฟ่าหรืออำนาจของตระกูลอย่างนาย ไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าคุณค่าของความพยายามคืออะไร" 

"หลีกไป อย่ามาขวางทางคนที่จะมีอนาคตที่สร้างด้วยมือตัวเอง"

"ไอ้เนิร์ด! นี่หลอกด่าฉันเหรอ!"

ด้ายทิ้งลูกบาสลงพื้นก่อนจะกระชากคอเสื้อเชิ้ตของพันรักความโกรธนั้นทำให้อัลฟ่าหนุ่มปล่อยฟีโรโมน

กดข่มออกมาอย่างเต็มที่ กลิ่นกุหลาบที่เคยหอมจางๆ กลับเข้มข้นจนฉุนไปทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนนักเรียนโอเมก้าที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับหน้าซีดและรีบถอยห่าง

ปกติแล้ว ฟีโรโมนกดข่มของอัลฟ่าคนไหนก็ไม่เคยส่งผลต่อพันรักเลยแม้แต่น้อย ด้วยพันธุกรรมที่พิเศษที่มีมาตั้งแต่เกิดของเขา ทำให้เขามีภูมิต้านทานต่อแรงกดดันทางชีวภาพมาตลอด

แต่วินาทีที่กลิ่นกุหลาบของด้ายพุ่งเข้าปะทะโสตประสาท พันรักกลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะท้านแปลกๆ ที่แล่นจากไขสันหลังขึ้นสู่สมอง หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะ และความร้อนวูบวาบที่อธิบายไม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

มันเป็นไปไม่ได้ ทำไมฟีโรโมนของหมอนี่ถึงส่งผลกับเรา?

พันรักพยายามขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ารับรู้ ว่าเขาหงุดหงิดที่ร่างกายตัวเองเริ่มมีปฏิกิริยา มือซ้ายของเขากำหมัดแน่นจนสั่นเพื่อต้านทานแรงดึงดูดประหลาดที่จู่โจมเข้ามาถึงแม้จะไม่มาก แต่มันกลับส่งผลกระทบกับร่างกายของเขาที่ไม่เคยรับรู้ถึงฟีโรโมนอัลฟ่าคนอื่นๆ ได้จนน่าหวั่นใจ

"ปล่อย..." 

พันรักเค้นเสียงลอดไรฟัน กลิ่นกาแฟจางๆ เริ่มรั่วไหลออกมาจากผิวกายโดยไม่รู้ตัว

"ไม่ปล่อย! ถ้านายไม่ขอโทษที่ดูถูกฉัน วันนี้นายไม่ได้เดินออกไปดีๆ แน่!"