EP 5/8 โปรดอย่าทำร้ายใจ

“เรื่องของ...เอลิซ เกรย์” โจนาธานบอกแล้วก้มหน้าน้อยๆ ไม่กล้าสานสบสายตากับแม่ของลูก

“หมายความว่ายังไง! นี่คุณอย่าบอกนะว่าเมียเก่าคุณยังอยู่ที่บ้านหลังนี้!” นิลอรใจเต้นตึกตัก หมู่โลหิตในเรือนกายสูบฉีดเร็วแรงเพราะตื่นเต้นที่จะได้เจอต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องระเห็จกลับเมืองไทย โอ...คุณพระช่วย! ใครก็ได้ช่วยจับเธอไว้ตอนที่เผชิญหน้ากับยัยตัวแสบนั่นทีเถอะ อย่าให้เธอเผลอบีบคอขาวๆ ที่ห้อยเครื่องเพชรเป็นนางเอกลิเกของเจ้าหล่อนเลย

“ใช่ที่สุดจ้ะที่รัก ฉันรีบพาเธอมาที่นี่จนลืมไปว่ายังไม่ได้บอกให้เอลิซกับลูกๆ ของหล่อนย้ายออกไป ฉันขอโทษนะที่รัก สารภาพเลยว่าฉันไม่กล้าบอกให้หล่อนไป คือว่าเอลิซกับฉันเคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน และตอนนี้หล่อนก็กำลังเดือดร้อน แล้วฉัน...ฉันรักเด็กๆ สองคนนั้น เอ่อ...ลูกๆ ของเอลิซน่ะ ฉันรักพวกเขามากและคงคิดถึงพวกเขาถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว...” 

สามีตอบเสียงเกรงๆ จนภรรยาชักหมั่นไส้ เขากำลังจะบอกว่าสามสี่ปีที่ผ่านมา เขาเอาความรักที่ควรจะเป็นของสองแฝดไปให้กับลูกๆ ของเอลิซอย่างนั้นหรือ โง่เง่าเสียจริงพ่อคุณ!

“แต่ตอนนี้คุณมีลูกของเราแล้วนี่ไงคะ อีกไม่นานคุณจะลืมพวกแกได้แน่นอน” วอนขอด้วยเสียงอันราบเรียบ สามีเธออยากให้ภรรยาเก่าอยู่ที่นี่เพื่อคอยยุแยงตะแคงรั่วใส่ร้ายป้ายสีเธอหรืออย่างไร เขาไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ว่ายัยปีศาจหน้าขาววอกนั่น ทำอะไรกับเธอไว้บ้าง หรือว่าจนแล้วจนรอด เขาก็ยังไม่เชื่อว่ายัยเอลิซเป็นคนวางแผนทั้งหมด 

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะที่รัก เด็กๆ น่าสงสาร พวกแกเป็นเด็กกำพร้านะแองจี้ ฉันอยากมอบความรักให้พวกแกบ้าง อย่างน้อยมันอาจจะช่วยให้พวกแกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เธอช่วยเห็นใจฉันในข้อนี้ด้วยเถอะนะ ฉันขอร้อง”

นิลอรน้ำตาหยดแหมะไม่รู้ตัว เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะโกรธแค้นชิงชังยัยปีศาจที่ชื่อเอลิซ แต่เธอกำลังน้อยใจสามีที่พยายามทุกวิถีทางให้เธอยอมรับยัยปีศาจและลูกๆ ของหล่อน พูดง่ายๆ ว่าเขาต้องการให้เมียเก่ากับเมียใหม่อยู่ร่วมบ้านกันอย่าสันติ! 

ทุเรศ! เอาไฟมาเผาบ้านเถอะ ถ้าคิดว่าวันข้างหน้าบ้านหลังนี้จะยังสงบสุข ยัยปีศาจเอลิซได้ออกอุบายใส่ไฟเธอจนเตียงนอนร้อนเป็นไฟแน่นอน

“โธ่...แองจี้ อย่าร้องไห้สิคนดี ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้นะที่รัก”

หนุ่มใหญ่พยายามอธิบายแต่นิลอรกลับส่ายหน้าไม่ยอมรับฟัง

“ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ งั้นคุณก็ต้องแก้ไขไม่ใช่ยัดเยียดให้ฉันยอมรับสิ่งที่คุณไม่ได้ตั้งใจอย่างนี้ ฉันจะบอกอีกครั้ง ถ้าคุณดันลืม...สี่ปีที่แล้วยัยเอลิซเป็นคนมาบอกฉันเองว่าหล่อนเป็นภรรยาของคุณ หล่อนต้องการให้ฉันไปจากคุณเพื่อที่ฉันจะได้ไม่เป็นมือที่สามทำให้คุณกับหล่อนต้องมาเลิกรากัน ถ้าคุณมั่นใจว่าฉันไม่ได้เป็นคนผิดในเรื่องนี้ ก็แสดงว่ายัยเอลิซผิดเต็มประตู แล้วคุณยังจะให้ยัยบ้านั่นมาอยู่สร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวเราอีกงั้นหรือโจนาธาน!”

คุณแม่ลูกสองปาดน้ำตาแรงๆ พยายามอย่างที่สุดเพื่อจะไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาระหว่างประโยคอันยืดยาว เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงฟังสิ่งที่เธอระบายออกมาไม่รู้เรื่อง

“แองจี้! เราพูดเรื่องนี้กันอีกแล้วนะ ฉันบอกแล้วไงว่ามันคงเป็นเรื่องเข้าใจผิด ตอนนั้นเธออาจจะหึงฉันจนหูฝาดแล้วฟังคำพูดของเอลิซผิดไปก็ได้ เพราะไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้ ภรรยาของฉันก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นก็คือเธอนะแองจี้ ฉันรักเธอคนเดียวจริงๆ”

โจนาธานพยายามกอดร่างบางที่ปัดป้องอ้อมแขนเขาสุดชีวิต นิลอรแรงเยอะเหลือเกินเวลาโกรธเช่นนี้

“ฉันเสียใจที่สุด! เสียใจที่คุณเชื่อยัยปีศาจนั่นทั้งๆ ที่คุณยังไม่ได้ฟังคำแก้ต่างของหล่อนด้วยซ้ำ ความรักที่คุณเคยมีให้อดีตภรรยามันยังหลงเหลือในใจของคุณแน่ๆ คุณถึงเลือกเชื่อหล่อนมากกว่าฉัน ฉันที่เป็นเพียงแค่...นางบำเรอ...ฮือออ...”

“แองจี้...โธ่เอ๋ย...ทำไมถึงคิดไปไกลขนาดนั้นนะ ฉันไม่ได้รักเอลิซแล้ว เชื่อฉันเถอะคนดี อย่าร้องไห้เลยได้โปรด... แองจี้...ฉันขอโทษ...”

หนุ่มใหญ่กอดร่างที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นของภรรยา ทั้งลูบหลังปลอบประโลม ทั้งเพียรเช็ดหยดน้ำตาที่รินไหลออกมาไม่หยุด หล่อนคงเสียใจเพราะคิดว่าเขายังมีใจให้เอลิซ แต่เขาจะพิสูจน์ให้หล่อนเห็นเองว่าเขาจะไม่มีวันรักใครนอกจากหล่อนกับลูกเท่านั้น ได้โปรดใช้โอกาสนี้พิสูจน์หัวใจของสามีด้วยเถอะ แม่แองจี้น้อยนิลอร

...........