บทที่ 4 ยังร้ายให้เธอเกลียด 03

ประโยคยืดยาวที่หลุดออกมาจากปากของภามทำให้เจ้าของห้องชะงักไปชั่วครู่ เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาเอ่ยเรื่องของอัครัฐขึ้นมา              

                “แล้วแต่คุณภามจะคิดเลยค่ะ กั้งไม่อยากจะพูดอะไรอีก” 

                 เธอไม่รู้หรอกว่าเขาไปรู้เรื่องราวมาว่าอย่างไร จะคิดบวกหรือคิดลบ แต่เธอไม่ต้องการจะอธิบายอะไรอีกแล้ว และคนอย่างเขาก็คงจะคิดแต่ด้านลบ ทั้งที่จริงมันไม่ได้มีอะไรเลย ก่อนเธอจะต้องตกตะลึงในประโยคต่อมา

                “เสียใจด้วยนะ ฉันยังสนุกกับเธออยู่ คงจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ไม่ได้”

                “แล้วคุณภามยังต้องการอะไรจากกั้งอีก เกลียดกันมากไม่ใช่หรือคะ ทำไมไม่หย่า” กีรกานร้องถามกลับปากคอสั่นและมองอย่างไม่เข้าใจ เขาต้องการอิสรภาพคืนไม่ใช่หรือ ในเมื่อตอนนี้เธอยื่นมันไปให้เขาแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมรับมันและปล่อยเธอไปสักที

                “เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกงได้ยินไหม”      

                ภามพูดก่อนจะแสยะยิ้มในวินาทีถัดมา ในดวงตาปรากฏความร้ายกาจแต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างซุกซ่อนเอาไว้และรอวันที่เขาจะสามารถเปิดเผยมันได้ ก่อนยกมือขึ้นมาลูบไล้พวงแก้มของหญิงสาวอย่างจงใจ ภามยังเล่นบทร้ายต่อไป ตราบใดที่เขายังไม่ได้หลักฐานชิ้นสำคัญมาอยู่ในมือ

                 ด้านกีรกานก็สะบัดใบหน้าหนีและพยายามผลักอกแกร่งไปให้พ้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้

                “ที่สำคัญฉันใช้บริการเธอไปไม่กี่ครั้งเอง ก่อนที่จะบริการพี่อัค ทำให้ฉันหนำใจก่อนสิ”

                คนฟังถึงกับเนื้อตัวชาที่ได้ยินประโยคยืดยาวนี้ ริมฝีปากสวยเม้มแน่นอย่างเจ็บช้ำก่อนจะยกมือขึ้นแล้วฟาดใส่หน้าของเขาไปเต็มแรง น้ำตาเม็ดร้อนก็ไหลลงมาเพราะเจ็บจุกไปทั้งอกคล้ายมีคนยิงธนูหลายสิบดอกเข้ามากลางใจ

                “คนเลว กั้งไม่ใช่อีตัวถึงมาเรียกกันแบบนี้” บริภาษด้วยความตัดพ้อทั้งน้ำตา เขาพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร เขายังมีหัวใจอยู่หรือไม่ คิดจะพูดหรือเหยียดหยามกันอย่างไรก็ได้หรือ

                ใบหน้าคมถึงกับหันไปตามแรงตบ แต่ภามก็หันกลับมาจ้องหน้าคนกล้าดีอย่างไว ก่อนจะใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ

                “ใช่ ฉันมันคนเลว แต่คนเลวคนนี้ไม่ใช่หรือที่แม่เธอทำให้ขาดทั้งพ่อและแม่ไป” ภามสวนกลับ

                “จะทำอะไรกั้ง ปล่อยนะ” กีรกานร้องถามเสียงสั่นและมันก็ปรากฏความกลัวขึ้นในดวงตา เพราะสีหน้าและท่าทางของภามมันทำให้ดวงตาคู่เล็กไหวระริก เขามองหล่อนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เท่านั้นไม่พอยังมาคว้าข้อมือของเธอไว้

                “ก็ให้เธอทำหน้าที่เมียที่เธอเคยอยากจะได้ไง อยากได้มันไม่ใช่หรือ” พูดจบ ภามก็จัดการอุ้มร่างบางขึ้น แม้ว่ากีรกานจะต่อต้านเท่าไรแต่ก็ไม่เป็นผล ไม่นานร่างนี้ก็ถูกโยนไปที่เตียงนุ่มและร่างสูงก็ตามมากักขังอิสรภาพทันที

                “อย่ามาทำแบบนี้กับกั้งนะ ถ้าอยากทำ ทำไมไม่ไปทำกับคนของคุณ”

                มือทั้งสองยังคงใช้ต่อต้าน กีรกานทั้งทุบทั้งตี เพราะจะไม่ยอมให้เขาแก้แค้นกันด้วยวิธีนี้อีก เพียงครั้งเดียวมันก็เจ็บปวดเกินกว่าจะทนไหวแล้ว น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้า เขาจะยัดเยียดความเจ็บปวดให้เธอไปถึงเมื่อไหรกัน ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป ทั้งที่เขาไม่ใช่หรือที่เรียกร้องหาอิสรภาพ

                “ทำไมฉันต้องไปทำกับคนอื่น ในเมื่อของฟรีอยู่ตรงหน้า”   

                ภามตอบกลับและปั้นเสียงให้ดูร้าย ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ชายหนุ่มรู้ดีว่าไม่มีทางให้ใครเข้ามาทำหน้าที่นี้แทนกีรกานได้ ซึ่งถ้อยคำเหล่านี้มันบาดหัวใจคนฟัง เพราะเขาเปรียบเธอไม่ต่างจากดอกไม้ริมทาง

                “ปล่อยกั้งนะคุณภาม กั้งบอกให้ปล่อย”              

                คราวนี้กีรกานออกแรงมากกว่าเดิม แต่มันก็ยังไม่เป็นผลเช่นเดิม และแม้อยากจะขอความช่วยเหลือจากขวัญเกล้า หล่อนก็รู้ว่าห้องนอนมันเก็บเสียง ต่อให้ร้องแทบตายก็คงไม่มีใครได้ยิน

                “อย่ามายุ่งกับกั้งนะคนเลว” แต่ทว่าเพียงอึดใจต่อมาเสียงเล็กก็ค่อย ๆ ถูกกลืนหายไป เพราะภามเริ่มทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ เขาปิดกลีบปากนุ่มด้วยริมฝีปากหยักและสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากนุ่มควานหาความหวานไม่ต่างจากหมีหาน้ำผึ้ง นานเพียงใดที่เขาไม่ได้ลิ้มรสมันทั้งที่ใจเฝ้าอยากจะทำมาตลอด แต่กลับทำไม่ได้เพราะเหตุผลบางอย่างที่มันสำคัญกว่า

                คนถูกรุกเร้าเบี่ยงหน้าหนีจนผมดำยาวสลวยแผ่สยาย นอกจากริมฝีปากจะทำหน้าที่แล้ว มือหนายังเริ่มปฏิบัติการ ชุดนอนของกีรกานกำลังหลุดลุ่ย และบราเซียร์สีหวานก็ถูกปลดตะขอออกก่อนที่ภามจะโยนมันทิ้งไป

                ภามนำประสบการณ์ที่เหนือชั้นกว่าหลอกล่อกีรกาน จนในไม่นานคนที่ต่อต้านเริ่มสงบลง หัวสมองขาวโพลนและกระแสความรู้สึกบางอย่างก็พุ่งเข้ามาแทนความช้ำใจและน้อยใจ

                ภามกระตุกยิ้มยามรับรู้ว่าคนใต้ร่างเริ่มโอนอ่อนไปกับตนแล้ว ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงมาที่ใบหน้านวลสวยและพรมจูบไปทั่ว มือทั้งสองข้างสอดเข้าไปในเสื้อและกอบกุมอกตูมทั้งสองข้างเอาไว้แล้วเคล้าคลึงมัน เรียกกระแสความวาบหวามให้เกิดขึ้น

                ทุกจังหวะบรรเลงไปด้วยความนุ่มนวล แต่เพียงคนทั้งสองเริ่มหลอมรวม กีรกานก็ต้องเบ้หน้าเพราะความเจ็บ มันห่างเหินมานานกับความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา มือน้อยที่วางอยู่ที่ไหล่แกร่งไม่สามารถอยู่นิ่งได้อีก หล่อนออกแรงทุบตี มันเจ็บจนเธอน้ำตาไหล

                “เดี๋ยวมันจะดีขึ้น” 

                 เขาปลอบน้ำเสียงแหบพร่าและเร่งทำให้กีรกานคุ้นชินกับตน ทั้งริมฝีปากและมือต่างทำหน้าที่นำความสุขสมมาให้ ภามมอบทั้งความหนักหน่วงและอ่อนหวาน บางจังหวะก็รุกเร้าจนคนใต้ร่างแทบขาดใจ ความต้องการของคนทั้งสองได้ก่อตัวขึ้นและยังไม่มีท่าว่ามันจะหมดลง

                ภามเป็นผู้นำที่ดีและมีชั้นเชิงจนคนตัวเล็กคล้อยตามอย่างว่าง่าย สะโพกของชายหนุ่มสอบขยับขับเคลื่อนอย่างเป็นจังหวะและพัดพากระแสสวาทมามอบให้แก่กีรกาน เสียงครางทุ้มของภามมีให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ เพราะเขาเองก็ทรมานกับความต้องการที่มากขึ้นทุกขณะ

                กีรกานเม้มปากแน่นกับความวาบหวามเหมือนล่องลอยไปในอากาศ เนื้อตัวเบาและคล้ายกำลังจะไปไขว่คว้าดวงดาวเพื่อพบกับความสุข แล้วนาทีต่อมาภามก็เร่งจังหวะเพราะเข้าใกล้กับจุดหมายปลายทางคือความสุกสว่างที่อยู่ตรงหน้า ต่อจากนี้ไม่นานเขาและเธอก็ได้พบกับมัน ร่างทั้งสองเกร็งกระตุก

                ทั้งภามและหญิงสาวต่างหอบเหนื่อยและเหงื่อไหลก็ท่วมตัว คนทั้งคู่ต่างกำลังปรับลมหายใจให้เป็นปกติ

                แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้น หนึ่งมาจากความอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นและอีกหนึ่งคือความรู้สึกที่มาจากความโกรธที่เพียงถูกเขาแตะเนื้อตัวหล่อนก็อ่อนปวกเปียกและยอมให้เขากลับเข้ามาในความสัมพันธ์อีกครั้ง ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่เคยเห็นค่าในสิ่งที่ได้ไป