LOGIN35ไม่อยากติดหนี้บุญคุณ แสงแดดยามสายทอประกายอบอุ่นอาบไล้ไปทั่วถนนสายหลักภายในเมืองหลวง พ่อค้าแม่ค้าที่ส่งเสียงร้องเร่ขายสินค้ากันอย่างคึกคัก ผู้คนเดินขวักไขว่จนทางเดินแคบลงไปถนัดตา กลิ่นหอมของอาหารปิ้งย่างลอยผสมผสานไปกับกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาของย่านการค้า บรรยากาศเช่นนี้ช่างแตกต่างจากความเงียบเชียบ และกดดันหลังกำแพงวังหลวงอย่างสิ้นเชิง วันนี้คือวันหยุดประจำเดือนของเหล่านางกำนัลและขันที บรรดานางกำนัลจากตำหนักต่างๆ จึงไม่พลาดที่จะใช้โอกาสอันหาได้ยากยิ่งนี้ ออกมาเดินเที่ยว ผ่อนคลายความตึงเครียดจากงานหนักที่สะสมมาแรมเดือน หวงอี้เหลียนเองก็ได้รับอนุญาตให้ออกมาเดินเที่ยวเล่นนอกวังพร้อมกับกลุ่มนางกำนัลร่วมตำหนักเช่นกัน ทว่า ในขณะที่นางกำนัลคนอื่นๆ พากันตื่นตาตื่นใจเข้าไปรุมล้อมร้านขายเครื่องประทินโฉม แป้งผัดหน้า กำไลหยก และผ้าแพรสีสันสดใสด้วยความตื่นเต้น หวงอี้เหลียนกลับไม่ได้มีความสนใจในสิ่งของฟุ่มเฟือยเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย นางยืนมองเหล่าสหายเลือกซื้อของด้วยรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยปากขอตัวแยกออกไปเดินดูของฝั่งตรงข้ามตามลำพัง เหตุ
34 งานมงคลที่น่าเศร้า เวลาหนึ่งเดือนแห่งการเตรียมงานมงคลผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกปีศาจร้ายเร่งวันเวลา ยามนี้ทั่วทั้งวังหลวงถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดงและผ้าไหมมงคล เสียงดนตรีเฉลิมฉลองดังกระหึ่มไปทั่วทุกสารทิศ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างหลั่งไหลมาร่วมอวยพรในพระราชพิธีอภิเษกสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี โม่ซือจวิ้นในชุดเจ้าบ่าวสีแดงปักลายมังกรทองดูสง่างามเหนือผู้ใด ทว่าใบหน้าคมคายกลับเรียบตึงไร้ซึ่งรอยยิ้มแห่งความสุข ในขณะเดียวกัน หวงอี้เหลียนในชุดนางกำนัลขั้นหนึ่ง จำต้องยืนก้มหน้าทำหน้าที่ของตนอยู่ท่ามกลางฝูงชน คอยมองดูขบวนเกี้ยวเจ้าสาวของหลินหว่านหรูที่ถูกหามเข้ามาในตำหนักด้วยความรู้สึกปวดร้าวที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก ภาพการกราบไหว้ฟ้าดิน การประสานมือดื่มสุรามงคล และการส่งตัวบ่าวสาวเข้าสู่ห้องหอที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตร ราวกับมีดนับพันเล่มที่พุ่งเข้ามาปักกลางใจ นางได้แต่มองดูบานประตูไม้สลักลายมังกรคู่หงส์ค่อยๆ ปิดลงช้าๆ กั้นกลางระหว่างนางกับชายที่รักด้วยความร้าวรานใจ เมื่อประตูห้องหอปิดสนิทลง หวงอี้เหลียนก็
33 คนของฮองเฮา ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนแห่งการจัดเตรียมงานอภิเษกสมรสขององค์รัชทายาท ท่ามกลางความวุ่นวายของการประดับประดาตำหนัก และเตรียมข้าวของมงคลต่างๆ เบื้องหลังความชื่นมื่นนั้นกลับมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและอันตราย ณ ห้องโถงส่วนพระองค์ภายในตำหนักของฮองเฮา กลิ่นของกำยานไม้หอมราคาแพงลอยอวลไปทั่วบริเวณ ภายใต้บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัว เนื่องจากนางกำนัลและขันทีทั้งหมดถูกสั่งให้ถอยร่นออกไปรออยู่ด้านนอกจนหมดสิ้น เหลือเพียงสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลัง และสตรีวัยเยาว์ที่กำลังจะก้าวขึ้นมามีอำนาจรองจากพระนางในไม่ช้า หลินหว่านหรู ว่าที่พระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท นั่งอยู่บนเก้าอี้กฝั่งซ้ายของโต๊ะน้ำชา กิริยามารยาทของนางงดงามไร้ที่ติ แผ่นหลังเหยียดตรง สง่างามสมกับที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างเข้มงวดจากจวนเสนาบดี ใบหน้าสะสวยประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูนอบน้อม ทว่าแฝงไว้ด้วยความมั่นใจในตนเองอย่างเต็มเปี่ยม ฮองเฮาทรงประทับนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พระเนตรคมทอดมองสตรีรุ่นลูกด้วยความพึงพอใจลึกๆ พระนางทรงยกถ้วยชาเคลือบชั้นดีขึ้นจิบช้าๆ ก่อน
32 สตรีที่ถูกเลือก หลายวันต่อมา โม่ซือจวิ้นจำต้องยอมหยิบม้วนรายชื่อนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ท่ามกลางตระกูล ขุนนางมากมายที่กระหายอำนาจ เขาตัดสินใจหลินหว่านหรูบุตรีของเสนาบดีกรมคลัง ตระกูลหลินมีอำนาจในราชสำนักมากพอที่จะคานอำนาจกับขุนนางหลายฝ่าย และที่สำคัญจากสายข่าวของเขา คุณหนูหลินผู้นี้เป็นสตรีที่เฉลียวฉลาด รู้จักวางตัว และมองโลกตามความเป็นจริง มิใช่สตรีช่างฝันที่โหยหาความรัก โม่ซือจวิ้นสั่งให้คนสนิทส่งเทียบเชิญให้นางมาพบที่ศาลาริมน้ำในอุทยานส่วนตัวของเขา เพื่อเจรจาเรื่องสำคัญก่อนที่ราชโองการแต่งงานจะถูกประกาศออกไปอย่างเป็นทางการ เมื่อหลินหว่านหรูมาถึง นางปรากฏตัวในชุดกระโปรงสีอ่อน กิริยามารยาทงดงามสมกับเป็นบุตรีขุนนางใหญ่ นางย่อตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อมโดยไม่แสดงอาการประหม่าแม้แต่น้อย “ตามสบายเถอะ คุณหนูหลิน” โม่ซือจวิ้นเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบประเมินสตรีตรงหน้า “ที่ข้าเรียกเจ้ามาพบเป็นการส่วนตัวในวันนี้ ก็เพื่อพูดคุยถึงเรื่องการแต่งงานของเราที่เสด็จแม่ทรงทาบทามไว้” “หม่อมฉันยินดีรับฟังเพคะ” หลินหว่านหรูตอบรับด้ว
31 บททดสอบแห่งโชคชะตา เมื่อฮองเฮาทรงทิ้งม้วนกระดาษรายชื่อไว้บนโต๊ะแล้วเสด็จกลับออกไป บรรยากาศภายในห้องกลัหลงเหลือแต่ความอึดอัดและเงียบงัน โม่ซือจวิ้นยืนนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจสะท้านขึ้นลงด้วยความอัดอั้น ทันทีที่บานประตูปิดสนิทและเหล่าขันทีนางกำนัลถอยร่นออกไปจนหมด เขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาร่างบางที่ยืนก้มหน้าเงียบอยู่ตรงมุมห้องทันที อ้อมแขนแกร่งพุ่งเข้าไปโอบกอดร่างของหวงอี้เหลียนเข้ามาชิดแนบอก แรงกอดนั้นแน่นเสียจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงความสั่นเทาและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวของเขา “อี้เหลียน...” โม่ซือจวิ้นซบใบหน้าลงกับลาดไหล่บาง เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและเด็ดเดี่ยว กลับเจือไปด้วยความสั่นพร่าและปวดร้าวอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน “ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนี้” หวงอี้เหลียนนิ่งงัน หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ นางหลับตาลงแน่น ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นของเขาเพื่อซ่อนเสียงสะอื้น แม้ในใจจะเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ปากกลับฝืนเอ่ยคำพูดที่ฝืนความรู้สึกออกมา “หม่อมฉันเ
30 รับสั่งของฮองเฮา หวงอี้เหลียนไม่อาจจะสบายใจได้นานนัก นางก็มีเรื่องให้ต้องกังวลอีกครา เมื่อฮองเฮาเสด็จมายังตำหนักขององค์รัชทายาทในเย็นวันหนึ่ง และยามนี้โม่ซือจวิ้นก็กำลังยืนประจันหน้ากับ ฮองเฮา พระมารดาผู้เสด็จมาเยือนตำหนักของเขาด้วยพระองค์เอง ซึ่งนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฮองเฮาทรงได้พบหน้ากับ หวงอี้เหลียน สตรีสามัญชนที่เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด ทันทีที่พระเนตรกวาดมองหวงอี้เหลียนที่กำลังยืนก้มหน้าสำรวมอยู่มุมห้อง ฮองเฮาก็ทรงแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยันในลำคอทันที พระพักตร์งามฉายแววรังเกียจและดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง “นี่น่ะหรือสตรีที่ทำให้เจ้าหลงใหลมัวเมา จนถึงกับกล้าผิดใจกับข้า” ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เสียดสีจนคนฟังรู้สึกชาหนึบไปทั่วร่าง “หน้าตาก็ไม่ได้งดงามโดดเด่นอะไรนักหนา เป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อยไร้หัวนอนปลายเท้า ไร้ซึ่งชาติตระกูล เจ้าเอาดวงตาข้างไหนมอง ถึงได้คิดจะเอาสตรีเช่นนี้มาทำลายอนาคตของตนเอง” “เสด็จแม่ เหตุใดจึงกล่าวดูถูกคนของลูกเช่นนี้” โม่ซือจวิ้นเอ่ยขัดขึ้นเสียงแข็ง นัยน์ตาดุดันวาวโ







