Mag-log inShare
6. ได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของฉัน
Petsa ng paglalathala:
2025-07-23 14:11:31หน้าห้องทำงานประธานบริษัท PNSP
“กลับมาแล้วเหรอคะ” อันดาเอ่ยถาม ทันทีที่เห็นนาวินเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงาน
“ครับ ข้างนอกร้อนมาก วิ่งไปวิ่งมา เหนื่อยสุดๆ”
คนฟังส่งยิ้มกว้างให้ …ใช่! หน้าร้อนข้างนอกร้อนมากจริงๆ นั่นแหละ
“เอกสารบนโต๊ะ หายไปไหน?” เขาหันมาถามด้วยสีหน้าตกใจ
“ดาจัดการแยกประเภท เข้าแฟ้ม ส่วนเอกสารที่ต้องการลายเซ็นคุณกันต์ ดาก็เอาไปให้คุณกันต์เซ็นแล้วค่ะ”
“คุณทำเองหมดเลยเหรอ?” นาวินถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ มันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะนั่น
“ค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง อย่างภูมิใจในความสามารถของตัวเอง
“เฮ้ย! ไม่ดิ! ซวยแล้ว! คุณกันต์ต้องด่าแน่ๆ เอกสารผิดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ตายๆ” นาวินกระวนกระวาย กลัวงานผิดพลาด แล้วจะโดนเจ้านายดุเอา
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ดาบอกคุณกันต์แล้ว ว่าดาเป็นคนจัดการเอกสารที่เอาไปให้เขาเซ็น บอกให้เขาเช็กอีกที ก่อนเซ็นแล้วค่ะ เอกสารไม่น่าผิดแน่ๆ ถ้าผิดก็เป็นความผิดของคนเซ็นแล้วล่ะค่ะ” เธอบอกพลันยิ้มกว้าง
“คุณอันดาครับ ทำแบบนั้นได้ยังไง คุณกันต์เป็นเจ้านายนะครับ แล้วคุณกันต์โกรธไหมครับนั่น" นาวินถามอย่างร้อนรน ก่อนเปลี่ยนเป็นโอดครวญ "ชีวิตน้อยๆ ของผม คงดับสิ้นแล้วแน่”
“ก็ไม่นี่คะ หน้าเขาบึ้งตลอดเวลา ดาไม่รู้หรอกค่ะ ว่าเขามีความสุข หรือโกรธ ตราบใดที่เขาไม่ด่า ดาว่าทุกอย่างก็น่าจะโอเคนะคะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้มสดใส
คนฟังส่งยิ้มแห้งๆ คืนให้ ก่อนจะลุกแล้วเดินเข้าไปในห้องของคนเป็นนาย
“มีอะไรเหรอ?” ชนกันต์เอ่ยถามเลขาหนุ่ม เขาเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเจื่อนๆ
“ขอโทษครับที่ให้คุณอันดาเอาเอกสารมาให้คุณเซ็น ทั้งๆ ที่เอกสารยังไม่เรียบร้อยเลย”
“ไม่เป็นไรหรอก เธอก็ทำงานได้เรื่องอยู่นะ นายก็งานยุ่งจริงๆ อย่างที่เธอว่า งั้นนายก็แบ่งๆ งานให้เธอทำ เสียเวลาสอนงานเธอหน่อยแล้วกัน นายจะได้มีเวลาพักบ้าง”
นาวินได้ยินเจ้านายพูดออกมาแบบนั้นก็มีสีหน้าอึ้งทึ่ง ปกติไม่เคยเห็นเขาชมใครมาก่อน เคยรับผู้ช่วยเลขามาช่วยงานก็ทำขัดใจจนไล่ตะเพิดออกไปหมด แต่กับอันดา ….มันไม่ปกติ สงสัยเธอจะทำงานใช้ได้จริงๆ !!!
“คืนนี้คุณต้องไปคุยกับลูกค้าเจ้าใหญ่ ให้คุณอันดาไปฝึกงานด้วยดีไหมครับ” เลขาหนุ่มตะล่อมถาม เช็กดูเพื่อความชัวร์ ว่าเจ้านายหนุ่มปฏิบัติกับอันดาต่างจากคนอื่นจริงหรือไม่ หากเขาบอกว่าไม่ต้อง งั้นก็แสดงว่าไม่ต่าง เพราะปกติเขามักจะรำคาญเลขาผู้ช่วย เพราะทำงานไม่ถูกใจเขา คิดว่าชอบพูดไม่ตรงจังหวะที่ควรจะพูด เขาจึงไม่อนุญาตให้เลขาผู้ช่วยไปออกงาน หรือไปพบคู่ค้าเป็นเพื่อน
“คุณตัดสินใจได้เลย ผมไม่มีปัญหา”
ชัดเจนว่าต่าง!
“ครับ”
กลับมาที่โต๊ะของตัวเองนาวินก็หันมาถามอันดา
“เย็นนี้ว่างไหม?”
“ความจริงก็ไม่ว่าง ต้องไปดูแลคุณย่าน่ะค่ะ แต่ถ้ามีงาน ดาก็ไปได้ เดี๋ยวโทรบอกให้น้องรีบกลับบ้านไปดูแลแทนได้ค่ะ”
“งั้นก็ดี เย็นนี้มีกินข้าวกับลูกค้า คุณก็ไปด้วยแล้วกัน”
“ค่ะ แล้วดาต้องแต่งตัวให้ดีกว่านี้ไหมคะ"
“กินข้าวธรรมดา ไม่จำเป็นหรอก แต่งแบบนี้ก็ได้”
“โอเคค่ะ เอ่อ…"
“มีอะไรหรือเปล่า”
“คือว่าจะเป็นอะไรไหมคะ ถ้าจะขอเบิกเงินล่วงหน้าสักพัน ...สองพัน” เธอลากเสียงถาม อย่างเกรงใจ
“อะไรกัน ทำงานวันแรกก็ขอเบิกเงินเลยเหรอ ถ้าเป็นการทำงานปกติทั่วไป คุณคงถูกให้ออกตั้งแต่วันแรกแล้ว”
“ตอนออกมาจากที่เก่า เขาไม่ให้เงินเดือนมาค่ะ จะไปทวงก็น่าเกลียด เจ้านายเก่าเคยมีบุญคุณรับเข้าทำงานด้วยเลยไม่กล้าทวง …ดาจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ”
คนฟังถอนหายใจ
“คุณไปถามคุณกันต์เองเถอะ ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจหรอก"
“ค่ะ” รับคำเสร็จ ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องทำงานของคนเป็นนายทันที
“เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู รู้จักคำว่ามารยาทบ้างไหม เรื่องพื้นฐาน ไม่รู้เลยหรือไง?” เจ้าของห้องต่อว่าทันทีที่เธอรีบเปิดประตูเข้ามา จนลืมเคาะประตู
“ขอโทษค่ะ” บอกเสร็จก็ก้าวเท้าหลังถอยออกจากห้อง ก่อนจะปิดประตูลง
เจ้าของห้องมองไปที่ประตู ก่อนจะขมวดคิ้ว อะไรของเธอ เข้ามามีเรื่องอะไรก็ไม่ทันพูด โดนว่านิดหน่อย ก็เดินหนีไปล่ะ
ไม่กี่วินาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออกมา ตามมาด้วยร่างระหง พร้อมรอยยิ้มของอันดา
“บอสคะ”
“ที่นี่ไม่มีใครเรียกผมว่าบอส”
"ยังไงซะ ฉันก็เป็นคู่ควงคุณ ให้ฉันเรียกพิเศษกว่าคนอื่นหน่อยจะเป็นอะไรไป มันจะได้ดูเนียนขึ้นด้วย"
"อยากเรียกอะไรก็เรียก" เขาไม่อยากใส่ใจ
"ค่ะ" เธอตอบรับใบหน้ายังคงส่งยิ้มมาให้
"แล้วนี่เข้ามาทำไม มีอะไร?"
"บอสคะ .... ขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหมคะ" เธอขอเสียงอ่อน ทำงานวันแรกก็ขอเบิกเงินเลย ใครเป็นเจ้าของเงินยังไงก็ต้องด่า.... เธอทำใจไว้บ้างแล้ว ...ขอแค่อย่าด่าแรงก็พอ
"เท่าไหร่?"
"หนึ่งพันบาทค่ะ หรือสองพันก็ได้ค่ะ"
ชนกันต์หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา เปิดออก หยิบเงินแบงก์พันที่มีเป็นปึกออกมาส่วนหนึ่ง ประมาณห้าพันได้ แล้วยื่นให้
"ให้เบิกเหรอคะ?" เธอถามอย่างดีใจ ไม่คิดว่าเขาจะใจดี แถมยังไม่บ่น ไม่ด่าด้วย
"ไม่ให้เบิก ฉันให้ไว้ใช้ แยกต่างหากจากเงินเดือน ยังไงซะ ตอนนี้เธอก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ฉันคงไม่ปล่อยให้เธออดๆ อยากๆ หรอก"
"ไม่ได้ค่ะ ฉันเป็นคู่ควง ทำงานรับเงิน ไม่เอาเงินคุณฟรีๆ "
"งั้นแสดงว่าไม่เอา?" เขาเลิกคิ้วถาม
อันดารีบวิ่งไปหยิบเงินมาไว้ที่ตัว กันเขาเปลี่ยนใจ
"เอาค่ะ แต่ถือว่ายืม เงินเดือนออก ฉันคืนเงินคุณแน่ ขอบคุณนะคะ"
ชนกันต์ไม่ตอบ เขาก้มหน้าทำงานต่อ ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องปิดลง รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏบนใบหน้า ...ให้เงินฟรีๆ ก็ไม่เอา ทั้งๆ ที่ในทางกลับกันนั้น เธอต้องการเงินจนตัวสั่น นึกแล้วก็ขำ ก่อนจะส่ายศีรษะทิ้งความคิด จะไปสนใจผู้หญิงคนนั้นทำไม ที่ให้ไปเพราะแค่สงสารเธอไม่ใช่หรือไง...
อีกหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัดหมายที่ชนกันต์ต้องไปพบลูกค้า นาวินเดินเข้ามาบอก ก่อนที่คนทั้งสามจะพากันเดินไปขึ้นรถตู้คันสีดำเงา ที่จอดอยู่ด้านหน้าบริษัท
อันดานั่งติดกระจก ข้างๆ กับชนกันต์ ส่วนนาวินนั่งด้านหน้าข้างคนขับ เพราะเขาต้องคอยบอกทาง
Pinakabagong kabanata
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 21. ...สมน้ำหน้า!
"เด็กคนโตอายุกี่ขวบพี่" ชนครแทรกถามขึ้น"สองขวบ ถามทำไม" ชนกันหันต์มาขมวดคิ้วตอบ และถามกลับ"ถ้าเด็กหย่านมแล้ว ผมว่าให้เงินแม่เขาไปสักสิบล้าน แลกกับเด็ก ก็ไม่น่ามีปัญหานะ ผู้หญิงที่พี่คบๆ มา มีใครบ้างไม่ซื้อได้ด้วยเงิน ส่วนคนเล็ก พี่จะจริงจังกับแม่ของเขาอยู่แล้ว เรื่องเด็กก็ไม่มีปัญหา""ว่าแต่แม่เด็กเป็นใคร ฉันรู้จักไหม ถ้าเป็นคนในบริษัท ฉันจะลองออกหน้าคุยให้ดู" ชนพัฒน์เอ่ยถาม"เอมอมร..."คำตอบของลูกชาย ทำให้ชัยพัฒน์นิ่งอึ้งด้วยความตกใจไปครู่ใหญ่ ได้สติก็ตอนภรรยาเอ่ยถามว่า"คุณเป็นอะไรไป""เปล่า" เขาตอบภรรยา ก่อนจะถามลูกชายต่อ"แกกับหนูเอมคบกันแค่สองปีเป๊ะๆ ไม่ใช่เหรอ""ครับ""แสดงว่าลูกของเอม ไม่ใช่ลูกแก" ผู้เป็นพ่อสรุป ต้องใช่แน่ๆ เขาจำได้แม่น เหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว…'หนูเอม....' ชนพัฒน์เอ่ยเรียกชื่อของคนที่ควงคู่มากับลูกชายเสียงอ่อนเอมอมรกล่าวทักทาย และไหว้ชนพัฒน์ พร้อมกับส่งยิ้มให้ เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งๆ ที่ในอดีตเธอนั้นเคยเป็นเลขาของเขา อีกทั้งความสัมพันธ์ลับๆ ของเขา และเธอนั้นยังเคยหวานชื่นกันมากด้วยแม้จะรู้สึกเสียดายผู้หญิงสาวสวย ที่เด็กกว่ารุ่นลูก ทั้งอ่อนโย
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 20. แต่งผู้หญิงสองคน
"พี่หมายความว่ายังไง เรื่องที่เขามีลูก มีเมียอยู่แล้วเป็นแค่เรื่องที่พี่เข้าใจผิดคิดไปเองเหรอ?" ดามันขมวดคิ้วถาม หลังจากได้ยินคำบอกเล่าจากพี่สาว ในหัวมีแต่คำว่า ...อะไรวะ?"อือ" พี่สาวบอกเสียงอ่อน อายเหมือนกันที่มโนคิดไปเองแบบนั้น แล้วยังมีหน้าไปบอกน้องชาย จนเขาไปทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตแบบนี้ขึ้นมาอีก"ช่างเถอะ อย่างน้อยลูกพี่ก็คงมีพ่อ และตอนนี้ พี่ก็คงคืนดีกับเขาแล้ว ผมจะไปขอโทษเขา"คนเป็นพี่พยักหน้าเห็นด้วย ควรไปขอโทษจริงๆ นั่นแหละ ได้ยินจากนาวินมาว่าคนรู้ทั้งบริษัท นักข่าวก็รู้ ลงอินเทอร์เน็ต เป็นข่าวดังเรียบร้อยแล้ว ....สมัยนี้ข่าวไวดีจริงๆ เหตุเกิดแค่หนึ่งนาที ก็ลงสู่โลกออนไลน์จนคนรู้ไปทั่วแล้ว "ขอโทษ" แม้จะเป็นคำขอโทษที่ดามันเอ่ยบอกชนกันต์ แต่มันกลับเป็นคำพูดที่ฟังดูไร้ซึ่งความรู้สึกผิด เหมือนพูดส่งๆ ให้มันจบๆ ไปเท่านั้น นั่นก็เพราะว่าเขายังรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับผู้ชายคนนี้ เพราะมาทำพี่สาวของเขาท้องก่อนแต่งอันดากระตุกเสื้อน้องชายเบาๆ พร้อมกับมองหน้า แล้วเขม่นใส่ เพื่อให้น้องชายกล่าวขอโทษดีๆ"อะไร" เขาก้มมาเอ่ยถามพี่สาวที่ตัวเล็กกว่า แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่เข้าใจความหมาย
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 19. คิดไปเอง
"ดาม! เป็นอะไร หรือเปล่า" อันดารีบวิ่งมาหาน้องชาย เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธอรีบวิ่งเข้ามาโดยไม่ทันได้มอง ว่าคนที่มีเรื่องกับน้องชายนั้นคือใคร"พี่ มาได้ยังไง ผมไม่ได้ให้เขาติดต่อพี่นะ""ตำรวจโทรมาเบอร์คุณย่า ดีที่พี่พยาบาลรับสาย เลยมาบอกพี่ คุณย่าไม่รู้ ไม่ต้องเป็นห่วง” อันดาเข้าใจว่าน้องชายคงกลัวว่าย่าจะรู้แล้วไม่สบายใจ จึงบอกออกไปแบบนั้นไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ข้อมือของเธอก็ถูกมือใครคนหนึ่งกระชากให้เดินตาม อันดาหันมาเห็นว่าเป็นใครก็ตกใจ เธอสะบัดแขนหนี ไม่อยากไปกับเขา ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอดามันรีบมาช่วยพี่สาว เขาเดินเข้ามาแทรกไปกระชากคอเสื้อของชนกันต์ไว้ ก่อนจะต่อยหน้าเขาเข้าหนึ่งมัด"อย่ามายุ่งกับพี่กู!"หมัดต่อไปกำลังจะตามมา แต่ถูกคนของชนกันต์ และตำรวจรั้ง และจับตัวให้แยกออกจากกันซะก่อนคนถูกต่อยยกมือขึ้นมาปาดขอบปากรู้สึกแสบๆ เหมือนมีเลือดออกอันดาเห็นเขาเจ็บก็จะพุ่งเข้าไปดู แต่ทว่าสมองสั่งการให้หยุดการกระทำเสียก่อน เขาโกหก หลอกลวง ไม่บอกความจริงกับเธอนะ อย่าลืม เธอไม่ควรให้อภัยคนเลวๆ อย่างเขา จึงหยุดนิ่งมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ พยายามทำตัวเองให้เข้มแข็ง ใจแ
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 18. ตั้งครรภ์?
"ประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันไหนคะ" หมอสาวเอ่ยถาม ขณะถามข้อมูลเบื้องต้นของผู้ป่วยไปบางส่วนแล้ว"เอ่อ... เหมือนจะขาดไปสองเดือนแล้วค่ะ" อันดาบอกเสียงแผ่ว เริ่มคิด หรือว่าอาการที่เป็นอยู่นี้ คือ ...ท้อง!"หากเคยมีเพศสัมพันธ์ เป็นไปได้สูง ว่าอาการของคุณจะเกิดจากการตั้งครรภ์ค่ะ"อันดานิ่งอึ้งไป เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ...ท้องเหรอ? หากเธอท้องจริงๆ จะทำยังไงดี บอกชนกันต์เหรอ? เขาก็มีครอบครัวที่น่ารักของเขาอยู่แล้ว แล้วเขาจะทำยังไงกับเธอ ให้เธอเป็นบ้านเล็ก หรือจะแย่งลูกไปจากเธอ ไม่ว่าเขาจะทำยังไง เธอก็ไม่ยินดีที่จะอยู่แบบนั้น …ไม่สู้ให้ลูกไม่มีพ่อไปเลยยังจะดีซะกว่า ...เธอไม่อยากจะคิดถึงเรื่องเงิน แต่เสาหลักของบ้านอย่างเธอ ถ้าขาดเขา เธอจะหาเงินมาจากไหนได้…หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เกรงใจคุณหมอ มันอัดอั้น มันรู้สึกแย่ที่สุด ทำไมชีวิตเธอถึงเดินมาอยู่จุดนี้ได้....กรรม เกิดจากการกระทำ หากเธอเอะใจ ตรวจสอบสักนิดว่าเขามีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่หรือเปล่า เธอคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้...แต่จะให้เอาเด็กคนนี้ออกเหรอ?...เธอก็ทำไมได้หรอก อย่างน้อยเขาก็เกิดจากความรักของเธอ แม้จะเป็
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 17. หายตัว
"พี่เป็นอะไรไป" ดามันเห็นพี่สาวแอบนั่งร้องไห้อยู่ในห้อง เขาก็เอ่ยถามด้วยความตกใจ ระคนเป็นห่วง เมื่อเผลอเสียมารยาทเปิดประตูเข้ามา เพราะได้ยินเสียงสะอื้นไห้อันดารีบปาดน้ำตา แล้วส่ายศีรษะบอกคนเป็นน้องว่า"ไม่เป็นอะไร พี่แค่เจ็บตา""เจ็บตา กับการร้องไห้อย่างหนักหน่วงจนตาบวมมันต่างกันนะ" คนเป็นน้องบอกเสียงเครียด เขาเป็นห่วงพี่สาวเหลือเกิน จะเกี่ยวกับไอ้ผู้ชายคนนั้นไหมนะดามันนึกถึงเมื่อครั้งที่เขานั่งแท็กซี่แอบตามดูพี่สาวเมื่อหลายเดือนก่อน อยากรู้ว่าพี่แอบมีเสี่ยเลี้ยงหรือเปล่า และก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลาดูดี อายุก็ไม่ได้ดูมากมายจะเป็นเสี่ยเลี้ยงเมียน้อยได้ แต่ก็ดูร่ำรวยเอาการ ดูจากการมีคนขับรถ การแต่งตัว และบ้านหลังใหญ่มาก อยู่ในดงบ้านของเศรษฐี ซึ่งหมู่บ้านแแถวนั้นแพงหูฉี่ ไม่รวยจริง แม้แต่ตารางวาเดียวก็คงซื้อไม่ได้ดามันเห็นเขามาส่งพี่สาวที่บ้าน ก่อนที่คนเป็นพี่จะกลับออกไปกับเขาด้วยกระเป๋าเสื้อผ้า หลังจากนั้นดามันก็ได้รับข้อความจากพี่สาวว่า เธอจะไปทำงาน เขาให้แท็กซี่แอบขับรถตามพี่สาวไปกระทั่งเห็นผู้ชายคนนั้นโอบเอวพี่สาวเข้าบ้านไป ดามันไม่อยากยุ่ง คิดว่าเขาอาจจะคบกับพี่ในฐานะแฟน
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 16. หวั่นไหว
ชนกันต์ และอันดาพากันนั่งเครื่องบินมาเที่ยวภูเก็ต วันถัดมาเช่ารถพากันขับไปเที่ยวหาดนางทอง ดูทะเลดำ จังหวัดพังงา อันดาตื่นเต้นมากที่ได้เห็นทะเลที่นี่ คนไม่พลุกพล่านมาก ส่วนมากที่เห็นก็เป็นต่างชาติซะส่วนใหญ่ หากเป็นวันหยุดคนอาจจะมากกว่านี้อันดารู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทรายสีดำที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกำทรายขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะโปรยมันลงสู่พื้นดังเดิมด้วยเสียงหัวเราะสดใส ความสดใสของเธอทำให้ รอยยิ้มของชนกันต์ยกขึ้นตลอดทั้งวัน"ที่นี่สวยจัง ถ้าน้องชายดามาด้วย เขาคงจะชอบ" เธอป้องปากตะโกนบอกเขา ซึ่งยืนมองเธออยู่ไม่ไกลนัก ก่อนหน้านี้เขาหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเธอเอาไว้หลายรูป"คราวหลังเราพาน้องคุณมาด้วยกัน" เขาตะโกนตอบกลับ"เอาย่ามาด้วยได้ไหม""ได้ทุกคนที่คุณต้องการ"อันดาหัวเราะชอบใจ ทำไมเขาถึงได้ตามใจเธอทุกอย่างแบบนี้นะ ชีวิตตอนนี้เป็นเหมือนความฝัน ไม่รู้ว่าต้องลืมตาตื่นวันไหน ไม่รู้ว่าผู้ชายที่หาที่ติไม่ได้อย่างเขาจะรักเธอกี่วัน กี่เดือน กี่ปี แต่หากมันจะเป็นเพียงแค่ฝัน และแม้มันจะอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียว เธอก็ยินดีจะอยู่ในความฝันให้นานที่สุดเท่าที่จะอยู่ได้หลังจากเดินเที่ยวจนเหนื่อยแล
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 10. คุณคิดเห็นยังไง คุณอันดา?
ชนกันต์เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศผิดปกติในโต๊ะอาหารนี้ เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายมาคุยธุรกิจ หรือมาหาเรื่องและสิ่งที่คุณพิเชษฐ์พูดต่อมา... ก็เกินขอบเขตของความอดทนโดยสิ้นเชิง“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมจะพูดตรงๆ ... ผมถูกใจเลขาคนใหม่ของคุณมาก คุณก็คงผ่านมาก่อนแล้วไม่รู้กี่ครั้ง งั้นถือว่าแบ่งปันกันบ้างเถอะค
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 9. เอะอะก็เข้าเรื่องงาน ทั้งที่เรายังคุยเล่นกันไม่จบเลย
ห้องทำงานรองประธานบริษัท PNSP“เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู! รู้จักคำว่า ‘มารยาท’ บ้างไหม? เรื่องพื้นฐาน... ไม่รู้เลยหรือไง” เสียงเย็นชา และเฉียบขาดของเจ้าของห้องดังขึ้นทันทีที่ประตูถูกเปิดโดยไม่ทันเคาะ อันดาถึงกับสะดุ้ง“ขอโทษค่ะ” เธอรีบตอบ แล้วหมุนตัวถอยหลังออกไป ปิดประตูอย่างเรียบร้อยชนกันต์เหลือบตาม
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 8. ไปขอคุณกันต์เองเถอะ
“เอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ คุณลองอ่านดูก่อนนะคะ ฉันเพิ่งเริ่มงานวันแรก ยังไม่ค่อยรู้ระบบเท่าไหร่” อันดาวางแฟ้มลงบนโต๊ะของเจ้านายหนุ่ม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ไม่รู้ก็ไม่ต้องทำ” ชนกันต์ตอบเรียบเย็นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง “อยากนั่งเล่น เดินเล่น หรือจะไปช็อปปิ้งก็เชิญ ผมไม่อยากเสียเวลากับคนทำงาน
ตอนแรกว่าจะไม่รัก 7. ให้ดาช่วยเถอะค่ะ
ห้องประชุมเล็กของบริษัท PNSP“สวัสดีค่ะ” อันดากล่าวทักทายเบาๆ ขณะก้าวเข้ามาในห้องประมาณสิบโมงเช้า เธอได้รับการติดต่อกลับจากคุณนาวิน นัดสัมภาษณ์งานในเวลา 15.00 น. ของวันนี้ ที่บริษัท PNSP ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เข้าสัมภาษณ์งานในบริษัทใหญ่แบบนี้ อันดาทั้งตื่นเต้น และประหม่า เพราะเธอไม่ได
Maaari mong magustuhan
บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น114.4K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI107.9K viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.5K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้223.1K viewsเมียนายหัว
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko100 viewsฉันกลายเป็นภรรยาพระเอกธงแดง
จินเหมยเทียน99 viewsเดือนประดับทราย
ศรีปุรัม มณีปุรัม170 viewsFriends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ
ยูกิระดา80 views
