- 10 - คำข่มขู่

ตะวันเหลือบมองคนที่นั่งเงียบมองออกไปนอกรถตั้งแต่ออกมาจากห้าง เขาคิดไม่ตกทั้งกังวลว่าน้องอาจจะโกรธกับอาการที่เขาแสดงออกไปหรือเปล่า มือหนาเอื้อมไปจับมือเล็กของเธอที่วางอยู่บนตัก ตะวันยังสังเกตเห็นท่าทีเหม่อลอยนั้นแต่เขาเลือกที่จะไม่เอ่ยถามอะไร เพราะคิดว่าน้องอาจต้องการเวลา

ทันทีที่รถจอดลงที่ลานจอดรถของคฤหาสน์หรู เธอก็เปิดประตูแล้ววิ่งเข้าบ้านไปทันที ตะวันยกแขนขึ้นยืนท้าวเอวอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปมองเสียงรถที่ดังเข้ามา

“มากันเร็วจังอ่ะ?” เขาถามเพื่อนทันทีเมื่อก้มดูนาฬิกาแล้วมันยังไม่ถึงเวลาที่นัดหมายกันเอาไว้ ถุงข้าวของในมือถูกองศายกขึ้นดู ก่อนสกายที่ลงมาจากตำแหน่งคนขับจะตอบคำถามของเขา

“ซื้อของกันเสร็จเร็ว วันนี้แดกหมูกระทะกัน ยังแดกเป็นอยู่ไหม? หรือรวยจนลืมแล้ว”

“อย่ากวนตีน กูหงุดหงิด” ตะวันขมวดคิ้วแน่นจนเพื่อนได้แต่พากันชะงักด้วยความงุนงง แต่สักพักองศาก็เดาได้ทันทีว่ามีไม่กี่เรื่องที่ทำให้ตะวันมีอาการแบบนี้

“ทะเลาะกับน้องแสนรัก?”

“ไม่รู้ว่าเรียกทะเลาะไหม แต่กูอาจจะเผลอพูดไม่ดีมั้ง น้องวิ่งหนีเข้าบ้านไปละ”

ดวงตาคมหันไปมองบานประตูที่คนน้องพึ่งวิ่งหนีเข้าไปเมื่อครู่ เขารอบถอนหายใจเฮือกใหญ่อยางไม่เข้าใจสถานการณ์ ไม่ใช่ว่าคนที่ต้องน้อยใจเป็นเขาแล้วน้องเป็นคนตามง้อหรอ ตะวันยกมือขึ้นยีหัวตัวเองอย่างขัดใจ

“แล้วทำไมตะวันไม่ตามไปง้อละ?”

“ไม่ละ เรารู้จักแสนรักดี ให้เวลาอยู่คนเดียวอีกสักพัก แล้วเดี๋ยวค่อยคุยดีกว่า”

เขาบอกกับรินกลับไป ไม่ใช่ว่าไม่สนใจความรู้สึกของอีกคน แต่ถ้าเข้าไปคุยตอนนี้แล้วเขาหงุดหงิดเผลอหลุดดุน้องขึ้นมาน้องคงเสียใจกว่าเก่า แล้วแสนรักเองก็เป็นคนชอบใช้เวลาในการคิดทบทวนด้วยเวลาที่มีความรู้สึกแย่ต่อกันอย่างนี้

ช่วงเวลาห้าโมงเย็นที่ดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนลงจากขอบฟ้า ลมเย็นเบาๆพัดไปมาให้พอร้สึกสดชื่น ชายหนุ่มสามคนกำลังช่วยกันจุดเตาและจัดเตรียมพื้นที่สำหรับมื้อเย็นที่แสนพิเศษ ถ้าพวกคู่ค้าทางธุรกิจมาเห้นตะวันในตอนนี้เข้า พวกนั้นคงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“น้ำซุปเสร็จแล้ว ไปช่วยยกหน่อยดิ”

“เดี๋ยวเราไปยกให้ วานรินขึ้นไปตามแสนรักลงมาหน่อยนะ”

ตะวันขานรับคำขอความช่วยเหลือของดารินทันที เขามองดารินที่ยิ้มมาแล้วรีบเดินเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะเหลือบมองบานหน้าต่างห้องของแสนดีที่มีผ้าปิดสนิท คิดจะโกรธกันจริงจังเลยหรือไง…

คนตัวสูงง่วนอยู่กับการปิดแก๊สแล้วเตรียมยกหม้อน้ำซุปออกไป เขารู้สึกถึงคนที่เดินเข้ามาทางด้านหลังตามสัญชาตญาณ ที่เขาไม่ตื่นตระหนกเพราะกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอที่หอมจนแตะจมูก เขาแค่ยิ้มแล้วรอดูว่าแสนรักกำลังคิดจะทำอะไร

ปลายมีดแหลมคมถูกจ่ออยู่ที่หลังเขาโดยที่ตะวันไม่รู้ตัวแม้สักนิด มือเล็กสั่นเทาง้างมันขึ้นก่อนจะกำมันลงมาแนบตัวอย่างกล้าๆกลัวๆ เธอส่ายหัวไปมาราวกับว่าไม่สามารถลงมือทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้กับเขาได้

“ตะวัน น้องแสนรักไม่อยู่… ตะวัน ระวัง!!!!”

ดารินที่เดินลงมาจากชั้นบนแล้วมาหาตะวันที่ครัวเพื่อจะบอกว่าไม่เจอตัวแสนรักร้องลั่น ทันทีที่ตะวันได้ยินอย่างนั้นเขาก็ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ฉึก! การหันมาอย่างกะทันหันของเขาทำให้ปลายมีดในมือของแสนรักเฉือนเข้าที่แขนตรงใกล้ข้อศอกของเขาทันที

“สะ แสนรักไม่ได้ทำนะ แสนรักไม่ได้ตั้งใจ แสนรักขอโทษ ฮึก พี่ตะวันแสนรักขอโทษ” มือเล็กโยนมีดในมือทิ้งด้วยอาการตัวสั่น เธอส่ายหัวไปมาแล้วพูดประโยคเดิมว่าเธอไม่ได้ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เชี่ย เกิดอะไรขึ้นว่ะ?” องศาวิ่งเข้ามาแล้วอุทานด้วยความตกใจเมื่อมองบาดแผลที่แขนของตะวัน ทั้งหยดเลือดที่หยดลงพื้นครัว

“แสนรักทำแบบนี้ทำไม…..”

แววตาของตะวันมีแต่ความเจ็บปวด ความไม่เข้าใจ ทั้งในใจของเขามีแต่ความปวดร้าว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแสนรักถึงคิดจะทำอย่างนี้กับเขาได้ลง แต่เพราะเป็นแสนรักเขาถึงได้แต่ยืนนิ่งแล้วตั้งคำถาม ตะวันก้มดูบาดแผลที่แขน ถ้าเป็นคนอื่นที่ทำกับเขาอย่างนี้ กระบอกปืนที่เหน็บอยู่ที่หลังเขาคงได้ใช้งานไปแล้ว

ตะวันนั่งนิ่งให้ดารินช่วยทำแผล เขายังคงจ้องมองแสนรักที่นั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่ตรงโซฟาอีกฝั่ง เพื่อนของเขานั่งอยู่ข้างเขาทั้งหมด ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธออย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าสวยก้มลงเขาได้ยินเสียงสะอื้นร้องไห้ของเธออยู่ตลอดเวลา

“ทำแบบนี้ทำไมว่ะ? ไอ้ตะวันมันอุตส่าห์ช่วย”

“กูว่ามึงอาจจะคิดผิดก็ได้นะตะวัน ผู้หญิงคนนี้แม่งรักไอ้อาทิตย์มากจนลืมความผิดชอบชั่วดีไปหมดแล้วมั้ง”

เสียงขององศาและสกายพูดคำทิ่มแทงใจแสนรักจนเธอตัวสั่นกว่าเก่า ตะวันยังส่ายหัวแล้วมองนิ่งอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เธอคิดจะทำแม้สักนิด

“พวกนายใจเย็นๆสิ น้องแสนรักกลัวจะแย่แล้ว” ดารินรุดเข้าไปนั่งข้างแสนรักแล้วลูบแผ่นรักแผ่วเบา

“แสนรัก….” ตะวันเบิกตากว้างเมื่อเขาเรียกชื่อเธอแล้วคนน้องทรุดนั่งคุกเข้าลงกับพื้น

“พี่ตะวัน ฮึก แสนรักขอโทษ ฮืออ แสนรักขอโทษ ฮึก แสนรักไม่ได้ตั้งใจ”

เขามองคนที่ร้องไห้อย่างหนักทั้งสะอึกสะอื้น องศากับสกายเองก็ชะงักตกใจไม่ต่างกัน ตะวันจ้องมองมือเล็กที่ยกขึ้นไหว้เขาแล้วรีบรุดนั่งลงไปหา เขาสบกับดวงตาแสนเจ็บปวดของเธอ และนั่นถึงทำให้เขารู้ถึงความผิดปกติ

“เป็นอะไร? บอกพี่สิ”

“แสนรักขอโทษ ฮึก แสนรักไม่ได้ตั้งใจ ฮืออ พี่อาทิตย์ เขา ฮึก แสนรักกลัว”

“ไอ้อาทิตย์มันทำไม? แสนรักบอกพี่ มันทำอะไร”

“พี่อาทิตย์ ฮึก เขาขู่จะปล่อยคลิปของแสนรัก ฮืออ แสนรักไม่มีทางเลือก พี่ตะวันแสนรักขอโทษ ฮึก อย่าเกลียดแสนรักเลยนะ แสนรักขอร้อง”

ตะวันมองแสนรักที่ร้องไห้หนักขึ้น น้องพยายามก้มกราบเขาจนเขาต้องรวบมือคนน้องเอาไว้แล้วดึงมากอดแน่น เขาเข้าใจความหมายของคลิปที่แสนรักพูด ถ้ามันทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งราวกับแตกสลายได้ขนาดนี้ คงไม่พ้นเรื่องบนเตียง

“แสนรักไม่ร้องนะ ทำไมถึงไม่บอกพี่…..ทำไมแสนรักถึงไม่บอกพี่ละ”

เขากอดปลอบน้องแน่นแล้วลูบหัวน้องแผ่วเบา ก่อนจะหอมลงบนผมนุ่มอย่างปลอบประโลม เขากัดฟันกรอดทั้งเจ็บปวดกับสิ่งที่แสนรักต้องเจอ ทั้งโกรธอาทิตย์ที่ทำร้ายใจน้องอีกครั้ง ตะวันรู้สึกว่าแผลที่แขนของเขายังเจ็บปวดน้อยกว่าสิ่งที่น้องกำลังแบกรับด้วยซ้ำ