LOGINShare
EP 5/5 เพราะวิสกี้ที่หน้าบาร์
Last Updated:
2026-01-30 11:01:01“ทำไม เธอมาอยู่ที่นี่!?”
“คุณ...หิ้วฉันมา”
เสียงแหบพร่านั้นบอกเขา ไม่ใช่เสียงเช่นปกติ มันแหบราวกับคนเจ็บไข้ไม่สบาย เวหาไม่อยากเชื่อสายตา สองมือเริ่มลูบถูใบหน้าอย่างประหม่า หนักเข้าก็ขยุ้มเส้นผมบนหัวจนยุ่งเหยิง
“บ้าเอ๊ย! ทำไมเธอไม่บอกฉัน!”
ดวงตาที่ทอดมองชายตรงหน้านั้นเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ เธอไม่คิดว่าจะได้รับสิ่งดีๆ ตอนที่เขาได้สติ ต้องการก็แค่...คำขอโทษจากความผิดพลาดเท่านั้น
“บอกแล้ว แต่คุณไม่ฟัง”
“ไม่จริง! ไม่...เอ่อคือ...ฉันเมามาก เด็กที่บาร์เอาเหล้าบ้าๆ นั่นให้ฉัน”
“เหล้าที่...มีไฟสีน้ำเงินนั่นเหรอ” กฤติกาอยากหัวเราะนัก เป็นเธอเองที่ดิ้นรนจนตัวเองต้องมามีจุดจบเช่นนี้
“เธอกินเหรอ บ้าหรือไง มันผสมอะไรรู้หรือเปล่า”
“ตอนแรกไม่รู้ แต่ตอนนี้...รู้แล้ว...” บอกเขาแล้วมองเรียวขาที่โผล่พ้นผ้านวมมา มีสีเลือดจางๆ ติดอยู่บนนั้น ไม่ได้มากมายหรอก แต่เธอรู้ดีว่าเลือดมันมาจากไหน
เวหาพ่นลมออกจากปากอย่างต้องการระบายความเครียด เขาเริ่มต้นการเดินไปเดินมา ในขณะที่กฤติกาพยายามลุกยืน ทว่าไม่สำเร็จ มันเจ็บมาก การร่วมรักที่หนักเกินพอดีทำให้ร่างกายผิดปกติ ใจกลางกายสาวเจ็บร้าวรุนแรง กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างเจ็บปวดไปหมด
“นั่งลง! เธอยืนไม่ไหวหรอก”
“แต่ฉันจะกลับบ้าน”
“กลับไม่ได้ ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ จะเช้าแล้ว เดินโทงๆ ออกจากที่นี่ในสภาพอย่างนี้นักข่าวเห็นเข้าจะทำยังไง”
“ทำไม...กลัวผู้หญิงคนนั้นรู้เหรอ” คนที่เจ็บทั้งใจทั้งกายเอ่ยประชดด้วยความปากไว เขาคงกลัวว่าเจ้าหล่อนจะรู้เรื่องเข้า
เวหากัดฟันแน่นๆ ไม่โต้ตอบกฤติกา พอจะรู้ว่าหล่อนรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ทำไมต้องเป็นหล่อนด้วย ทำไมต้องเป็นกฤติกา สวรรค์อยากลงโทษอะไรเขา เขาไปทำผิดอะไรตอนไหนกัน
ครืดๆ ครืดๆ
โทรศัพท์ในประเป๋ากางเกงสั่งครืดๆ เวหาล้วงมารับสาย หัวใจเริ่มวูบไหวในตอนที่เห็นเบอร์ที่โชว์อยู่
“ครับพี่...อะไรนะครับ? ได้ๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงร้อนรนปนท่าทางตื่นตระหนก ไม่บอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ปลายสาย กฤติกาเสยผมอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ก้มมองเนื้อตัวที่โผล่พ้นผืนผ้าแล้วเวทนาตัวเองนัก หัวใจเขาเป็นของผู้หญิงคนนั้น แต่เมื่อคืน เขากลับเริงรักกับเธออย่างหนักหน่วง เธอไม่ใช่ศัตรูเขาหรอก เธอเป็นเหยื่อต่างหาก
“พี่ไหมอาการทรุด ฉันต้องรีบไป”
“ก็ไปสิ”
เขารู้ดีว่าหล่อนกำลังประชด ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเตียงนั่น เพิ่งถูกเขาพรากพรหมจรรย์ และเขา กำลังจะจากไปโดยที่อะไรๆ ยังไม่เคลียร์ ความดีงามในอกกำลังชกตีเขาอย่างหนักหน่วง เขาควรทำเช่นไรในสถานการณ์นี้
กฤติกาไม่อาจทนพิษความเมื่อยล้า เธอเอนกายลงนอนอีกครา หลับตาลงอย่างอ่อนเพลีย
เวหาหยิบมือถือมาต่อสายหาใครบางคน คนที่เขาไว้ใจมากที่สุดในเวลานี้ อีกฝ่ายรับปากดิบดี ว่าจะมาให้เร็วที่สุด
“กุ๊ก...เธอไหวไหม” ถามคนที่นอนอยู่ นั่งลงข้างเตียง เฝ้ามองใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา มาสคาร่าของหล่อนเลอะเทอะ ลิปสติกสีชมพูก็เปรอะไปทั่วคาง ดวงตาแดงก่ำราวกับว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา หล่อนดูน่าสงสารมากนะ และเขาเองที่เป็นต้นเหตุ เขาเอื้อมมือไปแตะแก้มบาง สัมผัสแผ่วเบาแต่รู้ถึงไอร้อนผะผ่าว หล่อนลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วจู่ๆ หยดน้ำตาก็ร่วงหล่นลงมา
“ไป...ไปซะ ไปหาผู้หญิงคนนั้น ไปเลย...”
คนถูกไล่พูดไม่ออก ยิ่งตอนที่เห็นน้ำตาใสๆ ไหลร่วงริน เขายิ่งพูดอะไรไม่ได้ หล่อนปัดมือเขาออกจากแก้ม ริมฝีปากสั่นระริกไม่คลาย
“เหมือนเธอจะเป็นไข้”
“ฉันแค่เมาค้าง” เธอแก้ต่าง เวหาไม่เชื่อ
“เธอตัวร้อน กลับไปแล้วกินยาด้วย”
“เป็นพ่อฉันเหรอ อย่ามาสั่ง”
เวหาพยายามนับหนึ่งถึงล้าน กฤติกาไม่ยอมเขาเลย แม้ว่าร่างกายหล่อนจะอยู่ในสภาพนี้ หล่อนยังปากดี และหากลุกมาด่าเขาได้ หล่อนคงทำไปแล้ว
“เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำไมพูดจาไม่น่ารักเลย”
“ด่าแม่ฉันสิ เขาไม่เคยมาสั่งสอนนี่” ประชดไปน้ำตาก็ไหลอีก รู้ว่าตัวเองพาลไปทั่วแต่มันอดไม่ได้จริงๆ ขอโทษสิเวหา ตาลุงบ้านี่! ขอโทษเธอสักคำได้ไหม!
ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างพิจารณา กฤติกาอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว แต่เขายังรู้สึกเหมือนวันแรกที่ได้เจอหล่อนอยู่เลย หล่อนเหมือนเด็กสาวปากไว ใจร้อน คนที่กล้าผลักเขาตกคลองตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
“นอนพักเถอะ อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย” สั่งความแล้วเมินหน้าหนี แต่แล้วก็อดใจไม่ไหว เอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากเพื่อวัดไข้
ฟึ่บ!
มือเขาถูกปัดทิ้ง
“บอกว่า...อย่ามาแตะฉัน อย่า!”
เวหากลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอยามได้ยินวาจาห้วนจัดของสาวเจ้า ดวงตาหล่อนวาววับขึ้นมา ราวกับโกรธนักหนาที่เขาบังอาจไปแตะเนื้อต้องตัว
“เตรียมตัวเถอะ เจ๊หวีกำลังจะมา เจ๊...จะพาเธอกลับบ้าน”
กฤติกาได้ยินก็ฝืนกายลุกนั่ง แลหาชุดที่ถูกถอดทิ้งเมื่อคืน เวหาเดินไปหยิบมาให้ เขาแตะต้องชุดชั้นในของเธออย่างไม่มีเคอะเขิน เธอดึงเสื้อจากมือเขาอย่างพาลๆ
“ไม่มีใครอยากให้เป็นอย่างนี้หรอกกุ๊ก คิดว่าตัวเองไม่พอใจอยู่คนเดียวเหรอ”
“ใช่!” เธอตอบดังๆ สลัดผ้านวมออกจากกาย ไม่แคร์ว่าเวหากำลังจ้องอยู่
ชายหนุ่มไม่ได้อยากตื่นตะลึงกับสิ่งเย้ายวนตรงหน้า แต่มันอดไม่ได้จริงๆ ทรวดทรงองค์เอวของกฤติกายามไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ น่ามองน้อยเสียเมื่อไหร่ ไม่มีส่วนไหนเล็กบางจนเกินไป มันกลมกลึงมีเนื้อมีหนังและน่าจับน่าลูบไปหมด
Latest chapter
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/5
- ooooooo - หลังมื้อค่ำครอบครัววัฒนนท์นั่งล้อมวงอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ปู่รงค์ดูข่าวช่วงสองทุ่ม ตังเมทำการบ้านในขณะที่สองแฝดเป็นตัวป่วน แต่พี่ชายยังยิ้มแป้น รักน้องห่วงน้อง ไม่ตีไม่ว่า น้องทำอะไรก็ดีไปหมด ก็คนไม่เคยมีน้องนี่นา“พี่ตาง หนูฟ้าช่วยพี่ตางเขียนกอไก่นะคะ”“โอ...อย่าๆ ไม่เอา นี่การบ้านพี่”“ก็หนูฟ้าอยากเขียน”“ของตัวเองล่ะ”“ปายแย่ง” ว่าแล้วชี้ให้ดูสมุดวาดเขียนที่ตอนนี้มีแต่สีน้ำเงินเข้มข้นระบายอยู่บนนั้น“โอ้...ปลายไม่เอา เอาสมุดตัวเองมาวาด ไม่แย่งของฟ้าสิ”“ป่าวแย่งฟ้า..ฟ้าให้”หนูฟ้าส่ายหน้ารัวๆ พี่ตังเลยต้องฉีกกระดาษสมุดให้หนูฟ้าแล้วจับสองแฝดนั่งดีๆ โดยที่ตัวเองนั่งคั่นกลาง ปลายยังแอบเอื้อมมือมาดึงกระดาษของฟ้ายิกๆ“อย่าแกล้งกันนะ ใครแกล้งไม่ซื้อขนมให้กินด้วย”เด็กน้อยทั้งสองรีบหันมานั่งดีๆ และสนใจแต่เฉพาะกระดาษที่อยู่ตรงหน้าตัวเองเท่านั้นเวหามองลูกๆ หลานๆ แล้วยิ้มชื่นใจ ในขณะที่กฤติกาเอาแต่ทำเสียงฮึดฮัดขัดใจอยู่ข้างๆ เขาแอบวาดแขนไปข้างหลังหล่อน ใช้มือร้อนๆ แอบลูบไล้สีข้างอวบๆ ของภรรยา “พี่เวย์....เอามือออกไป กุ๊กยุ่งอยู่” เธอกระซิบ มือทั้งสองยังอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์“อะไ
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/4
เสียงตังเมเรียกน้องอยู่หน้าประตู ลูกบอลลูกใหม่ช่างเข้ากันเหลือเกินกับสนามหญ้าเขียวๆ เธอมองออกไปตรงนั้น มองนิ่งนาน แลเห็นพ่อสามีกำลังเอามือไขว้หลัง เดินไปเดินมาบนหญ้านุ่มๆ ที่สนาม ท่านยังคงเฝ้ามองหลานๆ ไม่ห่างสายตา...ดีจัง ครอบครัวของเธอไม่ได้มีแค่เธอกับพ่อเหมือนที่เคยเป็นแล้วนะ วันนี้เธอมีครอบครัวที่อบอุ่นแล้วจริงๆ “พ่อ...หนูรักพ่อนะคะ ไม่ว่าเรื่องอะไร หนูไม่เคยโกรธพ่อเลย สำหรับคนอื่นหนูไม่รู้ แต่สำหรับหนู พ่อคนนี้แสนดีที่หนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะมีความสุข จะใช้ชีวิตให้ดีอย่างที่พ่อเลี้ยงหนูมา” บอกกล่าวกับรูปถ่ายของบิดา ก่อนจะเลื่อนสายตามายังรูปที่อยู่ข้างกัน “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะเลี้ยงเด็กๆ ให้ดี ไปอยู่ในดินแดนแสนสงบให้สบายนะคะ...แม่”คำพูดแผ่วเบาแต่เจ้าตัวได้ยินอย่างชัดเจน เวหาเดินเข้ามาหาภรรยา วางมือบนบ่าแล้วยิ้มอ่อนโยนมาให้“เอาไว้จัดของเสร็จ ตกแต่งทุกอย่างจนเรียบร้อย เราค่อยทำบุญบ้านกันนะ จะได้เริ่มต้นใหม่กับที่นี่อีกครั้ง เราจะอยู่ที่นี่ ที่นี่จะเป็นบ้านของเรา ตลอดไป”“ตลอดไป...ชอบคำนี้จัง อยู่ด้วยกันนานๆ นะคะ”“แน่นอนที่รัก” บอกเมียแล้วไม่ลืมดึงมากอดมาหอม อยู่ใกล้เมียแล้วอ
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/3
เสียงทุ้มนุ่มนั้นฟังดูคุ้นๆ แต่สมองบอกว่าอย่าไปใส่ใจ เธอเริ่มประหม่าหนักขึ้นเมื่อรู้ว่าหมอที่จะมาตรวจ เป็นผู้ชาย“เสร็จแล้วค่ะ” “ถอดบราด้วยครับ” ครูสาวกะพริบตาถี่ๆ หมอมีตาทิพย์หรือไง เธอรีบถอดบราแล้ววางไว้ นั่งอยู่บนเตียง มือสองข้างโอบอุ้มพุ่มทรวงครืด...เสียงผ้าม่านถูกเลื่อนออก แล้ววินาทีที่ดวงตาสองคู่สานสบ ความตื่นตกใจก็ตามมา“กรี๊.... อื้อ...”หมอหนุ่มรีบปิดปากเล็กๆ นั่นให้ไว เขาเปล่านะ เขาไม่ได้ทำอะไรจริงๆ“ชู่ว์...ไม่เอาน่า ไม่กรี๊ดนะ คุณจะกรี๊ดทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย”“อื้อ...อื้อ...” หญิงสาวส่งเสียงอู้อี้เมื่อถูกปิดปากแน่น มือข้างหนึ่งรีบควานหาเสื้อมาปิดหน้าอกหน้าใจ ชานนท์ปล่อยมือจากปากของครูเอย หญิงสาวทอดมองเขาตาขวางขุ่น แขนเล็กเรียวกอดหน้าอกแนบแน่น หล่อนเอาเสื้อมาปิดหน้าอกไว้ ปิดทำไม เห็นหมดแล้ว“อย่ามองหน้าอกฉันนะ”“ไม่มองจะตรวจได้ยังไง”“ก็...” เหมือนจะถูกต้อนให้จนมุมชานนท์นึกขัน หล่อนคงไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเขาละสิ สวรรค์นี่ก็นะ ชอบเล่นตลกเสียจริง ส่งหล่อนมาให้เขาตรวจ แล้วเขาน่ะ...จะเป็นหมอที่ดีได้ยังไง“เร็วๆ คุณ ผมรีบนะ มีคนไข้รออยู่อีกเยอะเลย”“...ให้พยาบาลตรวจแท
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/2
“ฟ้าทำความสะอาด พี่ตังเปิดยูทูปให้ดู ยาสีฟันทำความสะอาดได้”เวหาเม้มปากแล้วถอนหายใจ ดีเท่าไหร่ที่เจ้าฟ้าไม่เอาแปรงสีฟันตัวเองมาถูอ่างเล่น และดีเท่าไหร่ที่เจ้าปลายไม่บีบโฟมล้างหน้าเข้าปาก“เอาละนะเด็กๆ ถ้าใครดื้อละก็พ่อจะทำซุปข้าวโพดให้กิน โอเคนะ”ดูเหมือนว่าคำขู่นั้นจะทำให้เด็กแฝดยอมศิโรราบ ก็บิดาที่เคารพชอบบังคับให้กินผัก ผัดผัก ซุปผัด ยี้....“ดีมาก เป็นเด็กดี แก้ผ้าแล้วอาบน้ำทีละคน พ่อเปิดน้ำอุ่นให้แล้ว เร็วๆ เลย” แล้วการต้อนเด็กแฝดอาบน้ำก็เกิดขึ้นตอนใกล้หกโมงเช้า ความป่วนของเจ้าสองแฝดทำเอาปวดหัว แต่ความน่ารักน่าเอ็นดูก็มีมาก เขายินดีให้เจ้าสองแสบแสนซนไปอย่างนี้ ขอเพียงให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าเท่านั้นก็พอ- ooooooo - สองชั่วโมงให้หลังเตียงที่ยุบยวบทำให้คนที่กำลังหลับขยับตัวตื่น กฤติกาปรือตาขึ้นมอง แลเห็นสามีกำลังคลานขึ้นเตียงมา“อือ...เด็กๆ ละคะ”“ส่งขึ้นรถแล้ว คุณพ่อขับรถไปส่งเอง”“ดีจัง คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย”“ห้ามไม่ฟังน่ะสิ ความสุขของแกก็ให้ทำไป เหนื่อยเมื่อไหร่คงเรียกเราเองนั่นแหละ” ว่าแล้วขยับไปเบียดร่างของภรรยา กอดร่างนุ่มๆ ของหล่อนไว้แล้วไซ้ซอกคอแรงๆ“ไม่เอา พี่เวย์ กุ๊ก
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/1
- ooooooo - ตอนพิเศษ- ooooooo - งานแต่งเล็กๆ แต่อบอุ่นยังตราตรึงในหัวใจของหมอหนุ่มและครูสาว ทั้งสองนอนไม่หลับ เลยเดินออกจากบ้านพักมาเดินตากลมเล่น หัวใจเปล่าเปลี่ยวของคนทั้งสอง ยังไม่จูนมาเจอกันสักครา แม้ว่าบางเวลาคุณหมอคล้ายจะทอดสะพานอยู่บ้าง แต่ครูสาวนั้นทึ่มเกินกว่าจะเข้าใจ“ลมแรงนะคุณ เสื้อแขนยาวก็ไม่เอามา” หมอว่าแล้วถอดเสื้อคลุมของตัวเองให้ครูสาว อย่างที่สุภาพบุรุษพึงทำ แต่ครูสาวส่ายหน้ารัวๆ ส่งเสื้อคืนให้เขา“ไม่เอา ฉันร้อน เดินตากลมเล่นเย็นดี”คุณหมอกะพริบตาช้าๆ ท้าแรงลม โอเค...ไม่เอาเสื้อก็ไม่เอา “คุณเป็นยังไงบ้าง ที่โรง’บาลไม่มีพยาบาลสาวๆ มาจีบบ้างเหรอ”“มี แต่ไม่ชอบ สวยๆ ก็มี แต่คุณคิดสิ อยู่ที่ทำงานก็เห็นแต่พยาบาล กลับมาบ้านยังจะให้เห็นพยาบาลอีกเหรอ ถ้าเห็น...คนอื่นที่ไม่ใช่พยาบาลก็คงดี” อย่างเช่น คุณครู เป็นต้น ประโยคนั้นหมอหนุ่มก็ได้แต่เอ่ยในใจ ครูเอยไม่ใช่คนสวยมากมาย แต่หล่อนเป็นพวกเรียบเรื่อย มองได้เรื่อยๆ ติดเชยไปสักหน่อย แต่เขาว่ามันท้าทายดี บางทีก็นึกทะลึ่งตึงตัง อยากรู้ว่าใต้เสื้อผ้ารัดกุมของหล่อนนั้น...มันจะเป็นอย่างไรอา...สงสัยจะเมาเบียร์แฮะเรา คิดอะไรบ้าๆ“น
ตราบสิ้นแสงดาว EP 30/4 เมียพี่
วันเวลาที่ผ่านมา แม้มีทะเบียนสมรสแต่เขาไม่เคยรู้สึกเป็นเจ้าของ ผิดกับเวลานี้ ตอนที่ได้สวมแหวนให้กฤติกา ตอนที่หล่อนมองมาด้วยสายตาแห่งความรัก นั่นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ เจ้าของความรักอย่างไรเล่า“จะไม่จูบเจ้าสาวหรือคะพี่!” ครูเอยร้องเชียร์ ชานนท์เปิดเพลงหวานอีกคราหนึ่ง ความหวานละมุนโอบล้อมรอบด้าน สร้างบรรยากาศแห่งความสุขแสนหวาน เขาเฝ้ามองคนที่กำลังจุมพิตเจ้าสาว คิดว่าจะมีสักครั้งไหมที่ได้ทำเช่นนั้น กับใครสักคนที่รักเขาบ้าง ความมั่นคงของเวหาถูกพิสูจน์ด้วยกาลเวลา จนแม้แต่ครูเอยยังต้องพ่ายแพ้ ความโสดยังปักหลักอยู่ที่เขากับคุณครู จนต้องมานั่งอิจฉาบ่าวสาวอย่างนี้เวหาโน้มหน้าไปหากฤติกา บรรจงจูบเบาๆ แต่ความหวานช่างล้ำลึกหนักหน่วง ริมฝีปากที่แตะต้องสัมผัส ราวกับไม่อยากผละจาก“พ่อคะ...จุ๊บๆ ฟ้าด้วย จุ๊บ!”“ปายด้วยค้าบ! จ๊วบๆ แม่ค้าบจ๊วบๆ”เจ้าสองแฝดร้องขอให้พ่อกับแม่จุ๊บพวกเขาบ้าง เรียกเสียงฮาครืนให้กับทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ กฤติกากับเวหาอุ้มลูกชายลูกสาว เดินฝ่าทรายเม็ดเล็กๆ ไม่กี่ก้าวไปนั่งยังโต๊ะที่ตั้งอยู่ ก่อนที่งานฉลองเล็กๆ จะเริ่มต้นขึ้นในตอนนั้น กฤติกาไม่เคยมีความสุขอ
You may also like
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก186.0K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ101.4K viewsคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่805.9K viewsบ่วงรักนักโทษสาว
ต้นไผ่น้อย48.9K viewsเรื่องสั้น 3P / 4P - รวมเรื่อง
Naya Solene9.2K viewsเจ้าสาว(เมีย)จำแลง
กลัดแก้ว48 viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน
ลานิรินน์17.2K viewsเพียงรักหมดใจ
คณานางค์469 views
