บทที่ 5 ยิ่งเจ็บช้ำ 02

“กั้งไม่อยากจะเอาลูกไปด้วย กั้งไม่อยากจะให้แกเห็นพ่อและแม่หย่าขาดจากกัน กั้งกลัวห้ามน้ำตาไม่ได้” หญิงสาวบอกเสียงสั่นหลังจากเดินเข้าไปหาขวัญเกล้า และรู้ว่าในเวลานี้คงจะทำตัวให้เข้มแข็งไม่ได้

                “เรื่องนั้นฉันจะจัดการเอง”   

                เธอก็ต้องการแบบนั้นเช่นกัน แม้ว่าลักษณ์นาราจะยังเด็ก ยังไม่สามารถรับรู้เรื่องของผู้ใหญ่ได้ แต่มันก็ไม่สมควรให้เกิดขึ้น ท่านไม่พูดเปล่าพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของกีรกานและบีบเบา ๆ ราวกับให้กำลังใจ เธอทำให้กีรกานต้องอยู่ในวังวนของความทุกข์ระทมมานานแล้ว และหากวันนั้นยอมรับฟังกีรกาน ทุกอย่างมันก็อาจจะไม่เป็นเช่นนี้ ครั้งนี้เธอจึงยอมรับการตัดสินใจของหลานสะใภ้

                กีรกานขึ้นไปบนห้องนอนของตนเองเพื่อนำเอกสารทุกอย่างที่ต้องใช้ในการหย่า ส่วนพยานก็มีพร้อมอยู่แล้ว เธอเชื่อว่าถึงเธอไม่มีพยาน แต่ฝ่ายของเขมจิราก็คงจะหามันได้ และคงไม่พ้นสรัลชนาและตัวของท่านเอง

                ก่อนจะก้าวออกจากห้อง หญิงสาวก็มิวายหันไปมองบางสิ่ง นั่นก็คือรูปของเขาและลูกน้อยที่ถ่ายด้วยกัน ต่อไปนี้คำว่าครอบครัวสำหรับเธอมันคงจบลง และจะเหลือเพียงคำว่าหน้าที่ของแม่เท่านั้น เธอสัญญาว่าจะดูแลลูกสาวเป็นอย่างดี จะเลี้ยงให้โตมาเป็นคนดี ไม่ว่าในอนาคตเขาจะคิดมาทำหน้าที่พ่อหรือไม่ก็ตาม

                และเมื่อออกจากห้องมาก็ตรงไปหาวิภาที่ได้รับหน้าที่ดูแลลักษณ์นารา หญิงสาวเข้าไปหอมแก้มของลูกราวกับต้องการจะเรียกกำลังใจ เพราะในตอนนี้หัวใจของเธอกำลังอ่อนแรง น้ำตามันก็เจียนจะไหล ลูกสาวเป็นเพียงสิ่งเดียวในตอนนี้ที่ทำให้หล่อนมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาได้

                “ฝากดูแลยัยหนูด้วยนะคะ”

                ด้านวิภาก็พยักหน้ารับและได้แต่ส่งยิ้มให้กำลังใจ เธอรับใช้ขวัญเกล้ามานานจึงรู้เรื่องทุกอย่างและก็ได้แต่สงสารทั้งภามและกีรกาน

                รถสองคันถูกขับเคลื่อนออกจากบ้านหลังนี้ แต่ก็มีจุดมุ่งหมายเดียวกันนั่นก็คือสำนักงานเขต เพื่อจัดการเรื่องหย่า

                ในตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว เมื่อเขมจิรามาถึงที่สำนักงานเขตก็รีบเร่งเข้าไปติดต่อเรื่องหย่าในทันที แถมหล่อนยังเตรียมเอกสารของหลานชายมาพร้อมแล้ว เหลือเพียงรอให้หลานชายมาถึง และก็ได้รับทราบจากสรัลชนาว่าภามตกปากรับคำว่าจะมา

                ใบหน้าของเขมจิราในตอนนี้จึงมีแต่รอยยิ้มของความพึงพอใจ เธอกำลังชูคอรอราวกับนางพญา ส่วนสรัลชนาก็หัวใจเต้นระรัว รอการมาถึงของภามอย่างใจจดใจจ่อ แถมยังลุกไปชะเง้อคอมองแทบจะทุกสิบนาที

                ส่วนขวัญเกล้าก็ยังนิ่ง เพราะหล่อนมีความมั่นใจบางอย่างว่ายังไงแล้วจุดจบในวันนี้ไม่มีทางลงเอยด้วยการหย่าแน่นอนแล้วเอื้อมมือไปกุมมือของกีรกานเอาไว้ ก่อนนาทีต่อมาทั้งกีรกานและขวัญเกล้าจะต้องหันไปมองใครบางคนตามการชี้นำของเขมจิรา

                “ตาภามมาแล้ว เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าหลานฉันอยากจะหย่าใจจะขาด”       

                เขมจิรายิ้มร่าและเอ่ยออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะชี้ให้เห็นว่าบุคคลที่กำลังพูดถึงซึ่งกำลังเดินขึ้นบันไดและตรงมายังจุดนี้

                สรัลชนาก็ฉีกยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว แต่กีรกานกลับหน้าซีดริมฝีปากสั่นเพราะต้องระงับความเสียใจและอ่อนแอเอาไว้ เธอแทบจะไม่สามารถมองเขาที่กำลังเดินตรงเข้ามาได้

                ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ มันเจ็บที่อกด้านซ้ายเหมือนดื่มยาพิษเข้าไปและมันกำลังออกฤทธิ์ ทั้งที่นั่งทำใจให้เข้มแข็งมาตั้งนาน แต่เพียงเขามาอยู่ตรงหน้า มันก็พังทลายลงมาทั้งหมด

                ฟากคนที่เดินมาตอนนี้สันกรามขบเข้าหากันจนมันนูนเด่นและดวงตาก็วาวโรจน์ ภามเดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่ต่างจากพญามัจจุราชและก็มุ่งตรงไปหากีรกาน

                “ลุกขึ้น” 

                 เขาสั่งเสียงดังสะท้านจนคนในบริเวณนั้นต่างหันมามอง ส่วนกีรกานก็เม้มปากแน่นเพราะพยายามจะระงับน้ำตา และยิ่งได้ฟังคำสั่งของเขา น้ำตามันก็ทำท่าจะเอ่อล้นอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะคิดว่าเขาคงจะอยากจะหย่าเต็มทีแล้ว  

                 ก่อนกีรกานจะลุกขึ้น แต่ในวินาทีนั้นข้อมือของหญิงสาวก็ถูกกระชาก แต่ทิศทางที่ถูกพาไปมันไม่ใช่เส้นทางที่จะเข้าไปในห้องของนายทะเบียน

                “ปล่อยกั้งนะ จะพากั้งไปไหน”             

                 หญิงสาวถามอย่างเริ่มหวาดกลัวแถมยังพยายามที่จะยื้อแรง เพราะแวบหนึ่งที่ได้สบตาของเขา มันก็ทำให้หล่อนขนลุกซู่ สายตาของเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอ

                “แกจะพายัยกั้งไปไหน ปล่อยคนของฉันนะ” ขวัญเกล้าก็ถลาตามไปทันทีด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหลานชายจะมาฉุดกระชากกีรกานไปแบบนี้ ส่วนเขมจิราก็ตามไปติด ๆ

                ไม่มีคำตอบหลุดออกมาจากลำคอหนา กีรกานได้ยินแต่เสียงคำรามในลำคอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเกรี้ยวกราดและดวงตาที่ตวัดมามองเธอมันก็ยิ่งเพิ่มความกลัวเป็นทวีคูณ จนเจ้าหล่อนแทบจะกลืนน้ำลายก้อนหนืดไม่ลงคอ เรี่ยวแรงหายแทบหมด

                “ตาภาม แกมาหย่าให้มันจบเรื่องซะ จะได้แต่งงานกับยัยสอง ตาภาม”           

                เขมจิราตะโกนเรียกหลานชาย เพราะหล่อนกำลังไล่ตามไม่ทันเนื่องจากมีคนมาขวางทาง วันนี้มีประชาชนมาติดต่อราชการเยอะ จึงทำให้มีคนพลุกพล่านพอสมควร และหล่อนก็อายุมากแล้วคงไม่มีแรงจะไล่ตามหนุ่มสาวได้

                สรัลชนาหน้าเสียเพราะความหวังมันพังทลายลงไปอีกหนแล้ว ทั้งที่ในวินาทีที่ได้ยินว่าภามจะมา มันก็ทำให้หัวใจเต้นระรัวและมีความดีใจจนล้นอก แต่ในวินาทีนี้มันกลับมีแต่ความเสียใจและริษยา

                เขาทำขนาดนี้มันก็พอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการจะหย่า เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ได้โอกาสอยู่ข้างภามจึงไม่ใช่เธอ

                ภามก็ไม่ได้ตอบเช่นเคย แถมยังตัดสินใจทำบางสิ่งนั่นก็คืออุ้มร่างแม่ของลูกขึ้น เพราะหากยังยื้อยุดอยู่แบบนี้มันคงจะเสียเวลา และในตอนนี้ชายหนุ่มยังไม่อยากจะตอบคำถามจากใครทั้งนั้น

                “ว้าย” กีรกานถึงกับร้องลั่น “คุณภามเป็นบ้าอะไร ทำไมไม่ยอมหย่าสักที จะทรมานกั้งไปถึงไหน” หล่อนถามและออกแรงทุบตีหวังให้เขาเจ็บและปล่อยตัวเอง แต่ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าแรงเท่ามดอย่างเธอคงไม่สามารถทำอะไรชายอกสามศอกที่ทำหน้าไม่ต่างจากยักษ์ในตอนนี้ได้

                “ฉันบอกแล้วไงว่าอยากจะหย่าตอนไหน ฉันจะหย่าเอง” เขาตอบกลับเสียงเข้มและดวงตาก็ดุดัน ความโกรธมันทะลักอกที่ภรรยาเอาแต่จะหย่าอย่างเดียว และเพียงไม่กี่ก้าวภามก็จะถึงรถคันโปรดของตนแล้ว ซึ่งทั้งเขมจิราและขวัญเกล้าก็ไล่ตามไม่ทัน