- 55 - สั่นคลอน

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมายังรันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิ เครื่องบินลำยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ามุ่งหน้าสู่มาเก๊า บนเครื่องนั้นมีตะวัน ที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยความรู้สึกพะวักพะวน แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเป็นเรื่องงานที่สำคัญระดับพันล้าน แต่ใจของเขากลับทิ้งไว้ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ทิ้งไว้กับผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

เขาสะบัดไล่ความกังวลออกไปจากหัวพลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจเช็กระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านผ่านแอปพลิเคชัน ทุกอย่างยังปกติดี กล้องวงจรปิดทุกตัวทำงานได้ไร้ที่ติ และเขาก็สั่งกำชับองศากับสกายให้คอยเวียนเข้าไปดูแสนรักทุกเย็น

‘ฉันอาจจะแค่คิดมากไปเอง’ ตะวันบอกตัวเองแบบนั้น แต่สัญชาตญาณของเขากลับร้องเตือนบางอย่างที่เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้

ภายในคฤหาสน์แสนรักที่ยืนส่งรถของตะวันที่แล่นพ้นรั้วบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ ความเงียบเหงาเริ่มเข้ามาทักทายเธอทันทีที่เขาไม่อยู่ เธอเดินกลับเข้ามาในบ้านที่ดูจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียว แม้จะมีเหล่าแม่บ้านและคนของเขาอยู่ด้วยก็ตาม

"คุณแสนรักคะ มีพัสดุมาส่งค่ะ" ป้าอุ่นแม่บ้านเก่าแก่เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องกระดาษขนาดกลางสีน้ำตาล ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงที่อยู่ที่ระบุถึง "แสนรัก" จนแสนรักขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พัสดุเหรอคะ? แสนรักไม่ได้สั่งอะไรไว้นะคะป้าอุ่น"

"เห็นพนักงานส่งบอกว่ามีคนสั่งให้มาส่งที่นี่ด่วนที่สุดค่ะ บอกว่าเป็นของขวัญย้อนหลังวันเกิดคุณตะวัน แต่ระบุชื่อคุณแสนรักเป็นผู้รับ" ป้าอุ่นวางกล่องลงบนโต๊ะกลางห้องโถง แสนรักหัวใจเต้นเร็วขึ้นด้วยความสงสัย เธอพยายามคิดว่าอาจจะเป็นของขวัญจากเพื่อนๆของตะวันที่แกล้งส่งมาหยอกล้อ แต่ก็ไม่อาจละความสงสัยว่าทำไมถึงต้องระบุชื่อของเธอ มือเล็กหยิบมีดคัตเตอร์ขนาดเล็กขึ้นมา แล้วค่อยๆกรีดเทปกาวออกอย่างระมัดระวัง

เมื่อฝากล่องถูกเปิดออก สิ่งแรกที่แสนรักเห็นไม่ใช่ของขวัญล้ำค่าหรือช่อดอกไม้สวยงาม แต่มันคือกล่องดนตรีไม้เก่าๆที่สภาพดูทรุดโทรม กลิ่นอายของไม้ที่ผุพังโชยออกมาเตะจมูก

แสนรักมือสั่นเทา เธอจำกล่องดนตรีชิ้นนี้ได้แม่นยำ มันคือของขวัญชิ้นที่อาทิตย์เคยให้เธอเมื่อหลายปีก่อนในวันที่เธอยังเป็นเพียงเด็กสาวที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเขา กล่องดนตรีที่เธอคิดว่ามันหายไปพร้อมกับวันที่บ้านของเธอล้มละลายและถูกยึดทรัพย์ไปทั้งหมด

เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความทรงจำอันเจ็บปวดเริ่มหลั่งไหลกลับมาเหมือนเขื่อนที่พังทลาย และที่ก้นกล่องนั้น มีซองจดหมายสีขาวสะอาดตาซ่อนอยู่ แสนรักดึงจดหมายออกมาเปิดอ่าน ลายมือที่หวัดและคุ้นตาทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"ถึง... แสนรักคนสวยของพี่

ยินดีด้วยกับชีวิตใหม่ที่ดูจะดีขึ้นกว่าเดิม พี่ชายของพี่ดูแลเธอดีหรือเปล่า? มันเคยเล่าไหมว่าที่มันรวยขึ้นมาได้แบบก้าวกระโดดในช่วงที่บ้านเธอพัง... มันเอาเงินมาจากไหน?

กล่องดนตรีนี้พี่เก็บมันไว้เพื่อเตือนใจว่า 'ของที่เป็นของพี่... วันหนึ่งมันต้องกลับมาเป็นของพี่' ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งของหรือว่าผู้หญิงคนหนึ่งก็ตาม แล้วเจอกันเร็วๆนี้นะครับ... ที่รัก"

แสนรักทำจดหมายหลุดมือ เธอถอยหลังจนไปชนกับขอบโต๊ะ ใบหน้าที่เคยมีสีเลือดบัดนี้กลับซีดเผือดราวกับคนตาย

"คุณแสนรัก! เป็นอะไรไปคะ!?" ป้าอุ่นรีบเข้ามาประคอง

"มีอะไรอยู่ในกล่องคะนั่น?"

"มะ... ไม่มีอะไรค่ะป้าอุ่น แค่ของใช้เก่าๆ ของแสนรักเอง" แสนรักโกหกคำโต เธอรีบคว้าจดหมายและกล่องดนตรีขึ้นมาซ่อนไว้ในอ้อมกอด

"ป้าไปทำงานต่อเถอะค่ะ แสนรักแค่หน้ามืดนิดหน่อย"

ตลอดทั้งบ่ายแสนรักขังตัวเองอยู่ในห้องนอน เธอจ้องมองกล่องดนตรีชิ้นนั้นราวกับมันเป็นสิ่งน่ากลัว คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว 'อาทิตย์รู้ที่นี่ได้ยังไง?' และที่สำคัญที่สุด 'จดหมายนั่นหมายความว่าอะไร?'

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย

เธอลังเลที่จะรับ แต่สุดท้ายก็กดรับด้วยมือที่สั่นเทา

"ฮัลโหล..." ความเงียบคือสิ่งเดียวที่ตอบกลับมา แสนรักได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอจากปลายสาย เสียงลมหายใจที่จงใจให้เธอได้ยิน

"นั่นใครคะ... พี่อาทิตย์ใช่ไหม?" เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงกลไกของกล่องดนตรีที่ดังแว่วมาจากปลายสาย เป็นทำนองเพลงเดียวกับกล่องดนตรีที่วางอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้!

แสนรักกดวางสายทันทีแล้วขว้างโทรศัพท์ลงบนเตียง เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลาเริ่มกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง

"ต้องโทรหาพี่ตะวัน..." แสนรักคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่แล้วเธอก็หยุดมือ 'ไม่... พี่ตะวันกำลังทำงานสำคัญ ถ้าบอกตอนนี้ พี่ตะวันต้องทิ้งงานแล้วรีบกลับมาแน่ๆ' เธอไม่อยากเป็นภาระ และที่สำคัญเธอไม่อยากให้ตะวันรู้ว่าเธอกำลังสั่นคลอนเพราะคำพูดของอาทิตย์ เธอจึงตัดสินใจโทรหาคนเดียวที่เธอคิดว่าจะช่วยได้

"ฮัลโหล... พี่ดารินคะ แสนรักมีเรื่องอยากให้ช่วยค่ะ"

สิบห้านาทีต่อมาดารินบึ่งรถเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูง เธอรีบวิ่งขึ้นไปหาแสนรักที่ห้องนอนทันทีที่แม่บ้านเปิดประตูให้

"มีอะไรน้องแสนรัก!? เสียงในโทรศัพท์ฟังดูไม่ดีเลยนะ" ดารินถามด้วยความเป็นห่วง แสนรักส่งจดหมายและกล่องดนตรีให้ดารินดู ดารินอ่านจดหมายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆจนอ่านจบเธอก็สบถออกมา

"ไอ้สารเลวอาทิตย์! มันยังไม่จบอีกหรอ! พี่ว่าตะวันคิดผิดแล้วที่ให้โอกาสมันน่ะ”" ดารินตบโต๊ะเสียงดัง

"แสนรัก อย่าไปฟังมันนะ มันต้องการปั่นหัวเรา"

"แต่ลายมือนี้มันของพี่อาทิตย์จริงๆนะคะพี่ดาริน”

"ฟังพี่นะแสนรัก" ดารินจับไหล่เธอไว้อย่างมั่นคง

"ตะวันรักเรามาก ตะวันไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรน้องแสนรักหรอก”

"แสนรักกลัวค่ะ... แสนรักกลัวว่าอาทิตย์จะมาที่นี่"

"ไม่ต้องกลัว พี่จะอยู่เป็นเพื่อนแสนรักเอง คืนนี้พี่จะนอนที่นี่ คนของตะวันฝีมือดีๆทั้งนั้น อาทิตย์มันเข้ามาไม่ได้หรอก" ดารินพยายามปลอบ แต่ในใจเธอก็เริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติ

"พี่จะโทรบอกองศากับสกายให้ส่งคนมาคุมเข้มรอบรั้วบ้านเพิ่มด้วย"

คืนนั้นแสนรักนอนไม่หลับ แม้จะมีดารินนอนอยู่ข้างๆแต่ทุกเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ หรือเสียงเดินของคนที่องศาส่งมาเพิ่มเดินอยู่นอกห้อง ก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวอยู่ตลอดเวลา

กลางดึก... ในขณะที่ดารินหลับสนิทไปแล้ว แสนรักลุกขึ้นไปที่หน้าต่างเพื่อปิดม่านให้สนิทกว่าเดิม สายตาของเธอกวาดมองลงไปยังสวนหย่อมเบื้องล่างที่มืดสลัว

ท่ามกลางดงดอกไม้สีขาวที่ตะวันปลูกไว้ให้เธอ เธอเห็นเงามืดของชายคนหนึ่งยืนอยู่นอกเขตรั้วบ้าน ชายคนนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท เขายืนนิ่งสนิทและจ้องมองตรงมาที่หน้าต่างห้องนอนของเธอ

แสนรักตาค้าง เธอพยายามจะขยี้ตาเพื่อมองให้ชัดขึ้น แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวที่เมฆเคลื่อนผ่านดวงจันทร์ เงาร่างนั้นก็หายวับไปราวกับไม่มีอยู่จริง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง กอดเข่าตัวเองไว้แน่น น้ำตาเริ่มไหลออกมาด้วยความข้ามผ่านขีดจำกัดของความกลัว

'พี่ตะวัน... รีบกลับมาหาแสนรักนะคะ แสนรักกลัวเหลือเกิน'

ห่างออกไปในห้องเช่าซอมซ่อ อาทิตย์นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายเครื่องที่แสดงข้อมูลบัญชีธนาคารเก่าของตะวันที่เขาไปขโมยมาจากฐานข้อมูลบริษัทคู่แข่ง เขาหัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า

"มึงซ่อนมันไว้เก่งนะตะวัน... แต่ไม่มีความลับไหนที่กูหาไม่เจอ" อาทิตย์พึมพำ

“เอกสารที่กูปลอมแปลงนี้ จะทำให้ความสัมพันธ์ของมึงกับแสนรักเริ่มสั่นคลอนลงแน่”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเข้าเครื่องของแสนรักอีกครั้ง ข้อความที่ไม่มีคำพูด มีเพียงรูปภาพเอกสารสัญญาซื้อขายฉบับหนึ่งที่มีลายเซ็นของ "ตะวัน อัครบวร" ประทับอยู่อย่างชัดเจน ก่อนอาทิตย์จะวางโทรศัพท์ลงแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

"พรุ่งนี้เช้า... ความรักที่สวยงามของมึงจะพังลง แล้วกูจะไปรับแสนรักกลับมาเองพร้อมกับทรัพย์สินในบ้านมึง"