4

รักชาติได้ฟังปลายสายพูดก็รู้สึกเห็นใจ สงสาร หรือว่าเขาควรจะบอกความจริงลูกเขยไปดีว่าพอลี่นั้นเป็นของขวัญที่เขามอบให้รัตนาและเขาเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนแรกเมื่อรู้ว่าลูกสาวตั้งครรภ์ก็คิดจะบอกพอล แต่ลูกสาวกลับห้ามไว้ ทุกอย่างจึงถูกปิดมาถึงทุกวันนี้

“พ่อเข้าใจพอล เรื่องนี้พอลต้องสู้ พ่อเชื่อว่ายังไงต่อก็ต้องให้อภัยลูก”

“ขอบคุณครับคุณพ่อ ที่ไม่โกรธ เกลียดผมเรื่องเมื่อห้าปีก่อน แต่ปัจจุบันนี้มีแต่พอลที่รักเดียวใจเดียว เฝ้ารอน้องมาตลอด ผู้ชายมักมาก ไม่รู้จักพอคนนั้นได้ตายหายไปจากโลกตั้งแต่ตอนที่หัวใจตีห่างแล้วครับ”

“ในเมื่อสำนึกได้ พ่อก็พร้อมให้โอกาส แต่คนที่จะตัดสินใจคือลูกสาวของพ่อ” ก็ชายหนุ่มเป็นลูกชายของเพ็ญนภา เพื่อนรักเขา ในเมื่อเพื่อนรักกับสามีได้ฝากฝังลูกชายไว้กับเขาแล้ว เขาก็พร้อมจะดูแลช่วยเหลือตลอดเวลา

คิดย้อนไปเมื่อ 7 ปีก่อน เพื่อนรักกับสามีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ถึงแก่ชีวิต ขณะเดินทางไปสนามบิน หลังจากงานหมั้นของพอลกับรัตนาเสร็จ ทั้งสองไม่มีโอกาสได้เห็นงานแต่งงานของลูกชายเลยแม้แต่น้อย เพราะเหตุนี้ไงเล่า เขาถึงรักพอลเหมือนลูกชายอีกคน

“ขอบคุณครับคุณพ่อ เดี๋ยวตอนเย็นผมเลิกงานจะไปรับน้องกลับลูกมาอยู่ด้วย”

“แล้วแต่พอลเถอะ”

“ครับคุณพ่อ งั้นผมทำงานต่อก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

เมื่อลูกเขยตัดสายไป ชายชราก็นั่งจิบน้ำชาในแก้วอย่างสบายใจ เมื่อคิดว่าลูกจะได้กลับไปอยู่กับคนที่รัก ทำไมรักชาติจะไม่รู้ว่าลูกสาวยังรักพอลและยังคิดถึงอยู่ ยิ่งอยู่กับพอลี่ทุกวันยิ่งทำให้คิดถึง ก็หลานสาวตัวน้อยเล่นถอดแบบผู้เป็นพ่อมาเป๊ะขนาดนี้ มีหรือจะลืมสามีได้

“คุณตาขา...พอลี่กลับมาแล้ว ลุงเคซื้อตุ๊กตาแพนด้าให้ด้วยค่ะ”

หนูน้อยวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นตาในห้องรับแขก โดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้คุณตากำลังมีแขก

รักชาติรีบอ้าแขนรอรับหลานสาวทันที เมื่อเห็นว่ากำลังวิ่งมาหา แล้วก็อุ้มขึ้นมานั่งบนตักตน

“ไปเที่ยวไหนบ้างจ๊ะ กลับมาเย็นเลย” เอ่ยถามหลานสาว

“พอลี่...คุณตามีแขกอยู่ พอลี่มาหาหม่ามี๊มาลูก”

รัตนาเดินเข้ามาเห็นว่ามีบุคคลที่สามนั่งอยู่กับพ่อของตน จึงเรียกลูกสาวมาหาตน

“นั่นสิ พอลี่มาหาลุงเคมา เดี๋ยวเราไปเล่นตุ๊กตากันที่ห้องนั่งเล่นดีกว่านะ” พายุเอ่ยขึ้นอีกคน

พอลนั่งหันหลังให้กับทางเข้า รัตนาเลยไม่รู้ว่าเป็นสามีของตนที่มาเป็นแขกพ่อของตน

“ไม่เอา มี๊เตร่าให้พอลี่อยู่กับคุณตาน๊า...”

หนูน้อยกอดแขนคุณตาไว้แน่น กลัวว่าแม่จะมาเอาตัวเองออกไปข้างนอก

“หึๆ ให้พอลี่อยู่กับพ่อนี่แหละต่อ ลูกก็มานั่งข้างพ่อ ส่วนพ่อเคหมดธุระแล้วก็กลับก่อนเลย วันนี้พ่อกับต่อมีแขก พอดีต้องคุยธุระสำคัญกัน เคไม่ว่าอะไรนะ” รักชาติเอ่ยไล่

พายุมองหน้าพ่อของเพื่อนแล้ว ก็พอจะรู้ว่าสำคัญขนาดไหน ก็ดูจากสีหน้าและการเอ่ยไล่เขาเป็นนัยๆ แบบนี้ เขาคงต้องขอตัวกลับแล้วล่ะ

“ครับคุณพ่อ ต่อ...เรากลับก่อนนะ พอลี่...ลุงเคกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ลุงไม่ได้มารับไปเที่ยวนะ พอดีลุงต้องไปเกาหลีสามสี่วัน เดี๋ยวจะซื้อของมาฝากนะคนสวยของลุง”

“ค่า...ลุงเค...พอลี่อยากได้หมีแพนด้าอีกตัว ลุงเคซื้อมาให้อีกนะคะ พอลี่จะรอลุงเคกลับมานะคะ...”

หนูน้อยพอลี่โบกมือบ๊ายบายคุณลุงผู้แสนดีของตน

“จ้า ลุงกลับก่อนนะ ต่อด้วย เรากลับก่อนนะ สวัสดีครับคุณพ่อ”

“จ้า เดินทางปลอดภัยนะเค” รัตนาเอ่ยอวยพรเพื่อนก่อนจะเดินทางพรุ่งนี้

“ขอบคุณนะต่อ ไปล่ะครับคุณพ่อ” พายุยกมือไหว้รักชาติอีกครั้ง

“อืม!...ไปดีมาดีนะพ่อเค”

รักชาติเอ่ยอวยพรพายุ แล้วพายุก็เดินออกจากห้องรับแขกของบ้านไป ส่วนรัตนาก็งงว่าแขกของพ่อเป็นใคร แถมนั่งนิ่งเงียบหันหลังให้อีก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอและลูกด้วย นี่ยังงงอยู่นะ เพื่อให้ความกระจ่างแก่ตัวเอง หญิงสาวจึงเดินไปนั่งข้างกายผู้เป็นพ่อ

เมื่อได้เห็นหน้าของแขกพ่อแล้ว หญิงสาวแทบเป็นลม เมื่อคนที่ไม่เคยคิดจะเจออีก กลับต้องมาเจออีกครั้ง น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลอาบสองแก้มเนียนออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ จนทำให้พอลที่จ้องมองเธอตั้งแต่นั่งลงถึงกับเจ็บปวดตามไปด้วย

“หม่ามี๊ร้องไห้ทาม...มาย...คะ...” หนูน้อยพอลี่เอ่ยถามด้วยความซื่อ

“ฝุ่นเข้าตามี๊จ้า ไม่มีอะไรหรอก มานั่งบนตักมี๊ดีกว่านะ”

หญิงสาวปาดน้ำตาพร้อมกับรับลูกมานั่งกอดด้วยความหวงแหน

“น้องต่อ...พี่คิดถึง...”

พอลเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรกที่ได้เจอกับหญิงสาวอีกครั้ง หลังจากผ่านมา 5 ปีแล้วที่ไม่ได้เจอหน้างามของหญิงสาว

“คุณพ่อทำไมเปิดบ้านให้เขาเข้ามาคะ แล้วนี่ธุระอะไรของคุณพ่อที่ว่าเกี่ยวกับต่อและลูกของต่อคะ”

หญิงสาวไม่สนใจคำว่าคิดถึงของชายหนุ่มแม้แต่น้อย

“ลูกคือว่าพอลเขาอยากขอโอกาส พ่อว่าลูกน่าจะให้โอกาสพี่เขานะ อีกอย่างต่อกับพี่เขายังไม่หย่ากันเลย พ่อว่าถึงเวลาที่ลูกควรทำทุกอย่างให้ถูกต้องแล้วนะ”

“น้องต่อ พี่ขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลน้องกับลูกเถอะนะ ต่อไปนี้จะไม่มีอีกแล้วผู้ชายเลวๆ เหมือนเมื่อห้าปีก่อน จะมีแต่พอลที่รักเดียวใจเดียว”

ชายหนุ่มรีบเอ่ยถึงจุดประสงค์ของตน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เจ็บ เจ็บมากด้วย เจ็บจนแทบคิดว่าตัวเองจะทนอยู่ต่อไม่ได้ แต่เมื่อคิดว่าสักวันจะต้องได้อยู่กับหญิงสาวที่รัก ชายหนุ่มจึงตั้งใจปรับเปลี่ยนตัวเองตลอดเวลา 5 ปี และมันก็ดีจริงๆ ด้วย ตลอด 5 ปี ไม่เคยข้องเกี่ยวกับหญิงใดเลย ไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครเลย เขาก็แปลกใจตัวเองว่าอดทนกับเรื่องบนเตียงมาได้ยังไงตั้ง 5 ปี

“มี๊เตร่า...รู้จักคุณลุงหน้าหล่อนี้ด้วยเหรอคะ พอลี่ก็คุ้นหน้าคุณลุงเหมือนกัน แต่ยังคิดไม่ออกค่า...”

หนูน้อยพอลี่จ้องมองหน้าของพอลอยู่นานแล้ว แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

“พอลี่รักมี๊ไหมจ๊ะ” รัตนาไม่ตอบ แต่กลับถามลูกสาวแทน

“ร๊าก...ร๊ากม๊าก...ด้วยค่า...” หนูน้อยตอบพร้อมกับกอดผู้เป็นแม่แน่น

“ต่อเอาพอลี่มาให้พ่อ แล้วลูกคุยกับพอลตามลำพังแล้วกันนะ และจะตัดสินใจอะไรก็คิดให้ดีๆ ก่อนนะลูก คิดถึงพอลี่เข้าไว้”

รักชาติอุ้มหลานสาวเดินออกจากห้องไป ตอนนี้ในห้องรับแขกก็เหลือแต่พอลและรัตนาเพียงลำพังเท่านั้น