- 12 - รายละเอียดคดี

สายน้ำเย็นเฉียบตรงอ่างล้างหน้าในห้องน้ำของห้องนอนเขาไหลผ่านฝ่ามือหนาเพื่อล้างโลหิตสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนเต็มมือหยาบของเขา ตะวันไม่ได้รู้สึกผิดเมื่อมองสายน้ำที่กลายเป็นสีแดง กลิ่นโลหิตจางๆแตะเข้าจมูกเขา นั่นยิ่งตอกย้ำว่าเขาได้เอาความเจ็บปวดนั้นของแสนรักไปคืนสู่คนที่ควรได้รับความเจ็บปวดนั้น

ตะวันอาบน้ำแล้วเก็บเอาเสื้อเชิ้ตกับกางเกงแสนแพงทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี เขาเดินออกมานอกห้องที่มีลูกน้องคนสนิทยืนอยู่แล้วเอ่ยปากให้อีกคนไปตามแม่บ้านมานำมันไปทิ้งทันที ตะวันไม่ต้องการให้แสนรับรู้ถึงสิ่งที่เขาทำลงไป

“แสนรักไม่ได้ตื่นขึ้นมาใช่ไหม?”

“อื้ม น้องหลับสนิทเลย คงจะเหนื่อยมาก”

“ดีแล้ว ขอบคุณนะรินที่ดูน้องให้เรา รินจะไปพักก็ได้นะ เราให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้ว ดึกแล้ว กลับบ้านมันอันตราย” ดวงตาคมยังคงมองจดจ้องแสนรักที่หลับสนิทอยู่บนเตียงตั้งแต่ก้าวเข้ามา พอได้ยินดารินตอบเขาก็พยักหน้ารับอย่างโล่งใจ

“มึงไปทำอะไรมาเนี่ยไอ้ตะวัน?” องศาลุกขึ้นมาจากโซฟามุมห้อง ตะวันรู้ดีว่าเพื่อนเขากำลังถามด้วยความจริงจัง ยิ่งสกายลืมตาตื่นแล้วลุกพรวดพราดมาด้วยอีกคนเขาก็ยิ่งรับรู้ว่าเพื่อนกำลังรอให้เขากลับมา

“กูก็บอกแล้วไงว่ามีเรื่องต้องไปจัดการ ตอนนี้ก็กลับมาแล้วไง”

“ไปหาไอ้อาทิตย์มาใช่ไหม? บุกไปคนเดียวด้วย มึงคิดว่ามึงเก่งขนาดไหนกันว่ะ” สกายพูดอย่างหัวเสีย เขารู้ว่าอีกคนไม่ได้กำลังต่อว่าเขา ทั้งองศาทั้งสกายเก็บความห่วงใยในแววตาเอาไว้ไม่มิดเลย ดารินเองก็มองพวกเพื่อนผู้ชายคุยกันแล้วส่ายหัว

“กูก็รอดมายืนอยู่นี่ไง เก่งไหมละ” ตะวันยักคิ้วด้วยความยียวน เขาไม่อยากให้บรรยากาศดูตึงเครียดจนเกินไป

“กวนส้นตีนจัง มึงก็รู้ว่าพวกกูเป็นห่วง มีอะไรบอกก็ได้นี่หว่า ไปด้วยกันก็ต้องดีกว่ามึงไปคนเดียวอยู่แล้วอ่ะ” สกายรีบพูดเสริมอย่างจริงจัง ใบหน้าที่ติดเล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย จนตะวันต้องพรูลมหายใจออกมา

“เออ เอาเป็นว่าครั้งหน้ากูจะไม่ไปคนเดียว ตกลงไหม? บ่นเป็นพ่อกูเลย”

“ดีมากลูก” องศาแกล้งเย้าแล้วเดินไปลูบหัวจนโดนตะวันปัดออกเต็มแรง

“ไอ้สันดาน”

“ดูมัน เปลี่ยนชื่อให้กูแล้ว” เสียงหัวเราะของพวกเขาเร้าให้แสนรกลืมตาตื่นขึ้นมา ตะวันได้ยินเธอเรียกเขาแผ่วเบาก็รีบรุดไปนั่งลงข้างเตียง ดารินทำหน้าที่ดึงตัวองศากับสกายออกไปเพื่อให้ทั้งสองคนได้พูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว

“พวกพี่ทำให้ตื่นหรอ? ขอโทษนะ”

“เปล่าค่ะ”

ใบหน้าหวานก้มลงหนีการสบตากับเขา มันบ่งบอกกับตะวันว่าคนน้องยังรู้สึกผิดมากกับเรื่องเมื่อตอนเย็น เขาส่งมือไปลูบหัวน้องแผ่วเบา ตะวันที่ไม่ชอบปลอบโยนใคร แต่ทุกครั้งที่แสนรักร้องไห้เขาพร้อมที่จะกอดปลอบให้น้องหยุดร้องไห้เสมอ ไม่ว่าปัญหานั้นที่น้องเจอจะใหญ่ขนาดไหนก็ตาม

เมื่อเทียบกับชีวิตเขาที่มีชีวิตชีวาขึ้นตั้งแต่น้องก้าวเข้ามาในชีวิต การที่เขาพยายามจะช่วยให้น้องสดใสได้ในตอนนี้มันตอบแทนกันไม่ได้ด้วยซ้ำ ตะวันแค่มองไม่เห็นหนทางว่าถ้าแสนรักไม่ได้เข้ามาในชีวิตเขา เขาจะเป็นยังไง

น้องเป็นคนเดียวที่เอ่ยปากชเขาในทุกๆความสำเร็จ แต่ในทุกความล้มเหลวก็ไม่มีคำพูดดูถูก มีเพียงคอยพูดให้กำลังใจเขา อยู่ข้างๆเขา เป็นพลังให้เขาอยากเป็นคนที่ดีขึ้น ไม่ว่าตะวันจะย้อนมองไปเท่าไหร่ มันก็ไม่มีเหตุผลไหนเลยที่จะทำให้เขาไม่รักน้องได้ลง….

“แสนรักเงยหน้ามาหาพี่หน่อยสิ” เขามองดวงตาแป๋วที่เศร้าหมองของเธอแล้วเผยรอยยิ้มที่ไม่เคยมอบมันให้ใครนอกจากคนที่เขาสบายใจออกมา

“พี่ตะวัน แสนรักขอ….”

“ไม่ต้องขอโทษแล้ว พี่ไม่อยากได้ยินคำขอโทษของแสนรักอีกแล้ว”

เขาพูดขัดจังหวะจนเธอต้องกลืนคำขอโทษนั้นลงคอ ตะวันลูบแก้มเนียนเพื่อสื่อความหมายว่าเขาไม่ต้องการจะได้ยินคำนั้น ไม่ต้องการให้เธอรู้สึกผิดจากเรื่องที่เธอเองก็เป็นเหยื่ออีกต่อไปแล้ว

“พี่ตะวันไม่โกรธแสนรักหรอ?”

“ขอแค่แสนรักบอกเหตุผลกับพี่ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะใหญ่แค่ไหน แสนรักรู้ใช่ไหมว่าพี่ตะวันคนนี้พร้อมให้อภัยแสนรักเสมอ” ตะวันมองแสนรักที่พยักหน้าทั้งน้ำตา เขาดึงน้องมากอดแน่นแล้วพยายามปลอบประโลม แสนรักในเวลานี้เปราะบางเสียจนเขากลัวว่าเพียงแค่แตะต้องน้องแรงเกินไป น้องอาจสลายไปได้ทุกวินาที

“เจ็บไหมคะ?”

“ไม่เจ็บหรอก แผลแค่นี้เอง เหมือนมดกัด”

“มดอะไรจะตัวใหญ่ขนาดนี้”

เขาเห็นน้องหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาก็รู้สึกสบายใจ ตะวันจัดแจงให้แสนรักนอนลงสบายๆก่อนจะดึงผ้าขึ้นห่มคุมกายเธอ เขาเดินไปยกเก้าอี้มานั่งลงที่ข้างเตียง มองดูแสนรักที่หลับตาพริ้ม การหายใจของเธอที่เริ่มสม่ำเสมอทำให้เขาพยักหน้าอย่างคลายกังวล

“ฝันดีนะคนดี”

เรือนจำ

ตะวันนั่งลงด้วยใจจดจ่อเมื่อมารอเจอคนที่เขาไม่ได้เจอมานานหลายปี ทันทีที่คนที่เขารอคอยเดินเข้ามาเห็นเขา เขาก็ได้รับแววตาตำหนิอย่างไม่พอใจกลับมาจนเขาต้องขมวดคิ้ว นึกคิดสักพักก็พอจะเข้าใจเหตุผลว่าทำไม

“คุณอาสินธาครับ ผมตะวันนะ ไม่ใช่ไอ้อาทิตย์” คนตรงหน้าเขามองเขาผ่านลูกกรงที่กลั้นอยู่ก่อนจะเบิกตากว้าง

“ตะวันหรอ! กลับมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“กลับมาตั้งแต่วันงานแต่งของไอ้อาทิตย์แล้วครับ”

ตะวันมองเห็นแววตาของความเป็นห่วงทันทีเมื่อเขาพูดเรื่องนี้ เขารู้ว่าอาสินธาคงเป็นห่วงแสนรักมาก และยิ่งได้ยินแสนะรักบอกกับเขาไว้ว่าเธอยังไม่กล้าบอกเรื่องที่แม่เธอช็อคเข้าโรงพยาบาล เขาเลยคิดว่าในเวลานี้คนตรงหน้าคงมีคำถามมากมาย

“แสนรัก…อยู่กับผมนะครับ”

“จริงหรอ!? แล้วน้องเป็นยังไงบ้าง? ทำไมไปอยู่กับตะวันได้? พ่อแม่เราไม่ว่าหรอ?”

“พ่อกับแม่ไม่มีอิทธิพลต่อชีวิตผมมานานแล้วครับคุณอา ที่ผมมาวันนี้เพื่อจะบอกให้คุณอาไม่ต้องกังวล ผมจะดูแลแสนรักเอง…. แล้วก็ดูแลคุณอาวารีให้ด้วยครับ” เขาจำใจพูดชื่อของแม่เธอออกไปเพราะกลัวคนตรงหน้าจะกังวลและตั้งคำถาม

“ขอบคุณมากนะตะวัน อาขอบคุณจริงๆ ดีที่นายไม่เหมือนพ่อแม่แล้วก็อาทิตย์….”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับคุณอา ผมพร้อมจะดูแลแสนรักอยู่แล้ว”

ถ้าตะวันมองไม่ผิดอาสินธาเองกำลังก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด นั่นไม่ใชเรื่องแปลก…ก่อนหน้านี้อีกคนเองก็พอใจมากกว่าที่จะให้แสนรักใกล้ชิดกับอาทิตย์มากกว่าเขา แต่ตะวันไม่ได้นึกโกรธเคือง เขาเข้าใจดีว่าอาสินธารักแสนรักมาก จนอยากให้เธอได้พบเจอกับคนที่คู่ควร ถึงแม้ว่าเขาจะมองผิดไป

“แล้วก็ที่ผมมาวันนี้เพราะอยากรู้รายละเอียดเรื่องคดีครับ แสนรักบอกว่าคุณอาไม่ยอมให้แสนรักหาความจริง แสดงว่าคุณอาไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหมครับ? คุณอาบอกกับผมได้ไหมครับ ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”

“อย่าวุ่นวายเลย ไหน ๆอาก็ติดคุกแล้ว”

“คุณอาจะคิดอย่างนี้ไม่ได้นะครับ ผมมีวิธีของผมที่จะจัดการ ขอแค่คุณอาบอกมา ผมจะได้หาช่องทางได้ถูกว่าควรทำยังไง”

“……”

“อย่างน้อยก็นึกถึงแสนรักหน่อยนะครับ ถ้าคุณอาได้ออกมาเร็ว น้องคงจะดีใจ”