บทที่ 5 ยิ่งเจ็บช้ำ

ส่วนภามไม่ได้ทิ้งตัวลงไปนอนข้าง ๆ กับกีรกาน แต่เลือกที่จะจ้องหน้าของเจ้าหล่อนแทน มือสั่น ๆ ของกีรกานยกขึ้นแล้วผลักอกแกร่งหวังให้เขาออกไปจากตัว แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ภามขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

                “ออกไปจากตัวของกั้งนะ แล้วถ้าพอใจก็หย่าให้กั้งด้วย”

                ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงรอยยิ้มที่บาดหัวใจดวงน้อยเพียงเท่านั้น เพราะเห็นว่าภามมีรอยยิ้ม ทำให้คิดไปได้ว่าเขายิ้มเยาะที่เธอนั้นง่าย

                “ถ้าฉันอยากจะหย่าเมื่อไหร่แล้วจะบอก” เขาว่าคล้ายเสียงกลั้วหัวเราะ และน้ำเสียงมันก็ดูเหยียดหยามและดูแคลนเสียจริง ก่อนจะขยับไปจากตัวของคนร่างบางแล้วไปคว้ากางเกงพร้อมกับเสื้อขึ้นมาสวมใส่ กีรกานก็รวบผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุมร่างกาย สองมือกำแน่นนึกอยากจะฆ่าตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก

                ก่อนที่ภามจะเปิดประตูเพื่อออกจากห้องไป ไม่วายหันไปมองกีรกานอีกหนึ่งครั้ง แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความรู้สึกที่ซุกซ่อนไว้ในอกแสดงออกมา เพราะมันอาจจะเป็นอันตรายแก่เจ้าหล่อนเอง และคงอีกหลายวันกว่าจะได้เจอกันอีก เนื่องจากเขาจะต้องลงไปจัดการบางสิ่งด้วยตัวเอง

                เพียงประตูบานนั้นปิดลง น้ำตามันก็หยดแหมะลงมาจากหางตา ความเจ็บช้ำมันวิ่งมาทะลุทะลวงร่างกายจนตอนนี้หากเปรียบมันเหมือนกันมีด ร่างกายของเธอคงจะพรุนไม่เหลือชิ้นดี

                กีรกานไม่เคยคิดเลยว่าภามจะร้ายถึงขนาดนี้ เขายังจะคิดรั้งเธอไว้เพื่ออะไร ในเมื่อเขาเองก็อยากจะปล่อยมือจากเธอแล้วไปหาสรัลชนาใจจะขาด ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่คิดจะพาสรัลชนาไปเหยียบย่ำหัวใจเธอถึงที่ไร่

                หรือยังจะต้องการทรมานให้เจ็บปวดอีก เขาไม่รู้เลยหรือว่าสามปีที่ผ่านมา ความเย็นชาไร้หัวใจของเขามันทำให้หัวใจเธอทรมานเกินครึ่งดวงไปแล้ว หากเขายังต้องการแก้แค้นกันอีก เชื่อเถอะว่าอีกไม่นานหัวใจดวงนี้คงจะหยุดเต้นเพราะทนความปวดร้าวไม่ไหว

บทที่ 5

ยิ่งเจ็บช้ำ

               

                “ทำไมถึงมาบ้านฉันได้”        

                ขวัญเกล้าร้องถามทันทีที่อย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่ามีใครเดินเข้ามาในบ้านของตนเองเพราะจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มาอีก

                “มาตกลงเรื่องหย่าแทนหลานชายฉัน ถ้าไม่จำเป็นฉันไม่เหยียบมาที่นี่หรอก” แขกผู้มาใหม่เชิดหน้าขึ้นตอบแถมน้ำเสียงก็ห้วนกระด้าง ก่อนจะแอบมองด้วยสายตาคั่งแค้น

                บุคคลที่พูดก็คือ เขมจิรา ยายของภาม ซึ่งเรื่องบาดหมางที่ทำให้สองครอบครัวแตกหักกันก็คือการตายของทั้งบิดาและมารดาของภามนั่นเอง จึงทำให้ผู้ที่เคยเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยสาว ๆ ระหว่างเขมจิราและขวัญเกล้ามองหน้ากันไม่ติด และคนที่เลือกจะตัดขาดความสัมพันธ์การเป็นเพื่อนก็คือเขมจิราแถมในใจยังมีแต่ความจงเกลียดจังชังเท่านั้นที่มอบให้

                ยามได้รับรู้ถึงเรื่องที่อีกฝ่ายมาเหยียบที่นี่ ก็ทำให้ดวงตาของขวัญเกล้าวาววับและหันไปมองต้นเรื่อง “อยากจะแต่งจนตัวสั่นขนาดนั้นเลยหรือแม่สอง”

                “สอง…”

                สรัลชนาถึงกับอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าจะโต้ตอบไปว่าอย่างไร ในเมื่อเรื่องที่พูดก็คือเรื่องจริง เธออยากจะได้ภามมาครอบครองและไม่คิดจะทิ้งโอกาสนี้ไปแน่ ทั้งชีวิตมีเพียงผู้ชายคนนี้คนเดียวที่อยู่ในสายตา

                “ใช่ ฉันอยากให้หลานแต่งงานกับคนของฉัน ไปบอกแม่นั่นลงมาคุย ฉันจะได้จัดการ อยากได้เงินเท่าไรก็ว่ามา”          

                 สรัลชนาคือเด็กที่เธออุปการะมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กเพราะถูกชะตาและสงสาร ที่สำคัญกัลยกรก็เอ็นดูสรัลชนามากเช่นกัน ลูกสาวเธอรักใคร เธอก็รักด้วย โดยบ้านเด็กกำพร้าที่สรัลชนาเคยอยู่ก็อยู่ใต้ความช่วยเหลือของกัลยกร

                “ก่อนเธอจะมาคุยกับคนของฉัน ฉันว่าเธอไปคุยกับหลานรักของเธอก่อนเสียดีกว่า เพราะตาภามมาประกาศปาว ๆ ว่าไม่หย่า” ไม่ใช่แค่ไม่ประกาศว่าไม่หย่า แต่อย่านึกว่าหล่อนไม่รู้ไม่เห็นการมาของภามในคืนนั้น เธอเห็นชัดเจนว่าไอ้หลานตัวดีออกมาจากห้องนอนของกีรกาน เธออยากจะเอาไม้มาตีกบาลเสียด้วยซ้ำ            

                หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยจะแสดงความเป็นสามี แต่พอมาตอนนี้กลับมาแสดงมัน ภามไม่ต่างจากหมาหวงก้างเลยสักนิด

                “ฉันมีวิธีทำให้ตาภามหย่าได้ ฉันต้องการได้รับคำยืนยันจากแม่นั่นว่าจะหย่า”

                เขมจิราตอบเสียงดังทำเสมือนว่าหล่อนมีแผนการอยู่แล้วในใจ แต่ที่จริงแล้วเขมจิรายังคิดไม่ออก และก็รู้ดีว่าหลานชายหัวดื้อแค่ไหน

                “กั้งจะหย่าให้แน่นอนค่ะ ไปวันนี้เลยก็ได้ กั้งว่าง”

                กีรกานที่เดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้านและได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาไม่มีทีท่าจะลังเลกับมันเลยสักนิด เพราะต้องการหยุดความเจ็บปวดและความทรมานในหัวใจสักที               

                แถมเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นมันก็เป็นแรงผลักดันให้เธอต้องการมัน แม้มันจะผ่านมาแล้วเกือบสามวัน แต่ถ้อยคำที่เขาพูดมันยังฝังแน่นในหัวใจ เขาทั้งใจร้ายและเลือดเย็น แถมยังหายหน้าไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่ก็เกือบจะสามวันแล้ว

                “ดี”         

                เขมจิราหันไปตอบและเบ้ปากใส่เมื่อเห็นหน้าของคนที่หล่อนชังจนอยากจะฆ่าให้ตายตามแม่ของเจ้าหล่อนไป นี่ถ้าหากหล่อนจัดการบางเรื่องให้มันรวดเร็วกว่านี้ ทุกอย่างมันก็คงจะไม่บานปลายมาถึงทุกวันนี้ และหล่อนก็คงจะสมหวังในสิ่งที่ต้องการไปแล้ว      

                ก่อนลูกสาวของเธอจะตาย เคยบอกไว้ว่าอยากจะให้ลูกชายได้กับคนดีๆ และคนดีๆ ในสายตาเขมจิราก็คือสรัลชนาเพียงคนเดียว

                “แม่สอง โทร.ตามตาภามไปที่สำนักงานเขต”

                “ได้ค่ะ” สรัลชนารับคำทันทีและใบหน้าก็แสดงความดีใจออกมาจนไม่สามารถเก็บมันไว้ได้ สิ่งที่ปรารถนากำลังจะเป็นจริงแล้ว

                ด้านเจ้าของบ้านก็ไม่ได้พูดใด ๆ เพราะยอมรับการตัดสินใจของคนของตนเอง และอยากจะรู้เหมือนกันว่าเขมจิราจะทำได้จริงหรือไม่