3

5 ปีแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้เจอหญิงสาว ไม่ได้ติดต่อกัน และไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเธออีกนับตั้งแต่หญิงสาวไปฝรั่งเศส แต่วันนี้เธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับความสงสัยที่กำลังก่อเกิดขึ้นในใจเขา ตลอดเวลา 5 ปี เขารอหญิงสาว ปรับตัวดีขึ้น ไม่ยุ่งเกี่ยวกับหญิงอื่น วันๆ ทำแต่งาน ไม่สนใจหญิงใด แต่รัตนาเล่า เพียงแค่ 5 ปี เปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เชียวเหรอ แถมมีลูกสาวกลับมาด้วย

ยิ่งได้เห็นภาพหญิงสาวพูดคุยต่อกระซิกกับชายหนุ่มแปลก หน้าที่หนูน้อยเรียกลุง ยิ่งเจ็บปวด ชายหนุ่มเพิ่งรู้ว่าตนเองนั้นพลาดไปแล้ว พลาดไปแล้วจริงๆ หากรู้ว่ารักเร็วกว่านี้ เรื่องทุกอย่างคงไม่ผ่านมาถึง 5 ปีหรอก แล้วเรื่องหย่าเล่า หญิงสาวจะทำเช่นไร ยังไงเขาก็ไม่หย่า ถึงหญิงสาวจะฟ้องหรือมีลูกติด มีสามีใหม่แล้ว เขาก็จะไม่หย่า ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ขอแค่เพียงได้รัตนากลับมาอยู่ข้างกายและจะรักเด็กลูกครึ่งนั้นให้เหมือนลูกตัวเอง

“คุณตาขา...ทำไมคุณลุงฝรั่งคนนั้นมองมาทางเราคะ...”

หนูน้อยพอลี่มองชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่นานแล้ว ก็ตั้งแต่คุณตาอุ้มหนูน้อยก็สังเกต

“ไหนลูก คนไหน” รักชาติเอ่ยถามหลานสาวตัวน้อย

“คนน้าน...ไง...คะ...คุณลุงหล่อๆ..คนนั้นค่ะ”

คราวนี้หนูน้อยชี้มือไปทางพอล และทุกคนก็มองตามนิ้วน้อยๆ กลมๆ ของหนูน้อยอย่างไม่รอช้า แต่พอมองตามแล้วกลับไม่พบอะไร นอกจากความว่างเปล่า

“ไม่เห็นมีเลยพอลี่” ครั้งนี้รัตนาเอ่ย

“นั่นสิ พอลี่ของลุงเค ลุงไม่เห็นใครเลย นอกจากนักท่องเที่ยวเต็มสนามบิน ไม่เห็นมีใครหน้าตาดีเท่าลุงเลยนะสาวน้อย” พายุเอ่ยบ้าง

“ลุงเคของพอลี่หล่ออยู่แล้ว มี๊เตร่าก็จวย ส่วนคุณตาไม่หล่อ เพราะหน้ามีแต่รอยอะไรไม่รู้ คุณตาต้องไปล้างรอยบนใบหน้านะคะ ให้เหมือนลุงเค จะได้หล่อ...คิกๆ”

หนูน้อยเอ่ยด้วยความซื่อ ก็ไม่รู้ว่ารอยย่นบนใบหน้าของตานั้นเป็นริ้วรอยความชราต่างหาก หากดูรูปสมัยหนุ่มๆ นั้น เขาก็หล่อไม่แพ้ใคร หมาก ปริญญ์ ยังชิดซ้าย บอย ปกรณ์ ต้องชิดขวา แบรี่ ณเดชน์ ชิดกำแพงเมืองจีนเลยแหละ

“ฮ่าๆ เอาล่ะๆ กลับกันเถอะ คุณตาจะพาพอลี่กลับบ้านเราแล้ว ต่อไปก็อยู่กับตา ไม่ต้องไปอยู่เมืองนอกเมืองนาอีกแล้วนะ”

รักชาติขำกับคำพูดของหลานสาวตัวน้อย ทำไมถึงได้ซื่อแบบนี้ ช่างพูดช่างเจรจา เพราะแบบนี้ไง เขาถึงบินไปบินมาฝรั่งเศสเพื่อไปหาหนูน้อยทุกเดือน

ทุกคนเดินพูดคุย หยอกล้อกันออกไปขึ้นรถที่มีคนขับติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว จนไม่สังเกตเห็นใครบางคนที่แอบมองด้วยความเจ็บปวด เจ็บปวดกับภาพที่ได้เห็น

สองอาทิตย์แล้ว ที่ลูกสาวกับหลานสาวกลับมาอยู่เมืองไทย รักชาติกินข้าวอิ่มเอม มีความสุขกับเสียงเล็กๆ ของหลานสาว ช่างพูด ช่างถาม วันๆ ก็พาไปเที่ยวสวนสนุกบ้าง แต่เขาไม่ค่อยได้ไป ส่วนมากมีแต่ลูกสาวกับพายุเท่านั้น ที่พาหนูน้อยช่างพูดไปเที่ยว และวันนี้ก็เช่นกัน พายุก็มารับลูกสาวเขากับหลานสาวออกไปทานข้าวข้างนอก โดยปล่อยให้คนแก่นั่งเหงาอยู่บ้านเพียงลำพัง

“ฮัลโหลพอล” เมื่อคิดออกว่าจะจัดการกับเรื่องของลูกสาวสุดที่รักกับลูกเขยเช่นไรดี จึงได้โทรหา

“ครับคุณพ่อ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบปลายสายอย่างรวดเร็วเมื่อกดรับ พอล เวย์เลอร์ หรือพอล หนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาเลียน ทายาทเพียงคนเดียวของเจ้าของสายการบินเวย์เลอร์ ชายหนุ่มมีพ่อเป็นชาวอิตาเลียน ส่วนแม่เป็นคนไทย พอลวัย 31 ปี รูปร่างสูงโปร่ง สูง 189 เซนติเมตร ผิวขาว ดวงตาสีฟ้า อยากรู้เหมือนกันว่าพ่อตาโทรหาด้วยเรื่องอะไร แอบหวังให้เป็นเรื่องของตนกับรัตนา และมันก็จริงอย่างที่หวัง

“พอลรู้รึยังว่าน้องกลับมาแล้วและมีหลานตัวน้อยมาให้พ่ออุ้มด้วย ยังจำได้ไหม เมื่อห้าปีก่อน พอลบอกว่าจะไม่หย่า จะรอจนน้องกลับมา วันนี้ลูกพ่อกลับมาแล้ว พ่ออยากให้พอลมาคุยกับน้องเรื่องหย่า” รักชาติไม่รอให้เสียเวลานาน

“ครับคุณพ่อ ผมทราบแล้วว่าน้องกลับมาได้สองอาทิตย์ ส่วนเรื่องหย่า ผมยังยืนยันคำเดิมว่าไม่หย่า ไม่หย่าเด็ดขาด” พอลเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น

“ถ้าไม่หย่าแล้วพอลจะเอายังไง ในเมื่อตอนนี้น้องไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว มีลูกติดมาจากเมืองนอกด้วย ไม่รู้ไปท้องกับไอ้ฝรั่งที่ไหน”

รักชาติเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หากพอลมาเห็นตอนนี้คงรู้ว่าตัวเองกำลังโดนพ่อตาวางแผนแก้เผ็ดแน่ๆ แต่ก็ไม่อาจได้เห็น

“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้น้องต่อกลับมาอยู่ด้วย และตอนนี้เราก็ยังไม่หย่ากัน ผมจะไปพาน้องกับลูกมาอยู่ด้วย ผมไม่สนว่าน้องจะมีลูกกับใคร ในเมื่อผมรักน้องต่อ รอมาตั้งห้าปี ก็รอมาแล้ว ถึงมีลูกติดมาก็ไม่สนใจ ผมจะรักหนูน้อยคนนั้นเหมือนลูกในไส้ผมเลยครับคุณพ่อ” พอลเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น

“เอางั้นเหรอพอล พ่อไม่ว่าอะไร ก็ในเมื่อทะเบียนสมรสลูกกับลูกพ่อยังอยู่ ก็ยังถือว่าพอลเป็นสามีของน้องอยู่ เออ!...พ่อเกือบลืม คือพ่อจะให้น้องไปช่วยงานที่สายการบิน พอลหาตำแหน่งให้น้องด้วยนะ” ชายชราเอ่ยอย่างมีเลศนัย

“ครับ ผมจะไปรับน้องกับลูกมาอยู่ด้วยที่บ้าน ถึงไม่ใช่ลูกผม แต่ผมก็จะรักและดูแลอย่างดี ตำแหน่งงานไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดการให้ จะให้มาเป็นเลขาผมเอง”

ไม่มีทางจะปล่อยคนที่รักไปเป็นครั้งที่ 2 อีกแล้ว จะสู้เพื่อใจตัวเองสักครั้งจะเป็นไร เมื่อสู้จนถึงที่สุดยังเหมือนเดิม เขาก็จะยอมปล่อยเธอไปเอง

“คุณพ่อครับ ความรักสำหรับผมเป็นเหมือนดาบสองคม ที่คอยบาดลึกลงในจิตใจของเราได้ทุกเวลา เผลอเมื่อไหร่เจ็บปวดเมื่อนั้น อย่างที่ผมเคยเจอเมื่อห้าปีก่อน มีของดีอยู่ข้างกายมาลอด แต่กลับไม่สนใจไยดี แต่พอจะเสียไปเท่านั้นแหละ ดิ้นรนเพื่อรั้งเธอคืนมา แต่ก็สายไปแล้วสำหรับผู้ชายเลวๆ อย่างผม คุณพ่อไม่ว่าอะไรนะครับ หากผู้ชายเลวๆ เมื่อห้าปีก่อนที่เคยทำให้ลูกคุณพ่อเสียใจ จะขอแก้ตัวกับสิ่งที่ผิดพลาดมา” ชายหนุ่มเอ่ย