5. บอสที่ใจดีที่สุดในโลก

ห้องประชุมเล็กของบริษัท PNSP

“สวัสดีค่ะ” อันดากล่าวทักทาย ประมาณสิบโมงเช้าเธอได้รับการโทรกลับจากคุณนาวินให้มาสัมภาษณ์งานตอนบ่ายสามโมงของวันนี้ ณ ที่นี่

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาสัมภาษณ์งานบริษัทใหญ่โตขนาดนี้ จึงรู้สึกตื่นเต้น เพราะเรียนไม่จบปริญญาตรี ต้องใช้วุฒิชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกในการสมัครงาน ตอนนั้นเรียนมหาวิทยาลัยได้แค่สองปีก็ต้องดรอปเรียนกะทันหันเพราะพ่อเสีย ต้องออกมาหาเงินส่งเสียน้องชายเรียน และรักษาย่า ก็จะได้งานตามร้านอาหารเป็นส่วนใหญ่ ล่าสุดก็เป็นที่ร้านกาแฟของคุณพริม

“เดินทางมาไกลไหมครับ” นาวินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ นั่งรถเมย์ต่อเดียวใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงก็ถึงค่ะ”

“ก็ไกลอยู่นะครับ”

อันดายิ้มให้ แต่สำหรับเธอมันไม่ไกลซะหน่อย

“ต่อไปผมจะเป็นคนไปรับไปส่งคุณทุกวัน ถ้าผมไม่ว่าง ผมจะให้คนขับรถของคุณกันต์ไปส่งคุณ”

“ฮะ?” อันดาไม่เข้าใจ จู่ๆ ก็ใส่มาแบบนี้ ใครกันจะเข้าใจ ...ก็งงเป็นไก่ตาแตกไปเลยสิเนี่ย

“เอ่อ… ผมยังไม่ได้บอกเกี่ยวกับงานของคุณเลย งานของคุณก็ง่ายๆ ครับ แค่เป็นคู่ควงคุณกันต์ออกงาน ปราบปรามผู้หญิงที่คุณชงโคหามาให้คุณกันต์ คุณชงโคเป็นแม่เลี้ยงของคุณกันต์ ไม่ค่อยถูกกัน ถ้าเจอเธอก็ไม่ต้องให้ความเคารพหรอก คนหน้าไหว้หลังหลอกน่ะ”

อันนากำลังตกอยู่ในสภาวะนิ่งอึ้ง เธอไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่นาวินกำลังพูดอยู่ มันจะมีงานอะไรแบบนี้ได้ยังไง รับงานเป็นคู่ควงเนี่ยนะ? บ้ารึเปล่า? คืองานขายตัวเหรอ? น้ำหน้าอย่างเธอเนี่ยนะ จะถูกใจมหาเศรษฐีอย่างเขาคนนั้น

“คุณยินดีทำไหม?” นาวินเอ่ยถาม เขาเหลือบมองอาการของเธออย่างสงสัย ปกติเขาเคยแต่ยื่นข้อเสนอแบบนี้ให้กับพวกดารานักร้องดังๆ และแต่ละคนก็ยินดีตาลุกวาว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเสนองานให้คนธรรมดาทั่วๆ ไป ที่ไม่ได้มีจุดเด่นอะไรเลย แต่เธอกลับนิ่งอึ้ง …ดูไม่ออกว่าจะรับ หรือไม่รับข้อเสนอของเขา

“เงินเดือนดีนะ ดีกว่าทำงานทั่วไป คุณจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้” นาวินพยายามโน้มน้าว ดูท่าไม่หือไม่อือของเธอ เหมือนจะไม่สนใจ จึงใช้เงินเข้าล่อ

“คุณกันต์ของคุณมีปัญหากับการมีผู้หญิงมาตามจีบเหรอคะ” อันดาถามซื่อๆ เพราะเธอไม่คิดว่ามีเหตุผลอื่น ที่คนอย่างเขาจะต้องจ้างเธอมาเป็นคู่ควง

“จะว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ผู้หญิงเหล่านั้นเป็นคนที่คุณชงโคจ้างมาหลอกเงิน หลอกเอาข้อมูลเกี่ยวกับโปรเจคของคุณกันต์ไปเป็นของตัวเองทั้งนั้น”

ได้ยินเหตุผล เธอก็พยักหน้า ....ที่แท้ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาของคนรวย ที่คนอย่างเธอเข้าไม่ค่อยถึง

“ตกลงค่ะ แต่เรื่องเงินเดือน ฉันขอหมื่นสอง ห้ามต่อค่ะ”

“อะไรนะ?”

“ฉันรู้ว่ามันอาจจะมากเกินไปสำหรับการทำงานที่แค่เดินโชว์สวย เดินข้างเจ้านาย แต่ฉันก็ต้องกินต้องใช้ ขอล่ะค่ะ อย่าต่อฉันเลย”

“ผม… ไม่ได้จะต่อครับ แค่ตกใจ คุณเรียกน้อยเกินไปหรือเปล่า”

“น้อย? หมื่นสองสำหรับงานง่ายๆ แบบนี้ มันน้อยไปเหรอคะ หรือว่า… ฉันต้องขายตัวด้วย?”

“คุณอันดาก็พูดตรงเกินไปแล้วครับ ไม่มีในสัญญาครับเรื่องนั้น แต่เผื่อวันหนึ่งต้องรับมือกับคุณชงโค หรือคนข้างกายคุณกันต์ด้วย เงินควรมากกว่านั้นครับ เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย” เขาบอก พร้อมกับหัวเราะอายๆ

“ฉันจะพยายามทำให้ได้ค่ะ” เธอตอบอย่างมุ่งมั่น เธอทำเพื่อเงิน แต่อีกส่วนก็ทำเพื่อตอบแทนบุญคุณ ที่เขาเคยช่วยเธอ ขจัดอุปสรรคในชีวิตให้ผู้มีพระคุณด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย

นาวินยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นสัญญาให้เซ็น

“เงินเดือน คือ สองหมื่นบาทต่อเดือนนะครับ หากออกงานกับคุณกันต์จะมีเบี้ยเลี้ยงให้วันละพัน ค่าเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายรูดบัตรเครดิตได้เลย คุณกันต์จะให้บัตรเครดิตคุณเอาไว้ใช้ วงเงินคือหนึ่งแสนบาท ต่อเดือน เอาไว้รูดโชว์รวย ต้องใช้เงินให้สมฐานะ เป็นหน้าเป็นตาให้คุณกันต์”

คนฟังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจ

.....สวัสดิการดีเลิศ!

“งะ… เงินเดือนสองหมื่น มีบัตรเครดิตให้ มีเบี้ยเลี้ยง ดีเกินไปหรือเปล่าคะ”

“เป็นผู้หญิงของคุณกันต์ ก็ดีแบบนี้แหละครับ” ชายหนุ่มบอก พลันยิ้มกว้าง …ความจริง คนอื่นได้มากกว่านี้อีก

จู่ๆ นาวินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เอ้อ... แต่ถ้าคุณมีแฟน หรือไปรับจ๊อบงานนอก สัญญาจะถือว่าสิ้นสุดนะครับ คุณกันต์ไม่อยากมีข่าวว่าเป็นมือที่สามใคร”

คนฟังคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะพยักหน้า อยากจะบอกว่า โสดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว เพราะตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน

“เรามาเริ่มงานตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปเลยนะครับ”

“ค่ะ แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ”

“แค่ตามผมไปนั่งสวยๆ ดูผมทำงานก็พอครับ อยากได้อะไรก็สั่งผมได้เลย” คนถูกถามตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วผายมือไปทางประตูทางออกห้องประชุม

นาวินให้คนมาเพิ่มโต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุดให้นั่งข้างๆ เขา เป็นโต๊ะของอันดา

“ให้ดาช่วยนะคะ แค่จัดเอกสารแยกหมวดหมู่เอง” อันดาบอก เมื่อนั่งมองมาสักพักแล้วเห็นว่านาวินกำลังทำอะไรอยู่ ตัวเธอเองนั่งเฉยๆ ก็รู้สึกเบื่อ จึงอยากหาอะไรทำให้ได้ประโยชน์สองเด้ง

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร หน้าที่ผม ผมทำได้อยู่”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น นาวินกดรับสาย

“ครับ ได้ครับๆ” รับคำเสร็จเขาก็กดวางสาย แล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะที่เดิม ก่อนจะถอนหายใจ …. วันนี้งานเยอะจริงๆ

“ให้ดาช่วยเถอะค่ะ คุณยุ่งขนาดนี้ ให้ดานั่งเฉยๆ ดาเบื่อจะแย่อยู่แล้ว”

ชายหนุ่มชั่งใจคิดครู่หนึ่ง

“งั้น... ก็ได้ครับ แยกเอกสารตามหมวดหมู่เข้าแฟ้ม ถ้ามีคนเอาเอกสารมาให้คุณกันต์เซ็น ก็เช็คข้อมูลดูก่อน อันไหนสงสัยก็ถามผม อันไหนคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร ก็เอาไปให้คุณกันต์เซ็นในห้องได้เลย เดี๋ยวผมต้องขับรถไปรับคุณเอมก่อน เพราะรถเธอเสีย”

“ค่ะ” เธอรับคำ แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าคนชื่อเอมอะไรนั่น คือใคร แต่คงเป็นเจ้านายคนหนึ่งของที่นี่แหละ

“เอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ คุณอ่านก่อนนะคะ ฉันเพิ่งทำงานวันแรก ยังรู้อะไรไม่มาก อ่านและเช็คก่อน จะได้ไม่ผิดพลาด” อันดาบอก พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารไว้ที่โต๊ะให้ชนกันต์

“ไม่รู้ก็ไม่ต้องทำ อยากจะนั่งเล่น เดินเล่น หรือไปช็อปปิ้งก็ไป ผมไม่อยากเสียเวลากับคนทำงานไม่เป็น” ชนกันต์ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่เอาเอกสารมาให้เลยแม้แต่น้อย

อันดามองหน้าของเขานิ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว

“คุณให้คุณนาวินทำงานอยู่คนเดียว งานเขาเยอะมากๆ ไหนต้องขับรถให้คุณ ขับรถให้คนโน้นคนนี้อีก ถ้าคุณไม่ฝึกฉัน ใครจะช่วยเขาทำงานคะ”

“หน้าที่เธอเหรอ?”

“กะ… ก็ไม่ใช่ค่ะ”

“แล้วทำ ทำไม?”

“ความมีน้ำใจของคน ขั้นพื้นฐานค่ะ” เธอตอบ ก่อนจะยิ้มกว้าง ทำใจดีสู้เสือ

ทำไมตอนโดนด่าที่ร้านกาแฟ เธอไม่เห็นเถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้เลย แล้วไอ้คำว่าน้ำใจของคนขั้นพื้นฐาน นี่เธอกำลังล้อเลียนคำพูดที่เขาพูดกับเธอเมื่อวานหรือไงเนี่ย!

“เอาเป็นว่าสอนฉันเถอะค่ะ คุณจะได้มีคนรู้ใจทำงานเพิ่มอีกหนึ่ง ฉันหัวไว เรียนรู้ไว ไม่ต้องห่วงว่าจะเสียเวลาคุณมากนักหรอกค่ะ จ้างฉันแล้ว ด้วยเงินเดือนที่ชาตินี้ ฉันคงไม่มีวันหาได้จากที่ไหน ก็ใช้ฉันให้คุ้มเถอะค่ะ เสร็จธุระแล้ว ขอตัวนะคะ …บอสที่ใจดีที่สุดในโลก อ้อ… อย่าลืมตรวจเช็ค ก่อนเซ็นนะคะ จะได้ไม่พลาด” บอกเสร็จเธอก็ส่งยิ้มกว้างให้อีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของชนกันต์ไป

…ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเขามาก่อนเลย นี่เธอสั่งเขา? แล้วไอ้คำนั้น บอสที่ใจดีที่สุดในโลกเหรอ ฮึ! ไอ้คำเยินยอไร้ความจริงใจแบบนั้นก็พูดออกมาได้เนาะ!