LOGIN“เอ่อ...เหล้าสูตรพิเศษครับ เฉพาะ VIP” เขาบอกแล้วยิ้มกว้าง
กฤติกามองเขาผ่านแว่นสีชาอย่างพาลๆ ถ้าไม่ใช่ VIP กินไม่ได้หรือ
“เอาแบบนั้นมาซิ”
“เอ่อ...มันแรงนะครับ คุณลูกค้าอาจจะรับไม่ไหว”
“กลัวฉันไม่มีเงินจ่ายเหรอ”
ความดื้อดึงของกฤติกาทำให้เธอต้องการสิ่งที่ไม่ควรได้ เธอล้วงเอาเงินสดขึ้นมาวางตรงหน้าเขา แบงก์สีเทาที่นับรวมกันมีมูลค่าเกือบหมื่น
บาร์เทนเดอร์หนุ่มเห็นเงินก็ยิ้มหวาน รีบผสมเหล้าให้ลูกค้าสาวถึงสามแก้ว เป็นสูตรพิเศษสำหรับสุภาพสตรี รับรองว่าคืนนี้หล่อนจะได้สนุกยันเช้า ก่อนจะขอตัวสักครู่ เพื่อไปแอบโทรศัพท์นัดแนะสาวสวยให้เวหา ทว่าเมื่อย้อนกลับมา แก้วเหล้าทั้งสามก็ถูกซดจนเกลี้ยง!
“อีกแก้วไหมครับ” เขาถาม แต่เจ้าตัวโบกมือห้าม ส่งสัญญาณให้เขาคิดเงิน มาเร็วเคลมเร็วก็สะดวกดี เขาชอบ
กฤติกาเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อเหล้าที่ดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ ตอนดื่มก็อร่อยดี นึกว่าจะไม่เมา มันออกหวานๆ เหมือนน้ำผลไม้ ที่ไหนได้ จะยืนไม่อยู่แล้ว ให้ตายเถอะ! เธอควรโทรหาเจ๊หวีดีไหมนะ
“โอย...นี่เมาจริงๆ เหรอ” ถามตัวเองแล้วดึงแมสก์มาปิดปาก นั่งดึงสติครู่หนึ่งแล้วค่อยโทรหาเจ๊หวี คืนนี้เธอคงกลับบ้านเองไม่ได้แล้ว ไม่ใช่แค่เมาเหมือนที่เคยดื่ม แต่มันร้อนๆ หนาวๆ รู้สึกแบบว่าวูบๆ วาบๆ ไม่หยุด
“น้องครับ ทางนี้”
เสียงลูกค้าท่านอื่นเรียกบาร์เทนเดอร์ กฤติกาได้ยิน แต่มองไม่ค่อยชัด เธอสวมแว่นและไฟในนี้ก็หลากสีเกินไป
“มาแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างตัว เธอเงยหน้ามอง ทำไม...อีตานี่ถึงมาอยู่นี่ล่ะ
“เอ่อ...คือ...” เธอจะบอกเหตุผลแต่นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร ลุกจากเก้าอี้ขึ้นมาได้ แต่ก็เซจนยืนไม่อยู่ โอ๊ย...เหล้าอะไรวะ! เมาฉิบหาย!
“นี่...เธอดื่มเหรอ เมามาแล้วเหรอ” เวหาถามต่อ อีกฝ่ายพยักหน้า เขาแลหาบาร์เทนเดอร์ แต่อีกฝ่ายยุ่งอยู่กับลูกค้าที่อยู่อีกมุมของบาร์ ทำไมถึงเอาคนแบบนี้มาให้เขาล่ะ อย่างน้อยหล่อนก็ควรต้องมีสติบ้าง
เวหาอยากเปลี่ยนเด็ก แต่พอได้แตะตัว ได้โอบๆ กอดๆ ก็รู้สึกดีประหลาด หล่อนตัวอวบๆ เต็มไม้เต็มมือเหมือนใครบางคนที่โผล่เข้ามาในหัวเขาตอนนี้
“โอเค คนนี้ก็ได้วะ”
“หือ??” กฤติกาครางอืออา สลัดหน้าแรงๆ เวหาพยายามจะแกะแมสก์ปิดปากเธอออก แต่เธอไม่ยอม แกะออกคนก็เห็นน่ะสิ ไม่เอา...ขี้เกียจเป็นข่าว
“อะไรของเธอ โอเคๆ ไปแบบนี้ก็ได้ หุ่นเธอถูกใจฉัน หน้าตาช่างมันก็แล้วกัน”
คนเมางงหนักกว่าเดิม รับรู้ถึงสองแขนเขาที่โอบร่าง อยากจับเหวี่ยงทิ้งแต่เธอทำไม่ไหว ยืนยังแทบไม่อยู่ เหล้าอะไรก็ไม่รู้ แรงจริงๆ
“ไปเถอะ อยู่ต่อคงได้เมากว่านี้”
คนถูกแนะพยักหน้า คิดแต่ว่าอย่างน้อยเวหาก็คงพาเธอไปส่งบ้าน เธอคงรอเจ๊หวีไม่ไหวละ ให้เขาไปส่งก็แล้วกัน
เวหาไม่นิยมเข้าม่านรูด มันสกปรกเกินไป อย่างน้อยความสุขของผู้ชายอย่างเขาต้องเกิดขึ้นในโรงแรมที่ดูดีสักหน่อย เขาไม่ได้ขับรถมา เพราะคิดว่าตัวเองต้องเมา เขาโบกรถแท็กซี่แล้วยัดแม่สาวหุ่นแซ่บขึ้นรถ หล่อนครางอืออาแทบไม่ได้สติ ไม่พูดกับเขาเลยตลอดทาง ราวกับว่าการหลับคือสิ่งที่หล่อนต้องการ หล่อนคงเมาแล้วจริงๆ
แท็กซี่จอดหน้าโรงแรมสามดาวแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาเปิดห้องแล้วโอบร่างแม่สาวไซด์ไลน์ชุดสีม่วงขึ้นห้อง ต่างคนต่างก็มีดีกรีในเส้นเลือด ประคองกันบ้าง โอบกันบ้าง เซแทบจะล้มใส่กันก็มี
“เฮ้อ...จะไหวไหมเนี่ย เหมือนพาตัวภาระมาเลย” บอกตัวเองแล้วสลัดหัวถี่ๆ เหล้าที่มีไฟสีน้ำเงินนั่นแรงจริงๆ ทั้งแรงด้วยฤทธิ์เหล้า และแรงด้วยฤทธิ์ของส่วนผสมพิเศษที่ถูกผสมลงไป มันกระตุ้นร่างกายเขาจนแทบอยากจะเปลี่ยนพรมปูพื้นเป็นเตียงนอน
“อือ...ที่นี่ที่ไหน” เสียงอู้อี้ที่ถามผ่านแมสก์ปิดปากทำให้เวหาต้องก้มมอง เขารีบเปิดประตูห้องแล้วพาเจ้าหล่อนเข้าไป มีไฟเปิดไว้เพียงบางส่วน เขาไม่ยอมเปิดมันเพิ่มให้เสียเวลา อุ้มเอาแม่สาวไซด์ไลน์หุ่นอวบอัดไปโยนลงบนเตียงเสียเต็มรัก
ตุ้บ!
“อ๊า...เจ็บนะ! เจ็บ!”
คนเจ็บตัวร้องออกมา เวหาเงี่ยหูฟัง ทำไมเสียงฟังดูคุ้นๆ เขาสลัดศีรษะอีกครา คิดว่าตัวเองคงหูฝาดไป
“ร้อน...ร้อน...จัง” กฤติกาครางอืออา แว่นตากับแมสก์ปิดปากถูกถอดทิ้ง ส่วนหมวกนั้นหล่นร่วงตั้งแต่ตอนที่ถูกโยนลงมาบนเตียงแล้ว มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับเธอ เวหาจะทำอะไร เขานั่งคร่อมเธออยู่ เหมือนกำลังถอดเสื้อผ้าด้วย เธอพยายามตั้งสติ แต่เนื้อตัวกลับรุ่มร้อนรุนแรง ยิ่งถูกเสียดสีด้วยผิวเนื้อชาย ร่างกายก็คล้ายระริกระรี้ ราวกับยินดีที่ถูกเขาสัมผัสแตะต้อง นี่มันอะไรกัน มันผิดปกติแล้วนะ
“โอย...หัวฉัน...ที่นี่...ที่ไหน คุณพา...ฉันมาที่ไหน”
“บางทีฉันก็ไม่เข้าใจ อะไรทำให้เธอพาชีวิตตัวเองมาผูกติดไว้กับฉัน”“คุณต้องการช่วยผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ ก็แค่นั้น อย่าไปคิดอย่างอื่น”“นั่นสินะ” เปรยออกมาแล้วปลดสายเบลท์ออก ความหนักอกหนักใจไม่ยอมหลบลี้ตีจากเลย มันยังปักหลักแน่นเหนียวในหัวใจเขานี่แหละ แล้วจู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นปราดเข้ามาในหัว “หรือว่าเธอ...รักฉัน?”กฤติกากลั้นขำ “คุณจะบ้าเหรอ ตลก!”“แล้วเธอทำแบบนี้ทำไม”“ฉันเสียหายขนาดนั้นยังต้องถามหาเหตุผลอีกเหรอ เลิกเซ้าซี้ฉันทีเถอะ เอกสารก็เซ็นไปแล้ว ถ้าอยากหย่าก็ไปฟ้องเอาแล้วกัน แต่ว่า...ฉันเป็นดาราดัง ถ้าฟ้องหย่าขึ้นมาคงต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูหนักหน่อยละนะ” เธอทิ้งท้ายให้เขาได้คิด ก่อนจะปลดสายเบลท์ออกจากตัว “เข้าไปกันเถอะ จะได้เสร็จเรื่องเร็วๆ”เมื่อกฤติกาแนะ เวหาก็จำต้องก้าวลงจากรถ ความหนักใจตามติดเหมือนเงา ทว่าพอก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของโรงพยาล BHH ความห่วงใยในตัวไหมขวัญก็แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ เขาตรงไปยังห้องปลอดเชื้อที่ไหมขวัญแอดมิดอยู่ ทว่าไม่พบ เขาวิ่งกลับไปหาพยาบาลที่เคาน์เตอร์ สอบถามจนได้รู้ว่าไหมขวัญอยู่ที่ไหน หัวใจเขาหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้กฤติกามองคนที่เ
แสงสว่างที่แยงตาอยู่นี่คือแสงอะไร พอกะพริบตาถี่ๆ จึงได้รู้ว่ามันคือแสงตะวัน อะไรกัน นี่มันกี่โมงแล้วเวหาถามตัวเองแล้วแลหานาฬิกาสักเรือน มันแปะอยู่บนผนัง บอกเวลาว่าใกล้จะแปดโมงเต็มที พอกวาดตามองรอบห้องก็เห็นเจ้าของยืนอยู่ หล่อนอยู่ในชุดวอร์มสีดำที่ตีตราแบรนด์ต่างประเทศ แน่นอนว่าเสื้อและกางเกงนั้นปิดตั้งแต่ต้นคอยันข้อเท้า“อาบน้ำสิ นั่นเสื้อผ้าพ่อฉัน ส่วนชุดชั้นในฉันไปซื้อที่เซเว่นฯ เมื่อเช้า ใส่ไปก่อนแล้วกัน” กฤติกาเอ่ยบอก เวหามึนงง กฤติกาดูเป็นมิตรผิดปกติ แต่ว่า...อย่างนี้ก็ดีแล้ว ดีมากเลย“เธอตื่นนานแล้วเหรอ”หญิงสาวพยักหน้า เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ดึงเอาหนังยางที่รัดผมออกแล้วหยิบหวีมาสางอีกรอบ เธอเพิ่งกลับมาจากร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน ซื้ออาหารเช้าง่ายๆ แล้วก็กางเกงชั้นในให้เขา ถ้าไม่ไปซื้อเขาคงไม่มีใส่ อันที่จริง...การทำให้เหยื่อตายใจก็ต้องลงทุนลงแรงสักนิด“เรื่องเมื่อคืน...” เขาเปิดปากเอ่ย“ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันรู้ว่าคุณจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ” เธอโต้คืน มองหน้าเขาที่สะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ แผ่นอกขาวๆ ที่โผล่พ้นผ้านวมมา มีรอยเล็บของเธอลายพร้อยไม่แพ้รอยคิสมาร์กที่เขาทำกับเธอเลย“แล้ว.
[7]เมียไม่ได้เชิญครืดๆ ครืดๆ ครืดๆเสียงโทรศัพท์สั่นครืดๆ อยู่ไหนสักที่ กฤติกาฝืนกายลุกมาแลหา ไฟหัวเตียงที่ถูกปิดไว้ทำให้เธอมองไม่เห็นสิ่งใด ต้องหลับตาลงอีกครั้งแล้วค่อยลืมขึ้นมาใหม่ ให้ดวงตาชินกับความมืดมิด มีแสงสว่างเล็ดลอดมาจากจุดหนึ่งบนพื้นตรงหน้าเตียง เธอลุกไปดู ต้องเอามือกุมหน้าท้องเพราะเมื่อคืนนี้เวหากับเธอมีเซ็กซ์กันอย่างหนักหน่วง หนักแค่ไหนหรือ ก็แบบที่เขายังหลับไม่ตื่นแม้ว่าเสียงโทรศัพท์ดังลั่นนั่นแหละ “คุณบี?” เธอขานชื่อที่โชว์บนหน้าจอ นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของเธอ แต่เป็นของเขา และคุณบีที่ว่าก็คือผู้จัดการส่วนตัวของผู้หญิงคนนั้น เธอนิ่งคิดครู่หนึ่ง สมองกำลังวาดภาพร้ายๆ ในหัว “ไม่...ไม่มีอะไรละมั้ง” พูดกับตัวเองในตอนที่จ้องมือถือตาไม่กะพริบ ทำไมรู้สึกอย่างนี้ล่ะกฤติกา ใจมันวูบไหวแปลกๆ นี่เธอกลัวหรือ กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะตายเนี่ยนะ ไม่มีทางหรอก ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่คนอื่น ทำไมต้องกลัวว่าหล่อนจะตายด้วย น่าโมโหชะมัดเธอหันมองคนบนเตียง เขายังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เธอถือโทรศัพท์เข้าไปในห้องน้ำ แล้วค่อยกดรับสาย‘คุณเวย์ นี่พี่เองนะคะ’กฤติกายังไม่เอ่ยสิ่งใด ด้วยมองตัวเองในกระจกแล้วนึก
“ยั่วยุบ้าอะไร ออกไปให้ห่างฉัน อย่ามาแตะ!”“จะแตะ จะจับ จะจูบ จะดูดให้ครางระงมเลย!”“ทุเรศ! เมื่อคืนยังไม่พอใจหรือไงฮะ!”“พอ! แต่จะเอาอีก ปากร้ายๆ ของเธอไม่ได้มีไว้ให้ผู้ชายเมตตานี่ มันคอยแต่หาเรื่องให้ตัวเองเดือดร้อน งั้นเธอก็รับกรรมไปก็แล้วกัน”“อย่านะ! ถ้าทำฉันอีกคุณเดือดร้อนแน่!”“งั้นมาลองดู ว่าใครจะเดือดร้อนมากกว่ากัน!”แควก!!เสียงชุดนอนของกฤติกาถูกฉีกเป็นทาง ชุดนอนผ้าลื่นถูกฉีกด้วยแรงอารมณ์ของเวหา ร้องขอก็แล้ว คุกเข่าก็แล้ว ทำไมต้องทำลายศักดิ์ศรีเขาด้วยการเหยียบย่ำ เขายอมทุกอย่างนั่นแหละ ขอเพียงแค่หล่อนยอมไปโรงพยาบาล แต่เห็นแล้วว่ากฤติกาดื้อดึงปานใด หล่อนล้อเล่นกับเขา กับผู้ชายที่มีพละกำลังมากกว่า และหล่อนสมควรได้รับบทลงโทษเสียบ้าง“กรี๊ด!! ไอ้คนเอว ไอ้บ้า ไอ้...อื้อ...”คำด่าไม่อาจหลุดออกจากริมฝีปากสวย เขาจูบเธอลงมาพร้อมกับดึงทึ้งเสื้อนอนของเธอทิ้ง กางเกงที่เขาสวมก็ยันออกทางปลายเท้า เขาทำทุกอย่างอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่เรี่ยวแรงที่เธอมีก็ไม่อาจต่อกร เธอโทษเหล้าสามแก้วนั่นได้ไหม เพราะมันนั่นอย่างไร เธอถึงขัดขืนเขาได้ไม่เต็มที่ แต่ไม่หรอก เพราะร่างกายนี้ต่างหาก ร่างกายที่ไม่รักดี
คนถูกไล่ต้อนวิ่งห่างโต๊ะอาหาร เป้าหมายคือประตูห้องนอน แต่ช้าไปแล้ว เวหาคว้าเอวเธอไว้ได้หมับ!“กรี๊ด!! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย! โอ๊ย!”คนสวยร้องลั่นเมื่อถูกลากไปตรึงไว้กับผนัง เวหาที่หน้าตาดุดันกักกันร่างเธอไว้ เธอไม่เคยรู้สึกตัวเล็กจ้อยเท่านี้มาก่อนเลย “ฉันจะลากเธอไปโรง’บาล ตับเธอจะใช้ได้หรือไม่ได้ ไปตรวจก่อนแล้วค่อยว่ากัน”“ฉันไม่ไป จะลักพาตัวเหรอ ฉันจะแจ้งตำรวจคอยดู!”“แจ้งเลย! ฉันไม่สน!” พูดจบก็ลากกฤติกาออกมาจากตรงนั้น เวหาพยายามคิดถึงแต่เรื่องไหมขวัญ พยายามไม่คิดถึงเนื้ออุ่นๆ ของกฤติกา กลิ่นของหล่อนกำลังรบกวนสติเขา ผิวเนื้อขาวๆ ก็ชวนให้เขาสัมผัสแตะต้อง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย มันเกิดขึ้นเพราะเรื่องเมื่อคืนสินะ อาจเป็นเพราะหล่อนยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง เขาเป็นคนทำลายพรหมจรรย์อันหอมหวาน มันทำให้เขารู้สึกผิดจนร่างกายมีปฏิกิริยาบ้าๆ เหมือนว่าหล่อนคือสิ่งเร้าชั้นดีที่กำลังทำให้เลือดในกายเขาร้อนรุ่มขึ้นมา “อ๊าก!!!”เสียงร้องของเวหาดังลั่นบ้าน เมื่อจู่ๆ แขนที่ลากหล่อนก็ถูกกัดเต็มแรง ยัยบ้านี่กัดเขาอีกแล้ว!งั่ม!ยิ่งถูกว่ายิ่งแยกเขี้ยวใส่ จากกัดแค่ทีเดียวก็ขยับไปกัดอีกรอย เอาให้สาสมที่บังอ
“กุ๊ก...” เวหาไม่อยากเชื่อสิ่งที่หูได้ยิน กฤติกาคงไม่มีวันมอบอะไรให้ไหมขวัญแน่ๆ ตราบใดที่หัวใจของหล่อนยังมีความแค้นอยู่เต็มเปี่ยม เขาเข้าใจหล่อนแล้ว แต่จะให้ทำอย่างไร เขาเองก็เข้าใจพี่ไหมเช่นกัน การอยู่ตรงกลางระหว่างผู้หญิงสองคนนี่ลำบากใจสิ้นดี“ตอนดีๆ ไม่เคยเห็นหัวกัน พอตอนจะตายเร่มาหาคนโน้นคนนี้ ละอายใจบ้างไหม!”“ไม่! ฉันไม่ละอายเลยสักนิด ถ้าช่วยพี่ไหมได้ละก็ ต่อให้ต้องทำเรื่องที่น่าละอายมากกว่านี้ ฉันก็ทำได้ พี่ไหมกำลังจะตาย เธอเข้าใจไหมกุ๊ก”“เข้าใจ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน อยากช่วยผู้หญิงคนนั้นก็ไปหาหมอโน่น รวยไม่ใช่เหรอ แค่ตับชิ้นเล็กๆ ไปซื้อเอาสิ ไปซื้อเลย!”เวหาไม่รู้จะทำอย่างไรกับกฤติกาดี หล่อนพร้อมจะลุกเป็นไฟเสมอยามที่เขาเอ่ยเรื่องพี่ไหมขึ้นมาอารมณ์อันร้อนระอุพากฤติกาให้เดินไปที่ครัวเล็กๆ เธอเปิดหาวิสกี้ขวดเก่าเก็บของบิดา เปิดมันออกแล้วเทใส่แก้วก่อนจะสาดลงคอแรงๆกึก!แก้วหนาหนักที่ปกติใช้ชงกาแฟ บัดนี้วางอยู่บนโต๊ะ แน่นอนว่าก้นแก้วนั้นไม่มีวิสกี้เหลือสักหยด จะมีก็แต่กลิ่นเท่านั้นที่ยังลอยวนในอากาศ เธอเทวิสกี้อีกแก้ว สาดลงคอแรงๆ ด้วยอยากให้อารมณ์ร้อนๆ ทุเลาเบาบาง เธอจ้องหน้าเข







