LOGIN“อะไรลูก เจคจะเอาอะไร มามี้เพิ่งมาเหนื่อยๆ มามี้จะไปนอนพักสักหน่อย” นิลอรให้เหตุผลพลางนึกหมั่นไส้เจ้าตัวแสบ ที่ไม่ยอมปล่อยมือจากท่อนขาขาวๆ ของพี่เลี้ยงคนสวยเสียที
“ก็..อ่า...เรื่อง เรื่องครูเอลลี่ไงจ๊ะที่รัก” สามีวัยเลยหนุ่มอ้อมแอ้มบอกอย่างเกรงๆ พ่อลูกชายตัวดีก็พยักหน้าขึงขังช่วยอีกแรง
“จะทำก็ทำ งานส่วนใหญ่ก็คงได้ดูแลเจ้าเจคนั่นแหละ รายนั้นเริ่มซนแล้ว ส่วนเรื่องจะให้เรียนอะไรนั้น ถ้าไม่หนักหนาเกินไปก็ตามใจ อ้อ...สามีฉันน่ะ แก่แล้วก็จริงแต่หื่นนะจะบอกให้ ถ้าเขาทำมิดีมิร้ายกับเธอ เธอต้องบอกฉันทันที รู้หรือเปล่า” นายหญิงกำชับหน้าตาจริงจัง
อรุณฉัตรเหล่ตามองบุรุษร่างสูงหนาที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วยิ้มให้เชาอย่างเกรงอกเกรงใจ ความจริงคุณโจนาธานที่เธอเคยเห็นในจอโทรทัศน์ ก็ไม่ได้แก่สักเท่าไหร่หรอก ออกจะดูภูมิฐานอย่างผู้ใหญ่ใจดีที่น่าคบ ดูไปดูมาก็หล่อเหลาราวกับดาราฮอลลีวูดที่ชื่อ...
“เอลลี่!”
“คะ? คุณแองจี้มีอะไรคะ” อรุณฉัตรอยากจะร้องไห้ เสียงคุณนายแองจี้แทบจะเฉือนแก้วหูเธอออกมาเป็นริ้วๆ น่ากลัวที่สุด ฮือออ...เอลลี่จะอยู่รอดถึงวันพรุ่งนี้ไหม
“ฉันให้เธอมาดูลูกๆ ไม่ได้ให้เธอมาดูสามีฉัน! เอาเจ้าเจคตัวแสบไปอาบน้ำเลย! อ้อ...แล้วห้องเธออยู่ตรงไหน คงไม่ได้อยู่ตรงข้ามนี้หรอกนะ”
โจนาธานรีบยกมือห้ามอารมณ์ของแม่เสือ ก่อนที่ภรรยาที่รักจะเล่นงานคุณครูเอลลี่จนเจ้าหล่อนเผ่นกลับบ้าน
“เอาละๆ แองจี้ฉันขอเถอะ อย่าเพิ่งโมโหอะไรเลย ครูเอลลี่พักอยู่ห้องข้างๆ ห้องเด็กๆ จ้า สบายใจได้ เอาเป็นว่าตอนนี้เรารีบแยกย้ายไปพักผ่อนดีกว่า ฉันนั่งเครื่องมาเป็นชั่วโมงๆ เมื่อยไปหมดแล้ว”
โจนาธานร้องขอ พลางขยิบตาให้ครูเอลลี่รีบพาพ่อลูกชายไปอาบน้ำ ส่วนตัวเขาก็รีบปิดประตูห้องเพื่อเคลียร์กับภรรยาคนสวย ดูท่าว่าอาการหึงจะคุกคามแม่คุณเข้าให้แล้ว หึๆๆ เขาอยากตะโกนดังๆ ว่า ดีใจโว้ย!!!
ปัง!
เสียงบานประตูที่ปิดไล่หลังมาทำให้อรุณฉัตรรับรู้ว่าบัดนี้เจ้าบ้านทั้งสองคงกำลังเคลียร์กันอยู่ เฮ้อ! เกิดมาเป็นคนสวยนี่มันลำบากจริงๆ จะตั้งใจทำงานทำการก็มีอุปสรรคเสียได้ แต่ไม่หรอกน่า เธอจะไม่ย่อท้อ เธอจะต้องทำให้คุณลุงที่รักมองเห็นถึงความมุ่งมั่นให้ได้ สู้ๆ ยัยเอลลี่
“คูเอลี่ค้าบ!”
เจ้าเจคน้อยชูแขนสองข้างให้ครูเอลลี่อุ้ม ก่อนจะซบใบหน้าเข้ากับซอกคอขาวๆ ของเจ้าหล่อน แอบสูดกลิ่นคุณครูพี่เลี้ยงเข้าไปจนฉ่ำปอด
‘ครูเอลลี่กลิ่นห๊อมหอม ถูกใจเจค เจคชอบ!’
ขณะที่เจ้าเจคตัวแสบกำลังสูดกลิ่นหอมของครูพี่เลี้ยง อรุณฉัตรก็กำลังส่ายหน้ากับความเจ้าเล่ห์ของพ่อหนู
“เจคครับ” ครูสาวเรียกพ่อหนู
“ค้าบคูเอลี่”
หนูน้อยขานรับแต่ไม่ยอมผละจากซอกคอหอมๆ อรุณฉัตรได้แต่กลอกตาขึ้นฟ้า ถ้าโตกว่านี้สักหน่อยจะจับตีก้นเสียให้เข็ด เด็กอะไรเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ แถมยังเจ้าชู้ตั้งแต่เด็กอย่างนี้ เหลือเกินจริงๆ
“เราไปอาบน้ำแล้วไปหาของว่างกินกันก่อนดีกว่าเนาะ”
อรุณฉัตรชวนพลางอุ้มพ่อหนูเดินลงบันไดทางปีกขวาเพื่อจะได้ไปขึ้นบันไดทางปีกซ้ายของบ้าน ซึ่งอยู่อีกฝั่ง ห้องของเธอและห้องของเด็กๆ จัดอยู่ทางโซนนั้น แบ่งฟากจากส่วนของเจ้าบ้านทั้งสองอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าพวกเขาพยายามจะหัดให้สองแฝดโตเป็นผู้ใหญ่ จึงได้จัดห้องนอนไว้ไกลกันเช่นนี้
หญิงสาวเดินลงมาจนผ่านห้องรับแขก ก็ต้องแอบถอนหายใจกับน้ำหนักของพ่อหนูน้อย คอยดูนะ อีกสามวันเท่านั้น เธอจะทำให้เจ้าเจคเดินด้วยสองขาของตัวเองจนไม่ยอมให้ใครอุ้มอีกเลย คอยดู!
พ่อเทพบุตรของเอลลี่อยู่ไหนนะ เอลลี่อยากได้กำลังใจ...
อรุณฉัตรนึกขบขันความคิดของตัวเอง ที่เผลอไปคิดถึงใครบางคนที่เธอฝากรอยไอศกรีมไว้บนเสื้อสูทของเขา ไม่รู้ว่าป่านนี้พ่อเทพบุตรสุดหล่อแสนดีจะคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า เธอคิดถึงเขาจังเลย...
...........
พี่เลี้ยงสาวพาบุตรชายไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วพาหลับเอาแรงหลังจากที่นั่งเครื่องมาตั้งแต่เช้า ส่วนคนที่เป็นบิดากลับมิได้พักผ่อนกายาอย่างที่ใจคิด นั่นเพราะว่า กว่าคุณภรรยาแสนดีจะกล่อมเจ้าหญิงเจสซี่ให้อาบน้ำแต่งตัวแล้วกลับไปสมทบกับฝาแฝดผู้พี่ที่ห้องได้ ก็กินเวลาเกือบชั่วโมง แต่ในที่สุด ตอนนี้เขาก็ได้อยู่ใกล้ชิดกับภรรยาแบบส่วนตัวอีกครั้ง
“แองจี้...งอนหรือที่รัก”
นิลอรเบะปากส่งให้แทนคำตอบ ต่อด้วยสายตาคมค้อนตามไปวงเบ้อเริ่ม สามีวัยเลยหนุ่มของเธอช่างทำเสียงออดอ้อนน่าหมั่นไส้เสียจริง
“ไม่ได้งอน แค่หมั่นไส้” ตอบตามความจริง ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะไม่ปิดบังสามีอีก ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหนก็ตาม เพราะบทเรียนอันมีค่าสอนเธอจนหลาบจำ
“หมั่นไส้เรื่องอะไรจ๊ะยาหยี” โจนาธานหน้าม่อย เขาไปทำให้แองจี้คนสวยหมั่นไส้ตรงไหนกันละนี่ สองแขนแกร่งรีบโอบรัดร่างแม่แองจี้น้อยด้วยความรวดเร็ว ประหนึ่งว่าการกระทำเช่นนั้นจะช่วยบรรเทาอาการหมั่นไส้ให้ลดลงได้
“หมั่นไส้เรื่องพี่เลี้ยงเด็กไฮโซ” นิลอรประชด แค่พี่เลี้ยงเด็กจะจ้างมาทำไมให้วุ่นวาย หรือถ้าเขาอยากจะจ้างก็แค่สาวใช้ธรรมดาๆ สักคนก็พอแล้ว ไม่เห็นต้องจ้างครูเอลลี่อะไรนั่นเลย อีกไม่กี่เดือนเด็กๆ ก็ต้องเข้าโรงเรียนที่นี่ แล้วครูเอลี่จะทำหน้าที่อะไรล่ะ
คืนส่งตัวโจนาธานหยุดยืนหน้ากระจกอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาอาบน้ำเสร็จแล้วและกำลังหวีผมเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับคืนพิเศษ นิลอรเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนสายเดี่ยวมันลื่นติดผิวเนื้อ โจนาธานมองตามตาปรอย เขาไม่ได้เห็นหล่อนใส่ชุดนี้มานานเพราะก่อนหน้านี้หล่อนตั้งท้องก็ต้องสวมชุดนอนตัวใหญ่ๆ และเมื่อหลังคลอดเจ้าหล่อนก็ไม่ยอมให้เข้าใกล้ จนกระทั่งคืนนี้นิลอรเดินมาหาสามีด้วยท่วงท่ายั่วเย้า ผมยาวสลวยสีนิลมันระยับคลอเคลียหัวไหล่นวลสีน้ำผึ้ง ช่างเซ็กซี่เหลือเกินในสายตาของโจนาธาน เขารอคอยให้หล่อนเยื้องย่างมาหาช้าๆ อย่างช้าๆ เหมือนสิงโตตัวใหญ่ที่นิ่งขรึมรอเวลาจู่โจม นิลอรคล้องแขนกับลำคอแกร่งของสามี เขายังดูหล่อเหลาแม้ว่าจะมีริ้วรอยแห่งวัยขึ้นมาบ้างประปราย ใบหน้าขาวผ่องดูอิ่มเอิบด้วยความสุขจนคนที่เคยทุกข์มามากอย่างเธออดหมั่นไส้ไม่ได้“จะมีความสุขมากไปไหม ตาแก่จอมหื่น” ประชดเล็กน้อยแล้วเริ่มจุมพิตปลายคางของสามีอย่างจงใจยั่วยวน โจนาธานเลื่อนฝ่ามือไปทั่วสะโพกผาย ก่อนจะบีบขยำเบาๆ เร่งเร้าอารมณ์เมียรักให้โหมกระพือ“มากที่สุดเลยที่รัก ฉันรอคอยวันที่เราจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์มานานเหลือเกิน”นิลอรมองหน้าสามีแน่
“ฉันรักเธอนางฟ้าของฉัน” โจนาธานกระซิบหลังจากบาทหลวงให้สัญญาณว่าจุมพิตเจ้าสาวได้ เสียงปรบมือยินดีดังกระหึ่มเมื่อเจ้าบ่าวจุมพิตเจ้าสาวอย่างงดงามด้วยความรักที่ทั้งสองมีต่อกันความสุขแห่งวันวิวาห์โปรยปรายอยู่ทั่วหัวใจของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่หัวใจของเด็กน้อยอย่างเจสสิก้า เมื่อถึงเวลาที่มารดาจะโยนช่อดอกไม้ แม่หนูก็ยืนเด่นอยู่ด้านหลังสาวๆ ทุกคนที่หน้าโบสถ์ เจสสิก้าแอบกระซิบมารดาไว้แล้วว่าให้โยนแรงๆ แม่หนูจะรอรับที่ด้านหลังสุด“ชาร์ลส์! เอลลี่จะเอาช่อดอกไม้ ไปแย่งมาเลยนะ!” อรุณฉัตรร้องสั่งสามีขณะที่สองแขนแกว่งไกวแองเจล่าตัวน้อยที่กำลังตื่นคนให้หยุดโยเย“จะเอาไปทำไมเอลลี่ เธอคลอดเมื่อไหร่ฉันจะให้เขาทำช่อโตๆ ให้เธอโยนเองเลย” ชาร์ลส์ทำหน้ามุ่ยโต้กลับ“ก็กว่าเอลลี่จะได้แต่งก็อีกตั้งหลายเดือน ไม่รู้ละ เอลลี่จะเอา” ว่าที่คุณแม่ยืนยันเสียงดังแข่งกับเสียงสาวๆ ที่หน้าโบสถ์ บรรยากาศเป็นไปด้วยความคึกคักด้วยว่าแขกมาร่วมงานมากกมาย ชาร์ลส์จำต้องกระโดดเข้าวงแย่งช่อบูเก้เจ้าสาวเพื่อเอาใจเมียรัก เขาอายนะ แต่จะทำอย่างไรได้ ก็เข้าชมรมกลัวเมียตามโจนาธานไปแล้วนี่นา“อาชาร์ลส์อย่ามาบังเจคน้า!” หนุ่มน้อยร้องบอกอาหนุ่
“เราออกไปกันเถอะอร ป่านนี้คุณคิงส์รออรอยู่ที่โบสถ์แล้วนะ วันนี้อรจะเป็นเจ้าสาวที่มีความสุข อรช่วยมีความสุขแทนพี่นุตของอรด้วย นุตไม่มีโอกาสได้ใส่ชุดเจ้าสาวเหมือนอร แต่พี่รู้ดีว่านุตจะต้องดีใจ และมีความสุขตอนที่อรเดินเข้าโบสถ์ พี่จะเป็นพี่ชายของอรเสมอ พี่ดาวด้วย เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไป”พอวาโยเอ่ยจบ เสียงร้องไห้โฮของนิลอรก็ดังลั่นห้อง ละอองดาวขยับมาลูบหลังให้เจ้าสาว เมื่อหล่อนไม่สามารถสะกดกลั้นน้ำตาไว้อีกต่อไป“อร...ขะ...ขอบคุณพี่โยกับพี่ดาว ที่ดีกับอรเสมอมา อรสัญญาว่าจะมีความสุข อรจะมอบความสุขนี้ให้พี่นุตด้วย พี่นุต...พี่สาวคนดีของอร ถ้าพี่อยู่บนสวรรค์ได้โปรดรับรู้ความสุขที่อรส่งให้พี่ด้วย อรคิดถึงพี่เหลือเกิน...”นิลอรยังร่ำไห้ถึงพี่สาวที่จากไป หลายปีมานี่เธอยุ่งวุ่นวายอยู่กับลูกๆ กับปัญหาชีวิตจนมีเวลาคิดถึงพี่สาวที่ชื่อวีนุตตราเพียงแค่ก่อนนอนเท่านั้น วันนี้เมื่อพี่สาวพี่ชายที่เคารพเอ่ยถึงวีนุตตราขึ้นมา จึงเหมือนสะกิดให้เธอปลดปล่อยความคิดถึงออกมาเป็นหยดน้ำตาบานประตูแง้มออกเล็กน้อย วาโยหันไปมองก็เห็นบุตรสาวคนสวยของตนยืนอยู่ตรงนั้น บุตรสาวที่มีชื่อเดียวกันกับอดีตคนรักของเขา วีน
โจนาธานยังคิดไม่ออกเลยว่าความแก่นเซี้ยวและพยศไม่ยอมใครของบุตรสาว ใครจะปราบแม่หนูได้ลง แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่าก็คือ ว่าที่เจ้าบ่าวของแม่หนูที่ถูกหมายหัวไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เกิด“ผมสงสารลูกขึ้นมาตงิดๆ แล้วละครับนาย”ชาร์ลส์เปรยออกมาอย่างลืมตัว โจนาธานแอบขำกับหน้าซีดๆ ของชาร์ลส์“อันนี้ฉันช่วยไม่ได้ นายต้องรีบปั๊มลูกชายแล้วนะชาร์ลส์ถ้าไม่อยากได้ลูกสะใภ้อายุแก่กว่าลูกนายไปมากกว่านี้ เห็นได้ชัดว่าแม่เจสสิก้าของฉันแก่กว่าอายุจริงไปหลายปีแล้ว เฮ้อ! ทำใจหน่อยนะนายน่ะ อากาศเมืองไทยมันร้อน เด็กมันเลยแก่แดด ฮ่าๆๆๆ”โจนาธานจับจูงบุตรชายออกจากห้องพร้อมกับเสียงหัวเราะ เหลือไว้เพียงชาร์ลส์ บุรุษผู้ถูกจับจองลูกชายไปเป็นเจ้าบ่าวในอนาคตของเจสสิก้า เขาหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะพยายามปัดความหนักอกหนักใจทิ้งไปเสีย เจสสิก้ายังเด็กเกินกว่าจะจดจำสิ่งที่เอื้อนเอ่ยกระมัง กว่าจะถึงวันนั้น แม่หนูอาจจะลืมไปแล้วก็ได้เมื่อคิดได้ดังนั้นชาร์ลส์ก็เดินยิ้มกริ่มออกจากห้องไปอีกคน เดินจากไปพร้อมๆ กับรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ...........ที่ห้องนอนปัจจุบันของเจ้าสาว นิลอรยืนบิดซ้ายบิดขวาอยู่หน้ากระจกอย่างขัดใจ เธออยู่ในชุดสีชมพู
...........บทที่ 25ช่อบูเก้เจ้าสาว...........สามเดือนต่อมา วันวิวาห์วันนี้เป็นวันดีที่สุดของหนุ่มใหญ่โจนาธาน ลูกสาวคนสวยที่ชื่อแองเจล่าคลอดออกมาอย่างปลอดภัยเมื่อต้นเดือนที่แล้ว เขาตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวในชุดสูทสีขาวสุดหรูที่ชาร์ลส์เลือกมาให้ในวันแสนพิเศษ ผู้ช่วยหนุ่มก็หล่อเหลาในชุดสูทดูดี ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนั้นบอกให้รู้ว่าช่วงเวลาแห่งความทุกข์ได้หมดไปจากใจของบุรุษผู้นี้แล้ว“ตื่นเต้นไหมครับนาย”ชาร์ลส์ถามขณะกลัดดอกกุหลาบที่อกเสื้อให้นายที่รัก“ที่สุดเลยล่ะชาร์ลส์ นายจะได้ทำความรู้จักกับมันตอนที่ต้องยืนกล่าวคำสาบานกับเอลลี่ของนาย แล้วเอลลี่เป็นยังไงบ้าง แพ้ท้องมากไหม”โจนาธานเอ่ยถามบุรุษที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องชายร่วมอุทร ชาร์ลส์ตะโกนลั่นบ้านชนิดหมดมาดผู้ช่วยจอมเงียบขรึม ในตอนที่ประกาศว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน ชาร์ลส์โชคดีที่มีโอกาสได้รั้งแม่ของลูกเอาไว้ก่อนที่หล่อนจะหอบท้องหนีไป ไม่เหมือนกับเขาที่โง่ซ้ำซ้อนครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างน่าสมเพชที่สุด แต่มันผ่านไปแล้ว ความทุกข์แห่งการพลัดพรากจากไปพร้อมๆ กับความสุขที่กำลังคืบคลานเข้ามา“ช่วงเช้าๆ ครับ ลูกผมซนน่าดู เอลลี่แทบไม่ได้ลุกไปไหนเลยใน
“มี...เธอช่วยเป็นเจ้าสาวให้ฉันได้ไหม” ชาร์ลส์โต้กลับน้ำเสียงหนักแน่นไม่มีการปูทางเพื่อประโยคอันแสนอ่อนหวานนี้ เขารีบจนลน รีบจนไม่ได้คิดหาถ้อยคำดีๆ มาเอ่ย รีบเพราะเกรงว่าหากช้าไปกว่านี้สักครึ่งวินาที เขาจะไม่มีโอกาสได้พูดมันหญิงสาวหันหน้ากลับมาช้าๆ เธอกำลังอึ้ง อึ้งจนพูดไม่ออก นี่ชาร์ลส์กำลังขอเธอแต่งงานใช่ไหม“คุ...คุณ คุณหมายความว่ายังไงคะ ฉันงงไปหมดแล้ว”“ฉันขอเธอแต่งงานเอลลี่ เธอจะแต่งงานกับฉันไหมที่รัก ฉันไม่สัญญาว่าเธอจะได้สามีที่ดีที่สุด แต่ฉันสัญญาว่าหากเธอแต่งงานกับฉันเธอจะไม่มีวันเสียใจ ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง เอ่อ...ฉันจะสร้างครอบครัวเล็กๆ เราจะสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะนะเอลลี่” ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ก่อนจะหยิบเอาแหวนวงงามออกมาจากกล่อง หวังจะใช้มันสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เจ้าหล่อน แต่อรุณฉัตรไม่ยอมยื่นมือออกมา เขาส่งสายตาวอนขอมือข้างซ้ายที่หล่อนไขว้ไว้ด้านหลังราวกับซุกซ่อนอะไรบางอย่าง“บอกฉันสักครั้งนะคะ รักกันบ้างหรือเปล่าถึงได้ขอแต่งงาน ฉันไม่ใช่ตัวแทนของความรักนะ จะได้หาทางยึดครองไว้ให้เป็นตัวแทนของใครสักคน คุณรักฉันมากไหมคะชาร์ลส์ ตอบให้ดีๆ นะคะ







