บทที่ 9

บทที่ 9

น้ำตาอุ่นๆ ที่เปื้อนลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงของเขาซึมลึกเข้าไปถึงหัวใจของคนที่ดูเหมือนจะเข้มแข็ง หากแต่ตอนนี้หัวใจเขากลับเจ็บปวดแปลกๆ ร่างเล็กที่เขากอดอยู่ตอนนี้ ช่างดูบอบบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกหักได้ทุกเมื่อ เขานึกถึงวันแรกที่เจอเธอและยังจำรอยยิ้มที่ทำให้โลกของเขาดูสว่างไสวขึ้นนั้นได้ดี

                แต่...เธอยังเด็กเหลือเกิน เขาจำต้องเลือกหนทางที่จะได้ปกป้องเธอ เขารู้ใจตัวเองดีว่าชอบศศิประภามากพอสมควรเพราะประทับใจที่เธอเคยช่วยเมสซี่เอาไว้ แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความชอบที่ยังไม่ถึงขั้นรัก หากแต่กับเด็กผู้หญิงเจ้าของนัยน์ตาแสนโศกคนนี้ เขากลับรู้สึกลึกซึ้งด้วยอย่างประหลาด  ทว่าเขาต้องตัดสินใจขอศศิประภาแต่งงาน ก็เพราะศศิประภามีความพร้อมที่จะเป็นภรรยาของเขา ในขณะที่จันทริกานั้นยังเรียนไม่จบมัธยมปลายด้วยซ้ำ ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลของเขานับจากนี้ไป คงต้องถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของหัวใจให้มิดชิดที่สุด สายตาที่มองเธอก็จะต้องมองอย่างพี่ชายที่เอ็นดูน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น เขายอมแลกทุกอย่าง แค่ขอให้เธอผู้นี้มีอนาคตที่สดใสและสามารถอยู่ในโลกอันโหดร้ายได้อย่างมีความสุขก็พอแล้ว

                “ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะดูแลเราเอง จะดูแลให้ดีที่สุด”

                นั่นคือคำมั่นสัญญาที่รังสิมันต์เอ่ยกับจันทริกาและเอ่ยกับตัวเอง แม้เธอจะไม่ตอบรับ และเพียงยืนเงียบๆ แต่คนพูดรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันลืมเลือนคำพูดในวันนี้อย่างแน่นอน และเขาจะดูแลจนกว่าพระจันทร์แสนเศร้าดวงนี้จะส่องสว่างสวยงามและสามารถสาดแสงนำทางให้ใครต่อใครในยามค่ำคืนได้

                งานแต่งงานระหว่างรังสิมันต์และศศิประภามีขึ้นหลังจากงานศพของเมธากับสิริมาผ่านไปยังไม่ถึงเดือนดีด้วยซ้ำ ทางรังสิมันต์เองไม่ได้มีปัญหาอะไร พ่อแม่ของเขาเองเสียไปตั้งแต่เขายังเด็ก คนที่เลี้ยงเขามาคือคุณย่า ซึ่งท่านได้จากโลกนี้ไปเมื่อห้าปีก่อน ดังนั้นการตัดสินใจทุกอย่างในชีวิตตอนนี้จึงเป็นสิทธิ์ขาดของเขาแต่เพียงผู้เดียว และญาติคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาก้าวก่าย

                ศศิประภาลาออกจากการเป็นเซลขายรถ เพราะตอนนี้เธอเองอยู่ในฐานะที่ไม่ต่างอะไรกับซินเดอเรลล่าซึ่งได้ครอบครองทั้งเจ้าชายรูปงามอย่างรังสิมันต์กับคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้ และเธอคงจะมีความสุขมากกว่านี้ หากว่าจันทริกาจะไม่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย

                “ทำไมคุณตะวันต้องให้ยัยจันทร์มาอยู่ที่บ้านด้วยล่ะคะ แค่ศศิคนเดียวก็เป็นภาระของคุณมากพอแล้ว ให้จันทร์อยู่ที่บ้านก็ได้ บ้านจะได้มีคนคอยดูแลด้วยไงคะ” ศศิประภาฉลาดพอที่จะเอาความเกรงใจมาเป็นข้ออ้าง ในการที่จะกีดกันไม่ให้จันทริกาเข้ามาอยู่ร่วมชายคาด้วย

                “ไม่ได้หรอกศศิ จันทร์เป็นผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวมันอันตราย ย้ายมาอยู่ด้วยกันซะที่นี่ละดีแล้ว หรือว่าคุณไม่เป็นห่วงน้อง”

                “เอ่อ...ก็ต้องห่วงสิคะ ศศิรักยัยจันทร์เหมือนน้องสาวแท้ๆ คุณก็รู้ว่าเรามีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง แต่ศศิเกรงใจคุณ นี่คะ”

                “ไม่ต้องเกรงใจครับ และก็ห้ามคิดว่าศศิกับจันทร์มาเป็นภาระของผม บอกแล้วไงว่าผมจะดูแลทั้งสองคนให้ดีที่สุด ส่วนบ้านหลังนั้นศศิจะขายหรือให้เช่าก็ตามใจนะครับ” รังสิมันต์บอกอย่างใจกว้างและหนักแน่น ทำให้ศศิประภาได้แต่เก็บความไม่พอใจนั้นเอาไว้คนดียว

                และเพราะคำประกาศิตของเจ้าของบ้านนั่นเอง ทำให้จันทริกาได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหญ่โตหลังนี้ ทว่าเธอก็ยังคงเป็นพระจันทร์ที่ไร้แสง เพราะถูกกดไม่ให้เฉิดฉายเทียบเทียมรัศมีภรรยาเจ้าของบ้าน

                “คุณตะวันให้ยัยจันทร์อยู่ห้องชั้นล่างก็ได้นะคะ” ศศิประภารีบบอกในทันทีที่จันทริกาย้ายเข้ามาในบ้านหลังจากงานแต่งงานของเธอกับรังสิมันต์ผ่านไปไม่นาน

                “ทำไมล่ะ ผมบอกให้แม่บ้านจัดห้องไว้ที่ชั้นสองให้จันทร์แล้วนะ”

                “คือศศิกลัวยัยจันทร์จะไม่ชินน่ะค่ะ เพราะปกติยัยจันทร์ก็นอนชั้นล่าง”

                “แต่ว่า...” รังสิมันต์จะแย้งภรรยาสาว หากทว่าจันทริกาแทรกพูดขึ้นก่อนเพื่อตัดปัญหา

                “ไม่เป็นไรค่ะพี่ตะวัน จันทร์อยู่ชั้นล่างก็ดีแล้ว” เสียงหวานเอ่ยเรียบๆ

                “แน่ใจนะว่าจะไม่อึดอัด ห้องมันค่อนข้างเล็ก”

                “จันทร์อยู่ได้ค่ะ” จันทริกายืนยันทำให้รังสิมันต์จำต้องพยักหน้า ก่อนจะบอกให้คนรับใช้พาเธอไปยังห้องชั้นล่างซึ่งมีอยู่เพียงห้องเดียวและเป็นห้องที่เล็กที่สุดในบ้าน

                แม้เวลาจะล่วงเลยไปจนเกือบสี่ทุ่มแล้ว ตอนนี้ร่างบางนอนอยู่บนเตียงขนาดห้าฟุต ซึ่งกว้างกว่าเตียงเก่าเกือบเท่าตัวแถมที่นอนก็นุ่มกว่ามาก หากทว่าจันทริกากลับยังนอนไม่หลับ อาจเป็นเพราะแปลกที่ หรืออาจเป็นเพราะยังพะวงกับอนาคตของตัวเอง แม้ว่ารังสิมันต์รับปากแล้วว่าจะส่งเธอจนกระทั่งเรียนจบ แต่เธอก็รู้ว่าศศิประภาไม่พอใจต่อความเอ็นดูที่รังสิมันต์มีให้เธอสักเท่าไหร่ เธอเองก็ไม่อยากมีปัญหากับศศิประภา เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนอารมณ์แรงและเจ้าคิดเจ้าแค้นแค่ไหน ดังนั้นจันทริกาจึงคิดว่าจะอยู่บ้านหลังนี้อย่างเงียบๆ และเจียมเนื้อเจียมตัวไปสักพัก ถ้าเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ เธอจะย้ายไปอยู่หอพักเพื่อให้ศศิประภาสบายใจ            

“เมี้ยว! เมี้ยว!”

                เสียงร้องของแมวซึ่งค่อนข้างคุ้นหูดังขึ้นที่หน้าห้องนอนเล็กๆ นั้น ทำให้จันทริกาลืมความว้าวุ่นของตัวเอง แล้วก้าวไปเปิดประตูดูอย่างเป็นอัตโนมัติ

                เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่า เจ้าของเสียงคือแมวที่ตัวเองเคยช่วยเอาไว้ ร่างบางก็รีบย่อตัวลง ช้อนอุ้มเอาร่างเล็กๆ ของสัตว์สี่เท้าซึ่งมีขนนุ่มและขี้อ้อนสุดๆ นั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

                “ไง...เจอกันอีกแล้ว จำจันทร์ได้หรือเปล่า ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนล่ะหือ” เสียงหวานเอ่ยถามแม้ว่าเมสซี่จะคุยกับเธอไม่ได้ แต่จันทริกาเชื่อว่าตัวเองสามารถสื่อสารกับมันด้วยภาษากายและภาษาพูดได้