บทที่ 4 ยังร้ายให้เธอเกลียด 02

“แล้วแกจะยื้อไปเพื่ออะไร ในเมื่อแกก็อยากจะหย่าใจจะขาด” หล่อนยิ่งโมโหนักที่ได้รับคำตอบแบบนี้และจ้องมองอย่างเดือดดาลไม่พอใจ

                “เธอจะได้รู้สึกแบบที่ผมรู้สึก เวลาไม่อยากได้อะไรแล้วได้มันมา มันทรมานแค่ไหน” แถมยังยกยิ้มอย่างร้ายกาจออกมา ขนาดคนเป็นย่ายังใจสั่นกับคำพูดที่ดูร้าย

                “ตาภาม”               

                ขวัญเกล้าตวาดลั่น ไม่คิดเลยว่าหลานชายจะยังไม่ยอมเลิกคิดแค้นอีก สามปีที่ทำให้กีรกานต้องโดดเดี่ยวมันยังไม่เพียงพออีกหรือ และนี่หากหลานชายยังเป็นเด็กอยู่ หล่อนคงจะหยิบไม้เรียวมาฟาดแล้วกระมัง

                แต่ประโยคต่อมาของภามมันยิ่งทำให้ขวัญเกล้าอกสั่น

                “ผมยังไม่หย่า ฝากไปบอกพี่อัคด้วยครับ อย่าคิดจะมาขโมยปลาย่างไปกิน ถ้าผมเบื่อแล้วจะเขี่ยทิ้งให้เอง” เขาว่าอย่างไม่ยี่หระ

                “ตาภาม”               

                มันเหลือดแล้วจริง ๆ กับถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของหลาน ขวัญเกล้ายกมือฟาดใบหน้าคมโดยไม่ได้ออมแรงสักนิด และหวังให้มันช่วยให้หลานชายได้สติมาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่คิดแค้น      

                 เธอไม่รู้เลยว่าในเวลานี้หัวใจของภามเป็นสีใด เพราะความร้ายกาจและความแค้นที่หลานชายมีมันทำให้หล่อนกลัวว่าหัวใจดวงนั้นจะกลายเป็นสีดำไปแล้ว ถึงกล้าพูดประโยคนี้ออกมา หากกีรกานมาได้ยินมิวายหัวใจคงจะพังไปกว่าเก่า

                “ถึงตบผม ผมก็ไม่เปลี่ยนความคิด ฝากไปบอกคนของคุณย่าด้วย อย่าคิดจะเป็นชู้กับใคร”           

                ว่าจบชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นพนมไหว้เพื่อลากลับก่อนจะสาวเท้าออกมาจากบ้าน ปล่อยให้ขวัญเกล้ากัดฟันกรอดกับคำพูดของภาม พลางคิดว่าผู้ชายคนนั้นยังใช่หลานของเธออยู่หรือไม่ ทำไมถึงร้ายกาจเยี่ยงนี้ เธอทั้งรู้สึกผิดหวังพร้อมกับมีความเสียใจอยู่เต็มอกที่เรื่องราวมันถลำลึกมาถึงขนาดนี้ ส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะเธอ

                ด้านอัครัฐตอนนี้ก็ได้พากีรกานและลักษณ์นารากลับมาส่งถึงหน้าบ้านแล้ว

                “กั้งขอบคุณพี่อัคมากนะคะที่พายัยหนูไปโรงพยาบาล แถมยังพาไปซื้อของเล่นแบบนี้อีก” พร้อมกับมองข้าวของที่อยู่ในมือของตนเอง ส่วนลักษณ์นาราก็ถูกวิภา คนสนิทของขวัญเกล้า พาเข้าบ้านไปแล้ว และท่านก็มอบหน้าที่ให้ช่วยหล่อนดูแลเหลนของท่าน

                “กั้งขอบคุณพี่มาตลอดทางแล้วนะ กั้งก็รู้ว่าพี่เต็มใจ”

                “พี่อัค กั้ง...”           

                เธอรู้ว่าพี่ชายคนนี้คิดอย่างไรกับตน และก็รู้สึกกังวลใจกับมัน เพราะไม่อยากจะทำให้คนดี ๆ แบบอัครัฐต้องมาเสียใจและต้องมารอ ทั้งที่เธอก็ไม่ได้คู่ควรกับอีกฝ่ายสักนิด

                “อย่าคิดมากเรื่องความสัมพันธ์ พี่ไม่เคยหวังอะไรมาก พี่แค่อยากทำให้กั้งมีความสุข”   

                 อัครัฐยิ้มให้ เพราะแค่เพียงอยู่ใกล้กับกีรกานเขาก็มีความสุขแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด เพราะสำหรับเขาความรักมันคือการให้ และได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวของคนที่คิดมาก

                “แต่พี่อัคอาจจะรอเก้อ กั้งไม่อยากจะมีใครใหม่” บอกไปตามจริงเพราะไม่อยากจะให้ความหวังกับอัครัฐ ด้วยรู้ตัวเองดีว่าไม่สามารถรักใครได้อีก

                “พี่ยังเต็มใจรอ แม้ผลลัพธ์จะออกมาแย่” เขารับรู้เรื่องราวของกีรกานกับภามดี และตลอดมาก็ไม่เคยล้ำเส้นเกินกว่าฐานะพี่ชาย แต่หากสุดท้ายเส้นทางรักของคนทั้งคู่มันกลายเป็นเส้นขนาน เขาก็อยากจะเป็นคนที่ได้ดูแลกีรกานต่อไป แต่หากคนทั้งคู่ยังเดินต่อไปด้วยกันได้ เขาก็ยินดี

                “แต่...”   

                กลีบปากนุ่มยังคงพยายามจะค้าน เพราะกลัวว่าสุดท้ายพี่ชายคนนี้จะเจ็บหนัก และเธอคงจะต้องรู้สึกผิดไปตลอด

                “ไม่มีแต่ทั้งนั้นล่ะกั้ง เข้าบ้านเถอะ” ไม่พูดเปล่ายังยื่นมือไปบีบแก้มของกีรกานคล้ายต้องการจะหยอกเพื่อทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมา โดยได้มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ สายตาคู่นั้นวาววับอย่างขุ่นเคือง สองมือกำแน่น และคนทั้งสองที่พูดคุยกันอยู่ก็ไม่ได้รู้เลย

                “ค่ะ”       

                หล่อนได้แต่รับคำเพราะไม่อยากจะทำให้อัครัฐลำบากใจ แต่ที่จริงแล้วอยากจะพูดให้เขาหยุดที่จะรอ พลางยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเขาอีกหนและหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้าน

                เมื่อได้ยินเสียงรถของชายหนุ่มแล่นออกไปจากบ้าน ลมหายใจร้อน ๆ ก็ถูกพ่นออกมาจากจมูกโด่ง เพราะกีรกานไม่อาจจะทำใจให้สบายได้ในเรื่องนี้ หล่อนอยากให้อัครัฐได้เจอคนดี ๆ ไม่ใช่มารอทั้งที่เธอเองก็รู้ว่ามันไม่มีทางที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์จากพี่ชายมาเป็นคนรักได้

                พอช่วงประมาณสองทุ่มตรง กีรกานก็กลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับเข้าไปอาบน้ำเพื่อชำระร่างกายและตั้งใจเข้านอนเลย  แต่เพียงออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวก็ต้องเม้มกลีบปากแน่น ก้อนเนื้อในทรวงมีอัตราการเต้นไม่คงที่ เพราะเจอใครบางคนนั่งอยู่ที่เตียงนอนของเธอและจ้องมองด้วยสายตาแข็งกระด้างดูน่ากลัวไม่น้อย

                 “เข้ามาห้องกั้งได้ยังไงคะ” เพราะจำได้ว่าล็อกห้องอย่างดีแล้ว แต่ทว่าคนถูกถามกลับไม่ได้สนใจจะตอบ

                “ลูกอยู่ที่ไหน” กีรกานก็เงียบไม่ตอบคำถามกลับไปเช่นกัน จนภามถามเป็นรอบที่สองและน้ำเสียงในครั้งนี้ก็กดต่ำจนน่าขนลุก

                “ฉันถามว่าลูกอยู่ที่ไหน” เพราะปกติแล้วกีรกานและลูกจะนอนด้วยกันเสมอไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหลังไหน เพราะลักษณ์นาราค่อนข้างติดแม่มาก แถมชายหนุ่มยังลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวอย่างคุกคาม จนกีรกานต้องขยับตัวหนี ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกกลัวเขาจนขนลุกซู่ มันคงจะเป็นเพราะสายตาของภามที่ไม่ได้เย็นชา แต่ดูวาววับราวกับพวกยักษ์พวกมารที่กำลังโกรธ

                “วันนี้คุณท่านเอายัยหนูไปนอนด้วยค่ะ”             

                คนตัวเล็กไม่กล้าจะปิดปากเงียบต่อเมื่อเห็นสายตาคู่คม เพราะมันทำเธอเสียวสันหลังวาบแล้วพูดต่อเสียงเครือ เพราะความปวดร้าวที่แทงเข้ามายามคิดว่าเหตุผลที่ภามมาหากันก็เพราะเรื่องใด               

                “ถ้าอยากจะคุยเรื่องหย่า เอาไว้คุยกันวันพรุ่งนี้ค่ะ เชิญออกไปจากห้องนอนของกั้ง” พร้อมกับคิดไปว่าที่เขาเข้ามาหาหล่อนในยามวิกาลขนาดนี้ก็คงเพราะอยากจะหย่าเต็มทีแล้ว

                “อยากจะหย่าแล้วไปอยู่กับพี่อัคใจจะขาดล่ะสิ” ผู้บุกรุกเค้นเสียงถามพร้อมกับก้าวพรวดจนตอนนี้ไปยืนต่อหน้าเจ้าของห้อง ซึ่งกีรกานก็หนีต่อไม่ได้แล้ว ในเมื่อหล่อนถอยมาชนกับกำแพงห้อง