- 11 - สั่งสอน

ควันขาวพวยพุ่งไปตามอากาศ ตะวันยืนอยู่ด้านนอกริมระเบียงห้องนอนของแสนรัก องศากับสกายก็ยืนอยู่เป็นเพื่อนเขาด้วย บุหรี่ในมือเขาเกือบจะหมดมวนแล้ว แต่ความเครียดและความโกรธยังไม่คลายลงเลย ตะวันมองคนน้องที่หลับสนิทอยู่บนเตียงทั้งมีดารินกำลังช่วยเอาผ้าเช็ดซับตามใบหน้าให้

องศาถอนหายแล้วกดบุหรี่ให้ดับลงบนที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะเดินไปยืนพิงพนักของระเบียงแล้วถอนหายใจ ตะวันหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาดูเมื่อมข้อความแจ้งเตือนจากลูกน้องคนสนิท เขาคาบบุหรี่เอาไว้แล้วกดตอบกลับไป ‘เตรียมรถให้กู ไม่ต้องให้ใครตามไป กูจะไปคนเดียว’ เขาดูดบุหรี่ที่คาบเอาไว้อีกหนึ่งครั้งแล้วโยนทิ้งลงที่เขี่ย

“ไอ้ตะวัน จะไปไหนว่ะ?” สกายถามอย่างไม่เข้าจแล้วรีบเดินตามเข้ามาดานใน

“กูมีเรื่องต้องจัดการ เดี๋ยวกลับมา”

ตะวันหยิบเอาเสื้อเชิ้ตของเขาที่เขาถอดพาดไว้บนเก้าอี้มุมห้องขึ้นมาใส่ กระบอกปืนที่มีลูกกระสุนครบทุกนัดเหน็บเอาไว้ทั้งไม่ลืมจะเอาเสื้อปิดมันด้วย

“เฮ่ย เดี๋ยวดิ” องศาเรียกดังลั่นพร้อมกับวิ่งตามลงมาชั้นล่าง สกายเองก็รีบตามมาติดๆ ตอนนี้ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าตะวันกำลังจะไปทำอะไร

“มึงจะไปคนเดียวหรอว่ะ?”

เขาพยักหน้าสิ่งที่องศาถาม เพื่อนเขาสองคนสลับมองหน้ากันอย่างกังวล แต่คนอย่างตะวันไม่เคยกลัวอะไร เขาเลือกจะก้างออกไปจากคฤหาสน์นี้คนเดียว แล้วเอ่ยปากขอให้องศากับสกายอยู่ที่นี่ก่อนเพื่อคอยช่วยดารินดูแลแสนรัก

ตลอดทางถนนเงียบสนิทไม่ได้มีรถติดอย่างทุกที แต่กลับไม่ได้ทำให้อาการใจร้อนของเขาลดน้อยลงเลย เข็มไมล์ที่ยังคงพุ่งขึ้นเรื่อย ๆบ่งบอกความเร็วรถที่ตะวันตั้งใจเหยียบคันเร่งจนแทบมิด เขาเลี้ยงรถเข้าไปในซอยแสนคุ้นเคยที่ตอนนี้อาจดูแปลกตาไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

บ้านอัครบวร

ปริ๊ม!!! ปริ๊ม!!!!! เสียงบีบแตรรถดังลั่นจนคนภายในบ้านสะดุ้ง ทันทีที่คนรับใช้ของบ้านมาเปิดเพื่อดูว่าเป็นใคร เขาไม่รอช้าที่จะเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งเข้าใส่ประตูจนคนที่ออกมาเปิดเซถลาถอยหลังหนีความตาย

“ไอ้ตะวัน….”

“ทำไม? ตกใจหรอที่พี่ชายมึงคนนี้ยังไม่ตาย”

เขาถามเสียงเย็นแล้วรอบสังเกตไปพื้นที่โดยรอบ ในบ้านเหลือรถแค่คันเดียวจอดอยู่ แสดงว่าพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน ไม่ใช่ว่าเขากลัวพ่อกับแม่ แต่มันน่ารำคาญถ้าจะปล่อยให้มีคนมาขัดจังหวะของเขา

“มึงมาทำไม?”

ตะวันไม่ตอบคำถามเขาแค่แสยะยิ้มแล้วเดินไปเปิดหลังรถ ไม้เบสบอลที่เขาให้คนเตรียมไว้ขนาดกำลังถนัดมือถูกหยิบออกมา ขายาวก้าวเข้าหาอาทิตย์อย่างเชื่องช้า อีกคนกลัวเขาจนถอยหลังหนี

“มะ มึงจะทำอะไร?”

เคร้ง!!! ตะวันไม่พูดให้มากความ ไม้เบสบอลในมือถูกง้างขึ้นก่อนที่เขาจะฟาดไปสุดแรง อาทิตย์ที่ก้าวถอยหลังหลบทำให้ฟาดเข้าที่พื้นกระเบื้องหน้าบ้านจนแตกแทน เขายังคงไม่ลดละที่จะฟาดใส่อีกคนจนอาทิตย์วิ่งหนีเข้าบ้านหัวซุกหัวซุน

“อยากหนีก็หนี กูมีเวลาวิ่งจับมึงทั้งคืน”

เขาวิ่งก้าวเข้าตัวบ้าน กลิ่นอายที่คุ้นเคยเข้ามาแตะที่จมูก บรรยากาศในบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยของหรูหรามากมาย มันแตกต่างจากตอนที่เขาเคยอยู่ แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคือความโดดเดี่ยวที่เขาได้รับทุกครั้งเมื่อก้าวเข้ามาที่นี่

ตะวันมุ่งตรงขึ้นไปห้องนอนของอาทิตย์ เขามองดูบานประตูที่เคยเป็นห้องของเขาแต่บัดนี้กลายเป็นห้องเก็บของหรูหราของอาทิตย์ไปแล้ว แกร็กๆ เขาพยายามบิดลูกบิดประตูของห้องที่เป็นเป้าหมายแล้วเหยียดยิ้ม น้องชายฝาแฝดของเขาที่เคยฉลาดหายไปไหนแล้ว ยิ่งล็อกเอาไว้เขาก็ยิ่งต้องมั่นใจว่ามันอยู่ห้องนี้

ปั้ง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับประตูห้องที่เปิดออกด้วยฝีมือเขา ตะวันก้าวเข้าไปอย่างระวังตามสัญชาตญาณ เงาของใครบางคนที่กำลังยกของบางอย่างทาบทับขึ้นมาจนเขาต้องความแขนอีกคนเอาไว้

“มึงแน่ใจนะว่านี่เป็นวิธีของคนฉลาด”

เพล้ง!! แจกันในมือของอาทิตย์กลายเป็นอาวุธชั้นดีสำหรับเขา ตะวันกระชากแจกันนั้นมาแล้วฟาดเข้าที่หัวอีกคนเต็มแรงจนอาทิตย์ทรุดลง ปลายเท้าเตะเศษแจกันตามพื้นออก แล้วเข้าไปเหยียบคนที่กำลังพยายามคลานหนีเต็มแรง

“คลิปอยู่ไหน?”

“คะ คลิปอะไร!?” อั่ก!! เขากระทืบซ้ำที่กลางหลังเต็มแรง ตะวันเกลียดคนเล่นลิ้นที่สุด ในเมื่ออาทิตย์รู้ดีอยู่แล้วในสิ่งที่เขาหมายถึง แต่อีกคนยังทำเป็นไม่รู้ เขาก็คงปล่อยให้ทำตัวลอยหน้าลอยตาไม่ได้

“โอ๊ย!! ไอ้ตะวัน มึงจะฆ่ากูหรือไง!!”

“กูฆ่ามึงแน่ ถ้ามึงยังไม่เอาคลิปมาให้กู” อั่ก! เขากระทืบซ้ำลงไปอีกเพื่อเพิ่มแรงกดดัน เขาดึงปืนที่เหน็บหลังออกมาอีกครั้ง เสียงกดไกปืนดังขึ้น ไม่นานนักปลายของกระบอกปืนก็จ่อเอาไว้ที่หัว

“มึงพูดอะไร!! กูไม่รู้เรื่อง!!!”

“คิดจะใช้วิธีนี้ขู่แสนรักให้มาฆ่ากู…. มึงมันเหี้ยเกินไปแล้ว”

“ก็มันเสือกรักกูทำไม! แค่กูพูดกูขู่นิดหน่อยมันก็ยอมทำตามแล้ว โอ๊ย!!”

ตะวันกระชากผมของคนที่นอนกองอยู่ที่พื้นเต็มแรง แผลที่หัวทำให้อาทิตย์เจ็บจนร้องลั่น เขาออกแรงดึงให้อาทิตย์ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหยิบเอามีดพกในกระเป๋ากางเกงออกมา

“กูจะให้โอกาสมึงครั้งสุดท้าย คลิปอยู่ไหน? ถ้ามึงไม่พูด มึงก็จะไม่ได้พูดอีกตลอดชีวิต” ปลายมีดแหลมจ่อไว้ที่ปากของอาทิตย์อย่างสื่อความหมาย เขาไม่ได้แค่กำลังขู่ แต่ตะวันกำลังเอ่ยปากเตือนอีกคนต่างหาก เขพร้อมจะทำได้ทุกอย่าง ขอแค่มันจะเป็นผลดีต่อแสนรักแค่เท่านั้น

“ไอ้ตะวัน จะทำจริงหรอว่ะ!! กูน้องมึงนะ!!”

“กูไม่มีน้องส้นตีนแบบมึง พูด!!!!”

“เออ!! อยู่นี่”

อาทิตย์ล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงให้กับเขา เขาเปิดดูแล้วกดลบคลิปทั้งหมดก่อนจะกำโทรศัพท์แน่น ปึก!! ตะวันปาโทรศัพท์ของอาทิตย์ลงพื้นแล้วเอาไม้เบสบอลทุบจนแตกละเอียด ก่อนเขาจะหันกลับมากระชากผมอาทิตย์อีกครั้ง

“เพื่อกันมึงตุกติก พูดมาให้หมด ถ้ามึงตุกติกแม้แต่นิดเดียว กูส่งคลิกที่มึงสารภาพให้ตำรวจแน่” เขาเอาโทรศัพท์ของเขาจ่อถ่ายที่ใบหน้าของอาทิตย์อย่างจงใจ ใช้มีดแหลมบีบบังคับให้อีกคนพูดคำสารภาพที่ข่มขู่แสนรักด้วยคลิปเพื่อให้มาทำร้ายเขา

“มึงจะทำอะไรอีก กูพูดไปหมดแล้วไง” อาทิตย์เริ่มตัวสั่นเมื่อเห็นว่าตะวันยังคงนั่งลงข้างๆแล้วมองด้วยสายตาแสนดุดัน

“กูเป็นพี่ชายมึง เป็นฝาแฝดที่ออกมาลืมตาดูโลกก่อนมึงไม่กี่นาที  ก็ต้องสอนมึงหน่อย ถ้าไม่รู้จักสั่งสอนกันเลย มึงคงจะไม่จำ”

ตะวันกระซิบที่ข้างหูน้องชายฝาแฝด เสียงแผ่วเบาแต่เย็นเยียบนั้นสร้างความหวาดกลัวให้อาทิตย์ไม่น้อย ฉึก!! ปลายมีดเย็นเฉียบปักเข้าหน้าท้องของอาทิตย์อย่างไม่ลังเล มือหนาอีกข้างของตะวันอุดปากอาทิตย์แน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงร้องออกมา

“เพราะกูรู้จักมึงดีที่สุด รู้จักมึงดีกว่าใคร นั่นแหละมึงถึงต้องกลัวกู”